kabugnaw sa gabii karon.
nagtindog ko karon sa atubangan sa dagat, kung diin ang tubig kay gahalok sa akong tiil nga nakalubong sa balas. ang akong kamot kay naggakos sa akong kalawasan sa pagtuo nga makasagang ni sa hangin nga mamaak sa kabugnaw.
sa una, ang dagat mao'y gapahilom sa akong kalag nga dili mahimutang. ang tingog sa pagkayab sa tubig mao'y gihimo nakong uyayi, ang kabugnaw sa tubig sa akong tiil kay mao'y gapakalma sa akong panghunahuna.
pero karon, ang dagat mao na hinuon ang gapalungutlungot sa akong kasingkasing. kesa sa uyayi sa balod, gahampas kini sa baybayon, puno ug kakapoy ug kalagot. ang bugnaw nga tubig sama na sa pipilang mga dagum nga gatusok-tusok sa akong kamot ug tiil.
maskinag ingon ani — nga nasakitan na ko ug sugod, naa ra gihapon ko sa dagat. ningpadayon ko sa pagtan-aw sa dag-um nga kalangitan sa unahan, ug didto nako nasabtan. naa'y bagyo sa unahan.
kalit kalit lang, niabot ang bagyo ug dala niini ang kagubot nga dili mapugngan. dala niini ang walay hunong nga luha, kalagot, ug kahuot sa kasingkasing. dala niini ang sakit nga sama sa uwat — magpabilin nga sakit hantud sa hantud, ug dili na mawagtang.
kabugnaw gyud sa gabii karon.
maskinag kinahanglan nako muhaw-as kung dili ko ganahan maabtan sa epekto sa bagyo, nakalubong gihapon ang akong tiil sa balas. hinuon, gibuka nako ang akong mga kamot ug gisugat ko kini, gahuwat hantud gakson kos tanang kasakit.
diri lang ko, maghuwat hantud muabot ang ang bagyo.
ang bagyong gihinganlag ikaw.












