#tehuis

[peterpauldoodkorte]

Dealer

Een rauw en diep ontroerend straatdrama De veertienjarige Johnny verblijft in een tehuis voor jongeren met een moeilijke thuissituatie. Terwijl hij droomt van een beter leven, dealt hij drugs en maakt hij deel uit van de Antwerpse bende van Luca. Wanneer Johnny de beroemde en succesvolle acteur Antony als vaste klant krijgt, ontstaat een bijzondere band tussen de twee verloren zielen en…

View On WordPress

[mohair-schrijft]

Een wandelend cliché

We zitten tegenover elkaar, de buitenlucht heeft haar gezicht kleur gegeven. Hoe zou zij het vinden? Mijn moeder kijkt lang in het staafje met melkpoeder. ‘Ik weet het niet, zucht ze, ze blijven allemaal achter’. Ik pak het zakje van haar over, geef een kneepje en de melkpoeder glijdt in de koffie. Ze kijkt opgelucht. ‘Ma, je bent vlak bij de plek waar je ooit hebt gewoond’ ik wijs naar links. ‘Eenenvijftig jaar geleden. Nu woon je weer in het centrum, maar dan aan die kant’ en wijs naar rechts. ‘Je woont op kamers’. Ik breng het als een voorrecht. Mijn moeder lacht verbaasd. ‘Dat heb ik nou altijd’ zegt ze. Als ik afreken, stopt ze de menukaart in haar tas.

Na ons afscheid, wandel ik naar het station. In gedachten zie ik mijn jonge moeder voor me, hoe ze begon met overtrekken van de patronen op het knisperende papier, het uitknippen, het afspelden op de stof, geroutineerd, met een speld in haar mond. Ik loop de steile trap op naar boven, sta op de dijk, vlak voor de Molen. Met ontzag kijk ik omhoog. Rechts zie ik de oude huizen met de verschillende soorten gevels. Daarachter ligt de straat waar ik ben geboren. En weer daarachter ligt de haven. Kantoor Ruitenburg is al jaren verhuisd, mijn vader maakte dit nog net mee. Vorig jaar zaten we met zijn drieën naast elkaar in het pand van de notaris, met uitzicht op de haven, mijn moeder, mijn broer en ik. De Furie lag er groots bij. De felle zon weerkaatste op het water, een contrast met de reden van ons bezoek. Ik blijf even staan, kijk nog eens goed om me heen. Het café waar ik graag kwam, zie ik in de verte.    

‘Weet je niets originelers, vraagt man als ik weer thuis ben. Ik voel me betrapt. Natuurlijk, ‘Het Dorp’ van Sonneveld is niet voor niets een klassieker. En toch was het zo, dan maar een wandelend cliché. Ik wist niet dat stenen troost konden bieden.

[mohair-schrijft]

Het tehuis met goede bedoelingen

Zullen we dit gesprek een ander moment voeren? vroeg ik haar. Vastberaden draaide broer de tafel om, haalde de poten er een voor een weer uit. Met strakke kaken, tilde hij de tafel de brede deur door, richting lift. Mijn moeder bekeek het tafereel, voelde de spanning en hield zich koest. Zij wist wanneer ze haar mond moest houden. Voor mij was dit typisch een moment om me uit te spreken, fel, met teveel woorden. Ik keek naar mijn moeder en beheerste mezelf.

Koortsachtig, had ik, in haar huis, uit haar kast, in haar koffer, haar kleding gestopt. Haar toiletspulletjes, snel, niet teveel nadenken. De koffer had ik van de kast op zolder vandaan getrokken, met een plofje was hij op de grond terechtgekomen. Stof dwarrelde omhoog. Ik griste een washandje uit haar kast, maakte het nat en veegde over de bovenkant van de koffer. Snel maakte ik hem open, trof een mapje, herkende mijn vaders handschrift. Geen tijd om me te laten raken, ik gooide de koffer op haar bed. De spulletjes uit de koffer, legde ik op het bureau in mijn vaders kamer, naast de schoenendoos met foto’s.

Geconcentreerd trok ik haar shirts en vesten uit de kast. Grijs, rood, roze. Ik telde onderbroeken, sokken. Het voelde alsof ik iets deed wat niet mocht. Ondertussen tilde broer samen met twee vrienden, de bank, eettafel, vier stoelen, twee lampen, een grote plant in de zojuist gehuurde boedelbak achter zijn auto. 

De dag van het complot, was mijn moeder in het tehuis, maar een verdieping lager, op de groep met gelijkgestemden. Hier kwam ze al een half jaar drie keer per week. elke keer vergat ze dit, maar ze klonk vrolijk, als ze net was thuisgebracht door de taxi bus. Dan belde ze ons op, voor haar alsof ze voor het eerst een uitje had meegemaakt wat ze met ons wilde delen.

Blij verrast had ze opgekeken, toen ze ons zag zitten aan de tafel in het restaurant van het tehuis. We bestelden koffie en uiteindelijk nam ik het woord. In mijn hoofd stormde het.

Die ochtend, zonder dat ze het wist, was mijn moeder voor het laatst in haar eigen huis geweest.

[hetluchtigeleven]

De Man op dezelfde plek

Het is maandagochtend, ik word wakker door vogelgeluidjes buiten en een straal zonlicht in de slaapkamer. Mijn to-do-lijstje voor vandaag is vol, dat geeft een onrustig gevoel. ‘Waar heb ik nu echt zin in?’, die vraag stel ik mezelf. Het antwoord is er gelijk: Rustig de dag beginnen.

Uit ervaring weet ik dat je soms in 1 uur alles af krijgt waar je met een onrustig gevoel meerdere uren over kan doen. Bovendien vind ik het leven te kort om geleefd te worden door een to-do-lijst.

Daarom zet ik een kopje thee, lees ik een stukje uit een boek en doe ik een meditatie oefening. Daarna ga ik douchen en trek ik mijn schoenen aan: ik wil buiten zijn.

Het afgelopen weekend heb ik met mijn vriend gewandeld en een heel groot stuk natuur gezien langs het water vol fluitenkruid (die witte bloemen), graag haal ik er eentje op voor in ons huis. Met wortel en al heb ik geleerd dat die lang doorleven in een vaas.

Op weg naar diezelfde plek kom ik langs het verpleeghuis. Ik loop mijn favoriete route langs de ramen en zwaai naar de ouderen in hun kamers. De afgelopen maanden heb ik regelmatig ‘zwaai-contact’ met een man die altijd op dezelfde plek in zijn kamer zit, op dezelfde stoel, kijkend naar dezelfde muur met de tv die bijna altijd uit staat.

Er doemt een nieuw idee bij me op. Ik kom aan bij de plek en pluk twee soorten bloemen met wortel en al. En voor ik verder de natuur in ga, ik draai me om en loop ik terug naar het verpleeghuis. Binnen zie ik een restaurant waar twee medewerkers staan die me begroeten.

“Goedemorgen”

“Goedemorgen, ik heb een vraag. Ik loop hier altijd langs en ik dacht: ik breng die meneer daarachter deze bloemen.”

De vrouw kijkt me even verbijsterd aan.

“Nou wat leuk, wat bijzonder dat je dat doet! Welke meneer bedoel je?”

“Daarachter, ik zag dat zijn deur ook openstond”

“Oh, meneer Vrolijks!”

Ze loopt voor mij uit en om de hoek is zijn kamer. Ze klopt op de deur.

“Er is iemand voor u!” zegt ze blij.

Binnen in de kamer is het erg warm. Dat ken ik goed van toen mijn oma nog in zo’n huis leefde. De man kijkt op.

“Hallo” zeg ik vrolijk. “Ik zwaai altijd naar u, en ik dacht, ik breng deze bloemen voor u mee”

“Nou dat is aardig” zegt de man. Zijn ene oog kan niet goed open maar zijn andere straalt.

“Ik heet Marlinde.”

“Ik ben meneer Vrolijks.”

“Wat een leuke naam! Dat past goed bij de bloemen”

“Ja inderdaad nu je het zegt” zegt de man met een glimlach.

De vrouw brengt een vaas met water en laat ons dan alleen.

“Hoelang zit u hier al?” vraag ik.

“Ongeveer 3 maanden”

“Oh dat is niet heel lang” antwoord ik verbaasd.

“Het ging niet meer thuis, ik zakte door mijn knieën en toen zei mijn nicht, dit gaat niet langer.”

“Woonde u al in hier in de stad?”

“Nee een stad iets verderop”

De man probeert wat rechter op te gaan zitten maar het gaat moeizaam. Hij vertelt verder.

“Ik ben nu 86, en ik heb mijn hele leven zelf de touwtjes in handen gehad. Ik regelde alles voor mijzelf, en daar was niets mis mee, dat vond ik prima. Maar nu is dat helemaal anders om. Ik moet hen bellen voor de wc, voor het omkleden, voor de afstandsbediening of de telefoon. Ja daar ben ik flink ziek van geweest”.

“Dat kan ik me voorstellen. Ineens moet je veel loslaten.”

“Loslaten, ja dat is het. Ik had echt de hoop opgegeven en wilde de huisarts al bellen dat ik het niet langer door wilde laten gaan. Maar toen ineens kreeg ik nieuws, dat ik toch geopereerd mag worden aan mijn rug. Ik was even bang dat het niet mocht op 86-jarige leeftijd. Maar ik heb gezegd, ik neem het risico, dat is mijn verantwoordelijkheid. Als ik maar weer achter die rollator kan lopen, dat is mij veel waard”

“Wanneer mag u geopereerd worden?”

Hij gooit zijn handen in de lucht.

“Dat is ook zoiets. Dat moet ik loslaten, ik moet erover gebeld worden.”

Naast hem op het tafeltje zie ik de telefoon binnen handbereik liggen.

“Wat is tot nu toe het leukste geweest in uw leven?”

“De hockeyclub. Daar heb ik 35 jaar gewerkt, bardiensten, alles onderhouden.”

Ik zie zijn ogen glunderen.

“Daar kende u iedereen?”

“Ja, dat was een mooie tijd.”

Ik vraag of ik nog iets voor hem kan doen. Hij geeft aan dat hij nu alles heeft. Ik pak de vaas met bloemen en zet ze dichtbij hem in de vensterbank.

“Liever daar niet, sorry dat ik het zeg, maar dat is mijn enige uitzicht, het enige wat ik kan zien”.

Ik begrijp het meteen en plaats ze toch weer terug op de tafel. Hij knikt vriendelijk.

“Heel erg bedankt voor het langskomen!”

Ik schud hem de hand.

“Ik hoop dat u snel wordt gebeld”.

[bigvissie]

Proefopstelling voor een nieuw #tehuis voor de #beessies. Morgen #verhuizen ze naar @soulsistersconceptstore in het pittoreske #hattem. Hoezee!