Restless Heart Syndrome
Deze ochtend dacht ik: FU het is genoeg geweest. Het is half negen en 28 graden, NEE ik loop niet meer met krukken, NEE, ik draag dat pluizen wollige steunverband niet meer en driedubbel dik NEE ik weiger om vandaag nog op die (pardon my language) fokking klotebus te stappen die er verdorie langer over doet om naar Endemol te rijden dan dat ik er naartoe zou kruipen. Zo, dat is eruit.
En mijn fiets is uit de garage. EIN-DE-LIJK. Schoon weer, halve top, halve short aan, ongeveer een kilometer lang de pijn in mijn knie verbijten en we waren op weg. Al het dokteradvies in een rugzak gepropt en naar de maan geschoten. Na twee weken ijs leggen en rustig aan doen, was het wel genoeg geweest.
Nou ja, rustig aan. Ik KAN niet rustig aan doen. Mijn agenda voor de rest van de zomer en half september zit al propvol. Feestje hier, BBQ daar, festivalleke ginder, ... en als er nog tijd over is, plan ik wel iets in. We willen gaan kamperen aan het Gardameer, en naar de Gentse feesten, en gaan bungee jumpen, en en en. En dan werk ik momenteel nog aan twee programma's tegelijk bij Endemol waar we volop bezig zijn met het organiseren van vermoeiende en lange auditiedagen. Ik heb geen tijd om rustig aan te doen.
Na een kilometertje fietsen ging het ook wel verbazingwekkend beter. Mijn knie kon helemaal rond en ik moest zelfs amper de pijn verbijten. Het voelde alleen alsof er nu een icepack IN mijn knie zat in plaats van er rond. Maar eens op het werk aangekomen, ging dat ook alweer snel over. Sterker nog, hoe langer ik stil zat, hoe minder goed het ging. Dus? Stilzitten? Ik denk het niet. Ik ga gewoon lekker alles doen waar ik zin in heb en mijn knie moet maar mee. Beter worden tegen het wintersportseizoen. En dan zullen we donderdag op de MRI in Imelda wel zien wat er aan de hand is.