Όταν σε γνώρισα ήμασταν παιδιά.
Καθόμασταν σε ένα βράχο με τις ώρες και μιλούσαμε.
Και στην άμμο, και σε παραλίες και παντού.
Και είχαμε όνειρα
Τα κάναμε πραγματικότητα τελικά.
Ξαπλωσαμε πρώτη φορά σε κρεβάτι με κουβέρτα σπαιντερμαν. Και ήμασταν χαρούμενοι και συνέχεια γελούσαμε.
Η κουβέρτα με το σπαιντερμαν έγινε μοβ παπλωματοθηκη.
Και δεν μου φέρνεις πια σοκολάτες όταν στεναχωριέμαι
Και για να με δεις δεν χρειάζεται πια 9 ώρες ταξίδι με καράβι πάρα μόνο 5 λεπτά διαδρομή με το αυτοκίνητο.
Αλλά δεν το κάνεις, παρά μόνο αν στο ζητήσω.
Και η καρδιά σου πονάει μόλις περπατήσουμε λιγο περισσότερο.
Και δεν γελάς πια όσο παλιά.
Και εγώ σε βάζω να δούμε κινούμενα σχέδια και σου δείχνω τα ροζ τετράδια μου.
Και δεν γελάς πια όσο παλιά.
Και σε ρωτάω γιατί δεν είσαι χαρούμενος.
Και είσαι συνέχεια κουρασμένος
Και εγώ σου λέω ότι είμαστε ακόμα παιδιά, κι εγώ ακόμα γελάω.
Αλλά δεν ακούς.
