Ben canım çıkana kadar ağladım. Onca yaşananlara rağmen yıkılmayışıma, güçlüyüm deyip kendimi avutuşuma. Kaç şarkı dinledim yada ne kadar sigara içtim bilmiyorum. Ben gözünüzün önünde günden güne ölüyorum. Ne kadar acıtıyor bilmiyorsunuz. Bakıyorum geçmişe, ne çok yanılmışlık ne çok tükenmişlik var. Düşüp düşünüyorum ben o kar kötü biri miyim diye , kulağıma gelen fısıldıyla kendime geliyorum daha çok ağlıyorum. Ağlatıyor beni bu sesler* burdan gitmek istiyorum. Nolursa olsun geçmişim peşimden ne kadar sürüklenirse ne sürüklensin yine arkama bakmadan gidebilmeyi istiyorum. Kalırsam öleceğim, bu şehir beni öldürecek, boğuyor işte beni bu şehir . Çıkıyorum evden bakıyorum her köşede bir ağlamışlık. Nasıl dayanayım? Benden umursamamayı bekliyorsunuz oysaki insanları anlamaya dâhi tenezzül etmezken. Anlaşılmak istediğimden değil tabiki. Anlamayın beni ne kaybederim ki? Bir sigara daha yaktım. Darmadağınık saçlarımı toplamaya dahi dermanım yokken satır satır acı nakışlıyorum. Şikayetçi değilim lakin dayanamıyorum. Kaç kez düşüp dizlerimi kanattığımdan bi haberim.. Hatta belki şuan yazdıklarımın nereye gittiğini dahi bilmiyorum. Beynimin içindeki şu sesleri susturabilirsem daha mutlu biri olabilirim. Bu şehirden gidersem daha huzurlu biri olabilirim. Belki kaçarsam kurtulabilirim. Anlıyor musunuz beni? Gerçi ben kendimi anlayamıyorum daha siz nasıl anlayabilirsiniz ki ... dizlerimi yara bere bırakan düşmelerime dayandım* siyaha doydum artık*
