In 'Soefisme Herzien’ van de Belgische filosoof, theoloog en antropoloog Jonas Slaats wordt de plaats van mystiek binnen het islamitische geloof besproken. Mystiek die vermalen wordt door enerzijds westers toerisme gevoed door new-age-zweverij en anderzijds door de op regels georiënteerde salafistische stromingen.
“Vanuit de hedendaagse en behoorlijk commerciële visie dat spiritualiteit louter iets persoonlijks is dat altijd vlot verteerbaar moet zijn, omschrijft men het soefisme als de ‘open’, ‘tolerante’ en ‘vrije’ versie van islam. Maar wanneer we dat doen, stellen we eigenlijk dat de meer rigoureuze invulling de norm is. Anders gezegd, al wordt het soefisme heel vaak vol goede bedoelingen naar voren geschoven om ‘een andere en mooie kant’ van de islam te laten zien, net door het ‘een andere kant’ te noemen, bevestigen we alleen maar het idee dat de ‘échte’ islam intolerant, onspiritueel en onvrij is.
Op die manier ondersteunen we telkens opnieuw de visie van de al te dogmatische fundi’s. Want ook zij stellen het soefisme voor als een uitwas, als iets dat niet tot de normale islam behoort. Ook zij beweren dat hun regel- en tekstgerichte interpretatie de échte islam is. Ook zij negeren dat de mystieke geloofsbeleving in haar verschillende gedaanten – en met alle culturele mengvormen die daarmee gepaard gaan – in grote delen van de islamitische wereld eigenlijk de dagelijkse realiteit is. (Of althans, tot voor kort de dagelijkse realiteit was.)”(p. 76)