#telltale studio

[narwana-games]

Game of Thrones - wrażenia po epizodzie #4 Sons of Winter

Po ostatnim epizodzie wiadomo było, że na horyzoncie więcej kłopotów niż rozwiązań. Główni bohaterowie, rozprzestrzenieni w różnych częściach świata, muszą jeszcze ostrożniej podejmować dalsze decyzje, ponieważ w grę wchodzi los całego rodu Forresterów. Nadal nie wiadomo, czy North Grove istnieje, jak poradzi sobie Mira w Królewskiej Przystani i czy Asher zdoła zdobyć wojowników do walki przeciwko armii lorda Whitehill, by wyzwolić rodzinę z rąk okrutnego okupanta. Odcinek "Sons of Winter" ma odpowiedzieć przynajmniej na część z tych zagwozdek.

Akcja rozpoczyna się na Północy. Poturbowane, wyraźnie poranione w walce, ciało zepchniętego w przepaść Britta zostaje odnalezione przez strażników Muru i posądzony o zabójstwo zostaje, a jakżeby inaczej, Gared!

Biedny chłopak już wcześniej pokazał, również przed Jonem, że nienawidzi byłego żołnierza lorda Whitehill, ponieważ ten zamordował jego rodzinę. Wrony uznały za oczywiste to, że Gared pałał chęcią zemsty i to on pozbawił Britta życia. I, szczerze mówiąc, cieszę się, że tak się stało, ponieważ Britt sam się o to prosił i groził Garedowi. Z czym do ludzi? Niestety zrozumienie to nic wobec przysięgi, jaką złamał Gared, kiedy zabił "brata". O losie młodzieńca decyduje głownie Frostfinger, zapewniając innych o egzekucji zabójcy. Gared nie ma wyjścia, musi wydostać się przed świtem z celi, by uniknąć śmierci. W uwolnieniu się pomaga mu Cotter, który też planuje zwiać. Do małej grupy uciekinierów dołącza Finn, jednak na jego ucieczkę gracz może się nie zgodzić.

Tymczasem Asher staje przed obliczem Daenerys Targaryen. Drugi w kolejności syn Forresterów musi udowodnić jej spotkanie z Drogonem, nieposłusznym smokiem.

Dodatkowo na miejscu pojawia się inny smok, Viserion, którego Asher może spróbować pogładzić po pysku. Natomiast dowodem na spotkanie z Drogonem ma być ząb, jaki Asher zabrał z pieczary przed ucieczką. Posiadaczka smoków i wielkiej władzy nie jest zbyt chętna do użyczenia Forresterowi swoich wojowników, lecz po tym, jak Beskha wspomina, że pochodzi z Meereen, Deanerys dostrzega w grupie Ashera mięso armatnie do pomocy w bieżącej walce. Przyjaciółka Ashera ma wyjątkowo zły humor i wkrótce okazuje się, dlaczego tak jest. Przed laty została ona porwana i sprzedana do niewoli, a jako niewolnicę zmuszano ją do rzeczy, o jakich wolałaby zapomnieć. Mimo to Asher czuje, że powinien przystać na prośbę Daenerys, jeśli ma otrzymać pomoc. Ich zadanie polega na "oczyszczeniu" drogi dla Drugich Synów, by ci, na rozkaz królowej, znieśli bitwą niewolnictwo w Meereen. Muszą zabić strażników i powstrzymać ich przed wysłaniem sygnału alarmowego. Między alejkami pojawia się również szansa dla Beskhi na zemstę... Tylko od gracza zależy, czy Asher jej na nią pozwoli.

W Ironrath Rodrik, nadal w kiepskim stanie, trenuje z sir Roylandem. Weteran wojenny uczy młodego lorda Forrestera trików, które mogą mu się przydać w walce.

Później w lasku zjawia się Elaena Glenmore z Arthurem, swoim młodszym bratem. Dziewczyna wyjawia, że lord Whitehill usiłował namówić jej ojca, by wydał ją za Gryffa Whitehill. Ponieważ młoda kobieta nie ma zamiaru na to przystać, chce pomóc Rodrikowi w pozbyciu się okupanta. Zgoda zaowocuje zyskaniem sojuszu oraz pomocy w postaci zbrojnych ludzi rodu Glenmore. Do odwetu szybko nadarza się okazja. W zamku Gryff bije maestra Ortengryna, który rzekomo zaniedbał ranę jego żołnierza po ugryzieniu Talii. Wściekły Rodrik pozwala sobie na pokaz nowej siły. Do sali wkraczają ludzie Arthura Glenmore, co oznacza, że lord Forrester może wziąć Gryffa w niewolę i odzyskać kontrolę nad Ironrath. To niestety nie koniec. Wkrótce lord Whitehill nadsyła zaproszenie do Highpoint, aby omówić szczegóły wymiany małego Ryona za Gryffa. Rodrik w tej sytuacji musi zadecydować, czy zabrać ludzi Arthura ze sobą, czy zostawić ich w Ironrath, aby w razie czego mogli obronić miejsce.

W Królewskiej Przystani Mira "bawi się” w szpiega. Od Toma, zaprzyjaźnionego służącego, dowiaduje się, że lord Whitehill wysłał do kogoś miejscowego dużą ilość złota.

Dziewczyna próbuje zdobyć cenne informacje na przyjęciu koronacyjnym Tommena. Jej przyjaciółka Sera pomaga Mirze w dostaniu się do ogrodu, w którym trwa zabawa. U boku dziewcząt szybko zjawia się lord Tarwick i po krótkiej rozmowie zaprasza Serę na wspólny spacer oznaczający zaloty. W tym czasie panna Forrester może podstawić kłodę pod nogi lorda Androsa i powiedzieć lordowi Morgrynowi o ekskluzywnej współpracy lorda Whitehill z lordem Androsem. Rolę Morgryna w handlu najwyższym dobrem Ironrath - ironwood - przejął Lyman Lannister. Później lord Tarwick wypytuje Mirę o pochodzenie Sery. Dziewczyna może poręczyć za szlachecką krew przyjaciółki lub wyznać, że jest ona z nieprawego łoża i wcale nie nosi nazwiska Durwell. Bez względu na odpowiedź mężczyzna zdradzi Mirze coś, co pomoże jej dotrzeć do Lymana Lannistera. Od tego z kolei dowie się, że złoto lorda Whitehill użyje lord Andros do opłacenia ludzi, którzy zniszczą Forresterów.

Północ. Gared, Cotter i Finn opuścili Mur i wyruszają w poszukiwaniu North Grove, jako że nie przyświeca im żaden inny cel.

Wkrótce zauważają dzikuski. Młodzi mężczyźni nie zdobywają ich zaufania, bo na sobie nadal mają ciepłe płaszcze, które przypisują im miano wron. Czy się ukryją, czy zaatakują, będą musieli walczyć z kobietami, a Cotter zostanie zraniony. Po tej nieprzyjemnej przygodzie wyruszą w dalszą podróż, nie wiedząc, że powinni byli spalić martwe ciała... Wkrótce potem odnajdują mały obóz. Gared, sądząc, że jest opuszczony, szuka czegoś do picia i wtem zjawia się młoda dziewczynka, wyraźnie przygotowana do ataku. Nagle nadbiega Cotter, który rozpoznaje w dzikusce... swoją młodszą siostrę. Sylvi, bo tak ma na imię, wita się czule z bratem, niezmiernie ucieszona, iż zdołał ją odnaleźć. Dziewczynka bardzo różni się wyglądem od Cottera, jednak Gared dowiaduje się, że przez jej nietypowo białą skórę ich matka nazywała ją Małym Księżycem. Sylvi twierdzi, że jest w stanie zaprowadzić grupę dezerterów do North Grove.

Epizod “Sons of Winter” nie należy do moich ulubionych, ale daje nikłą nadzieję na lepszą przyszłość rodu Forrester. Wiele rzeczy się powiodło, jednak nikt nie da gwarancji na to, że w ostatnich dwóch odcinkach nie posypie się wszystko. Lord Whitehill jest szczególnie niebezpieczny, Mira balansuje nad wysoko sięgającymi płomieniami, a Gared, jeśli North Grove nie istnieje, stracił wszystko przez zabicie Britta, bez szans na odzyskanie silnej pozycji u boku Jona Snow. Poza tym nie wydaje mi się, że Daenerys chętnie pomoże Asherowi...

Screeny z nagłówka i wpisu wykonałam ja.

Do następnego!

[narwana-games]

The Wolf Among Us - wrażenia po epizodzie #5 Cry Wolf

Końcówka poprzedniego epizodu zapowiedziała konfrontację z najpotężniejszym wrogiem Fabletown, Crooked Manem. Bigby, przy drobnym użyciu perswazji, wyciągnął informacje od Jersey Devila, jak dostać się do kryjówki najbardziej poszukiwanego członka magicznej społeczności. Ostatni odcinek gry zwiastuje również ostateczną walkę, ale z nadzieją na to, że wszystko zakończy się dobrze. Chociaż The Wolf Among Us, mimo baśniowych postaci, bardzo odbiega od klimatu bajkowego, to nie można się oprzeć wrażeniu, że i tutaj dobro zwycięży ze złem. A przynajmniej sprawiedliwość dosięgnie groźnego przestępcę wzbudzającego strach wszędzie, gdzie pojawi się on lub jego poplecznicy.

W azylu Crooked Mana szeryf Fabletown spotyka wszystkie czarne charaktery, jakie do tej pory przewinęły się w poprzednich epizodach. Są tam Tweedle Dee i Tweedle Dum, Georgie Porgie z Vivian oraz Jersey Devil. Sam The Crooked Man wygląda jak upadły mafiozo. Starszy, elegancki pan z laską, wychudzony, z dziwną raną (czy też brakiem skóry) pod lewym okiem. Bije od niego flegmatyzm i znudzenie, a pojawieniem się Bigby'ego nawet nie jest zaskoczony. Początkowo na zarzuty wilka odpowiada bardzo dyplomatycznie, wypierając się siania postrachu wśród nadnaturalnych istot. Próbuje zagrać kartą dowodów, wmawiając Bigby'emu, że nie ma żadnych przeciwko niemu, a słowa innych nic nie znaczą i nie są na tyle wartościowe, aby The Crooked Man miał być o coś posądzony. Szeryf szybko zaczyna tracić nad sobą kontrolę. Gdy rozmowa zbacza na temat morderstw, wychodzi na jaw, kto jest odpowiedzialny za zgon Faith i Lily. Nietrudno odgadnąć, że The Crooked Man sam nie ubrudził rąk krwią, a posłużył się jednym ze swoich poddanych. Wystarczyło pociągnąć za odpowiednie sznurki, tak jak pociągnięto za wstążki nieżyjących kobiet. Bigby jest zdecydowany, by wziąć sprawy w swoje ręce, jednak w tym samym czasie w kryjówce pojawia się Krwawa Mary, przechodząc przez lustro. Rozpoczyna się walka i największy złoczyńca ucieka, a reszta zostaje pokonana przez Bigby'ego, w tym poważnie poraniony Georgie, który postanawia ulotnić się z miejsca jak najszybciej, oczywiście w towarzystwie Vivian. To właśnie za nimi może podążyć szeryf. Przez narastające emocje przybiera postać wilkołaka, co daje mu dodatkową siłę i szybkość.

Drugą opcją do wyboru dla gracza jest podążenie za pojazdem z Crooked Manem i Krwawą Mary, jednak zła do szpiku kości Mary z łatwością pozbędzie się z dachu limuzyny wilka i ostatecznie, po transformacji do ludzkiej formy, uda się on do Pudding & Pie. Osobiście wybrałam śledzenie pierwszej pary, ponieważ Georgie był niemniej winny od swego pracodawcy, a omotana Vivian mu na wszystko pozwoliła. To wyzwoliło chęć zebrania informacji od właścicieli klubu nocnego, bo od początku skrzętnie ukrywali wszelkie powiązania z Crooked Manem. Na miejscu okazuje się, że Georgie posiada tak rozległą ranę, że najprawdopodobniej nie przeżyje do następnego dnia. Natomiast Vivian pokazuje się od strony kochającej kobiety, bezsilnej wobec tego, co się wydarzyło. Kiedy rozmowa zaczyna zmierzać ku zamordowanym kobietom, Georgie wyznaje, że na Vivian jako pierwszą nałożono czar milczenia, a później także na pracownice klubu, aby przypadkiem nie usłyszały czegoś, co mogłyby wygadać. Jedynym sposobem na złamanie uroku jest zdjęcie wstążki, niestety równa się to ze śmiercią. I Vivian, kompletnie załamana, postanawia pożegnać się z życiem ze słowami, że nie potrafi dłużej udawać. Zrozpaczony Georgie postanawia być przy niej, dopóki sam nie wyzionie ducha. Bigby może go dobić lub pozwolić mu cierpieć. Mimo braku sympatii do tych bohaterów scenę uważam za smutną i w moim odczuciu bardziej na taki los zasłużyli bezwzględni bliźniacy.

Bigby udaje się do Sheppard Metalworks, następnej kryjówki Crooked Mana. W środku odnajduje tablicę ze zdjęciami, dowód na to, że on, Snow, Nerissa i Faith byli obserwowani. Oprócz tego znajduje miejsce produkcji srebrnych kul. Tam Bigby zostaje zaatakowany przez Krwawą Mary, niezwykle pewną zwycięstwa nad szeryfem. The Crooked Man pozwala podwładnej zająć się "problemem". Nie wydaje się, aby ta sytuacja zrobiła na nim jakiekolwiek wrażenie, jest nadzwyczaj spokojny, co odrobinę drażni, jako że po poprzednich epizodach miałam ochotę ujrzeć czarny charakter w najgorszej formie, tymczasem złoczyńca jest niezwykle dystyngowany i czasem próbuje grać miłego.

Na początku walki to Krwawa Mary przejmuje dowodzenie. Główną halę przemysłową wypełnia kilkadziesiąt szklanych klonów. Z ich ciał wyrastają duże odłamki i jest to jedna z broni Krwawej Mary przeciwko Bigby'emu. Diablica próbuje wykorzystać drobną posturę i zwinność, aby zyskać przewagę nad szeryfem przemieniającym się w wilka. Ogromnego, rozwścieczonego wilka, raz po raz kąsającego twory i rozszarpującego je na kawałki. Jednak Bigby musi odnaleźć "oryginał", by zakończyć bitwę. Kopie Mary dźgają go z każdej strony i zły wilk używa mocy potężnego wyziewu z paszczy, by zdmuchnąć szklane klony. Szkło bryzga na wszystkie strony i pozostaje tylko prawdziwa Krwawa Mary. Próbuje doskoczyć do wilka, lecz wpada wprost w jego szczęki i zakańcza żywot. The Crooked Man został pozbawiony najsilniejszej i najwierniejszej poddanej, i dopiero wtedy nietrudno dojrzeć kiełkujący w nim strach. Bigby może od razu go zabić poprzez uduszenie lub skuć w kajdanki i zaprowadzić przed sąd prosto do komnaty Witching Well.

Postanowiłam zabrać żywego Crooked Mana do komnaty i zobaczyć, jak potoczy się jego los. Na osąd czekają już Snow, Bluebeard, Piękna i Bestia, Aunty Greenleaf, Lawrence (jeśli został odratowany), Holly i Grendel. To właśnie Snow przekonuje grupę, by dać złoczyńcy prawo głosu przed karą, co The Crooked Man chętnie wykorzystuje. Wyjawia, kto stał za zabójstwem Faith i Lily i dodaje, że próbował pomóc Fabletown, natomiast na Bigby'ego i Snow spada krytyka przez nierozważne akcje podjęte przez nich w czasie śledztwa. To sprawia, że dwójka głównych bohaterów musi się wytłumaczyć ze swoich działań, ale i tak mieszkańcy Fabletown wolą ukarać kogoś, kto zlecił morderstwa, aniżeli dołączyć do krytykowania obrońców magicznej społeczności. W pewnym momencie do dysputy włącza się Nerissa, twierdząc, że słyszała, jak The Crooked Man zlecił zabójstwo Faith i Lily. Ta kropla przelewa szalę goryczy i wtedy do wyboru są trzy drogi rozwiązania sprawy. Uprzednio The Crooked Man próbuje, nieskutecznie, zaatakować szeryfa. Bigby może go zepchnąć w dół zaczarowanej studni, oderwać mu głowę albo aresztować. Każdy wybór spotka się z czyimś niezadowoleniem, jednak decyzja należy do gracza. Jeśli złoczyńca przeżyje, Aunty Greenleaf przemieni go w kruka i zamknie w klatce, która zostanie wysłana na Farmę.

Końcowa scena to spotkanie szeryfa z Nerissą. Wilk jest zły, że dziewczyna ukryła przed nim fakt, iż podsłuchała, jak The Crooked Man zlecił mordercy pozbycie się Faith i Lily. Tłumaczenie Nerissy wydaje się odrobinę niespójne. Wraz z kobietami chciała odejść z Pudding & Pie, lecz później pokazała Georgiemu zdjęcie Crane'a i Lily, jakie skradła Faith. To sprawiło, że Faith i Lily stały się celem. Nerissa odrobinę kaja się przed szeryfem i uspokaja go, że The Crooked Man w istocie zasługiwał na karę. Słowa, które wypowiada przed odejściem przypominają Bigby'emu o tym, że Faith powiedziała mu coś bardzo podobnego. To nasuwa przypuszczenie, że Nerissa może być Faith lub Faith, widziana w 1. epizodzie, była tak naprawdę Nerissą. Bigby może za nią podążyć albo pozostać w miejscu. I tak oto kończy się gra.

Gra zasługuje na uwagę i polecam tę przygodówkę każdemu, kto miał styczność z produkcjami Telltale. Niezwykły klimat, wciągająca fabuła i zachwycająca kreacja bohaterów pozwalają mi ocenić ten tytuł bardzo wysoko. Oczywiście, po tak intrygującym zakończeniu z Nerissą w roli głównej, liczę na kontynuację i 2. sezon. I oby wkrótce pojawiły się informacje, czy takowy powstanie!

Do następnego!

[narwana-games]

The Wolf Among Us - wrażenia po epizodzie #4 In Sheep’s Clothing

Przedostatni epizod The Wolf Among Us ma dać odpowiedzi na wiele pytań, które zrodziły się w czasie całej rozgrywki. Choć sprawa już przestała dotyczyć jedynie morderstwa Faith i Lily, znalezienie zabójcy nie straciło dla szeryfa priorytetu. Zabójcy i jego szefa, trzeba dodać. Dotychczas wiadomo, że w sprawę są zaangażowani bracia Dee i Dum, parszywa Krwawa Mary i osoby związane z klubem Pudding & Pie: Georgie Porgie oraz Vivian. Tożsamość osoby o pseudonimie The Crooked Man nie jest znana, ale z pewnością to człowiek o dużych wpływach, którego należy unicestwić.

Po dość tragicznym zakończeniu odcinka "A Crooked Mile" postrzelony Bigby znów trafia pod opiekę doktora Swinehearta. Tym razem opatrywany jest we własnym mieszkaniu, a zabiegowi przyglądają się Snow i Colin. Srebrna kula, która utkwiła w ciele szeryfa przez Krwawą Mary, mocno go osłabiła. Wilk musi dodatkowo, tuż po przebudzeniu, nastawić sobie lewe przedramię ze złamaniem otwartym. Patrzenie po raz kolejny na cierpienie głównego bohatera przyprawiło mnie o dreszcze niesmaku. Po wyjściu lekarza między nim, Snow i Colinem dochodzi do spięcia. Colin, jako magiczna postać, która nie ukrywa swej prawdziwej formy, według Snow musi zamieszkać na Farmie, co nie do końca respektuje Bigby. Decyzja o losach świni należy do gracza. Podobała mi się za to scena w kuchni, w której Bigby ma szansę okazać Snow cień uczuć. Między nimi zdecydowanie jest chemia! Później szeryf dowiaduje się od nowej zastępczyni burmistrza, że Nerissa oczekuje na spotkanie z nim w jego biurze.

Rozmowa z Nerissą była według mnie bezcelowa i nie naprowadziła na żaden ślad. Nawet jeśli striptizerka wie coś o morderstwach, nie jest w stanie nic zdradzić przez magiczną wstążkę na swojej szyi. To dość nieoczywista postać, która chce wypaść dobrze w oczach Bigby'ego. Wydaje się, że chce pokazać szeryfowi, iż jest po jego stronie, natomiast sekretów wyjawić nie może... Po krótkiej rozmowie ktoś puka do drzwi. Przerażona Nerissa wprost podskakuje, ale Bigby ją uspokaja słowami, że to na pewno Snow. Faktycznie, pani wiceburmistrz oznajmia szeryfowi, że dzwonili Piękna i Bestia. W ich apartamencie Bigby dowiaduje się o problemach pary i działalności związanej z Crooked Manem. Zadłużone małżeństwo starało się nadgonić nieciekawą sytuację finansową i nie do końca świadomie zostali wplątani w sieć mrocznych wydarzeń. Z tego miejsca Bigby ma udać się do jednego z dwóch miejsc: The Lucky Pawn, sklepu z dobrami materialnymi oddanymi pod zastaw, albo The Cut Above, masarni. Wybór nie jest bardzo istotny, ponieważ trzeba odwiedzić oba miejsca, a każde z nich nakieruje na trop głównego przestępcy.

W masarni Bigby spotyka Johanna, bardzo podenerwowanego rzeźnika. Właściciel sklepu chyba wie, po co przyszedł szeryf, na co wskazuje jego dziwaczne zachowanie. Trudno nie podejrzewać, że coś się święci... Bigby nawet nie stara się być taktowny i gdy tylko Johann udaje się na zaplecze pod nie mniej podejrzliwym pretekstem, wilk podąża za nim. Przejście między rozwieszonymi sztukami mięsa to klimatyczna scena. Zaraz potem Bigby odkrywa, że dalsze pomieszczenie to centrum nielegalnego tworzenia zaklęć i uroków (chodzi głównie o te, które pozwalają magicznym istotom na kamuflaż) na czarny rynek. Stoi za tym, a jakże, The Crooked Man i jego szajka spod ciemnej gwiazdy. Jeśli masarnia będzie pierwszym wyborem gracza, szeryf odkryje pokaźną listę klientów. Przerażony Johann twierdzi, że był pionkiem w grze i nie miał innego wyjścia, dlatego zgodził się na prowadzenie “biznesu” u siebie. Prosi wilka o zapewnienie bezpieczeństwa.

W The Lucky Pawn jest niemniej ciekawie. Jersey Devil, właściciel, sprzecza się z Woodsmanem. Na widok Bigby’ego obaj nie są zachwyceni, tym bardziej, że szeryf zaczyna zadawać temu pierwszemu niewygodne pytanie związane z Krwawą Mary, Crooked Manem i zamordowanymi dziewczynami. Wściekły Jersey Devil przybiera swą prawdziwą postać (to ciekawe, że niepozorny rudzielec ma taką przerażającą formę... domyślną). Rozpętuje się walka i w czasie tej intensywnej akcji należy pamiętać o refleksie i o szybkim wciskaniu klawiszy. Na szczęście Woodsman, szukający siekiery, jest po naszej stronie i szybko przygniata diabła. Pokonany Jersey Devil wyznaje, że Crane używał magicznego lustra do odnajdowania Crooked Mana, a Faith i Lily zostały zamordowane, bo tak chciał jego szef. W The Lucky Pawn odnajdziemy brakujący element magicznego lustra.

Bigby zyskał kilka cennych informacji i może powrócić do biura. Tam odnajduje kłócących się Snow, Bluebearda i Toada. Pan żaba musi udać się z synem na Farmę i nie jest z tego powodu zadowolony... Tymczasem Bufkin jest już zdolny do naprawy lustra. Gdy zwierciadło jest gotowe, Snow prosi rymowanką o pokazanie Krwawej Mary. Z kolei po prośbie Bigby'ego o pokazanie Crooked Mana... ukazują się drzwi umieszczone w znanej szeryfowi lokacji. Nie zważając na niebezpieczeństwo, wilk natychmiast się tam udaje, mając w głowie ostrzeżenie od Snow, że The Crooked Man ma trafić pod sąd nietknięty. Dzięki wyżej wspomnianym drzwiom Bigby teleportuje się prosto do pieczary smoka. Tiny Tim, strażnik bramy, zaprowadza szeryfa do Crooked Mana.

I to by było na tyle. Muszę przyznać, że “In Sheep’s Clothing” to jeden z moich ulubionych odcinków TWAU. Pozostał ostatni, w którym rozegra się finałowa walka z... To zdradzę w kolejnym wpisie. Bądźcie pewni, że tajemniczy do tej pory The Crooked Man zostanie sprawiedliwie osądzony!

Do następnego!

[narwana-games]

Game of Thrones - wrażenia po epizodzie #3 The Sword in the Darkness

Pierwsza połowa gry za mną. Trzeci epizod nie przyniósł mi tak dużej frajdy co dwa pierwsze. Niby działo się dużo i na brak akcji nie można narzekać, jednak sytuacja w dalszym ciągu się rozwija, co oznacza, że przed bohaterami gry jeszcze mnóstwo przygód. Parę rzeczy bardzo mnie zaskoczyło i poruszyło, kilka wręcz rozgniewało... Przyznaję, że te odcinki to rozbujana huśtawka nastrojów, wrażeń oraz emocji. Chciałoby się więcej, ale jednocześnie nie można aż tyle znieść. Cieszę się, że wydarzenia przedstawione dokładnie w serialu zostały pominięte w grze, przedstawione "od boku", jak Krwawe Gody i teraz ślub królewskiej pary w Królewskiej Przystani, ale zacznijmy od początku.

Asher, Beskha i Malcolm są w drodze do Meereen, gdzie mają się spotkać z Drugimi Synami w sprawie żołnierzy, którzy mieliby pomóc rozegrać potyczki z lordem Whitehill i jego ludźmi.

Choć Malcom twierdzi, że przeszli już wiele mil, rozeźleni wojownicy z Yunkai ciągle za nimi podążają i czasu na ucieczkę ostateczną mają niewiele. Na naszych bohaterów czyha ślepy zaułek, a wrogowie się zbliżają. Na szczęście (a może, jak się okaże niebawem, nieszczęście) Asher zauważa naturalny wyłom w skale, gdzie można się schronić. Jeszcze nie wie, że to droga do pieczary smoka... Jeden z gadzich podopiecznych Daenerys Targaryen uciekł od mamusi i nie jest zachwycony pojawieniem się ludzi (najwyraźniej mu nie smakują). Namiestnicy z Yunkai giną, a jak nie giną, to uciekają w podskokach, na szczęście Trójcy udaje się ujść z życiem. W pewnym momencie należy wybrać, czy pomożemy Beskhce czy Malcolmowi. Asher zabiera ze sobą pamiątkę po spotkaniu ze smokiem - ząb gadziny.

Następnie z absolutnie ciepłego klimatu przenosimy się daleko na Północ, a dokładniej do Czarnego Zamku, gdzie trwają przygotowania do złożenia przysięgi przez nowych obrońców Muru.

Wśród nich jest Gared, który złapał nić porozumienia z Jonem, co bardzo mnie satysfakcjonuje. W trakcie mozolnej wędrówki do drzewa Weirwood (nie do końca pamiętam z serialu, czy było tłumaczenie tej nazwy) Gared ma szansę na zacieśnienie więzi z wcześniej nielubianym Finnem. W końcu mają stać się braćmi. Przysięga to dość specyficzny moment w grze, niezwykle podniosły; szkoda, że kariera Gareda na Murze nie będzie zbyt długa. Po powrocie okazuje się, że do Czarnego Zamku przybył wuj Gareda, Duncan. Mężczyzna przekonuje młodzieńca o istnieniu North Grove, miejsca, o którym przed śmiercią wspominał lord Forrester. Okazuje się, że medalion Gareda od Talii ma wiele wspólnego z mapą posiadaną przez Duncana jako wiernego powiernika rodu! Bądź co bądź, North Grove istnieje, a Gared musi odnaleźć to owiane tajemnicą miejsce.

W Królewskiej Przystani również przygotowania, tam akurat do ślubu Margaery i Joffreya.

Mira oraz Sera spacerują po ogrodach. Mira, choć jest w opałach, nie daje nic po sobie poznać przyjaciółce, która z kolei dzieli się marzeniami o wpływowym mężu. Wybranka chciałaby znaleźć na własną rękę, za plecami swej pani. Wkrótce Mirę zaczepia Tom, służący. Chłopiec zapewnia dziewczynę, że zrobił, co należało zrobić i jakoś uda im się uniknąć kary. W zamku Cersei pokazuje, że rządzi. Nakazuje służkom Margaery, by w chwili ślubu i wesela trzymały się z dala od młodej pary, ponieważ ich miejsce nie jest przy władcach w tak istotnym momencie. Kiedy wesele trwa, Mirę rozpoznaje żołnierz, który widział ją ubiegłej nocy z zaginionym Damienem. W dodatku Sera zdradza przyjaciółce, że Margaery chciałaby ją zastąpić inną dziewczyną. To dowodzi temu, jak bardzo Mira sobie przeskrobała. Z nagła wznoszą się krzyki, panika. I już wiadomo, że Joffrey kopnął w kalendarz. Oskarżony o morderstwo zostaje Tyrion. Tyrion! Tyrion, który obiecał pomóc Mirze i stworzył dekret w sprawie żelaznego drzewa, wiodącego surowca w Ironrath. Dziewczyna musi znaleźć dokument i zniszczyć go, zanim wpadnie w niepowołane ręce. Z pomocą, już po raz któryś, przychodzi Tom.

Do Ironrath przybywa Gryff Whitehill, najmłodszy syn Ludda Whitehill. Niezwykle pyszałkowaty i bucowaty (ma to po ojcu) ośmiela się wypędzić Forresterów z ich domostwa.

W lesie trwa narada. Rodrik, jako lord, musi zadecydować, czy chce wypędzić Gryffa z Ironrath, czy uratować najmłodszego brata. Ponieważ Rodrik nie ma w zasadzie ludzi do walki, a lord Whitehill w odwecie za syna mógłby zrobić krzywdę Ryonowi, postanowiłam wybrać drugą opcję. Wiąże się ona ze spotkaniem z córką Ludda, w której niegdyś po uszy był zakochany Asher. Gwyn Whitehill okazuje się pomocna i jest chyba najładniejszym członkiem swej rodziny. Namawia Rodrika do działań pokojowych i ostrzega go, że w radzie ma... zdrajcę. Kapusia. Na chwilę obecną nie mam pojęcia, kto mógłby nim być. Po powrocie do Ironrath Rodrik, jeszcze ranny, stawia czoła wojownikom Gryffa, którzy stroją sobie żarty z Forresterów. Najgorsza jest wszakże jedna z końcowych scen epizodu, gdy Rodrik chce pokazać Gryffowi, iż jest panem Ironrath. Jeśli nie chcecie oglądać cierpienia najstarszego syna Forresterów, lepiej darujcie sobie wstawanie z ziemi. Just saying.

Jednym z najbardziej podłych momentów w “The Sword in the Darkness” jest przybycie do Czarnego Zamku Britta. Człowiek, który zamordował rodzinę Gareda, pojawia się jako potencjalny strażnik Muru!

Gared wyjawia Jonowi, dlaczego tak bardzo nienawidzi nowo przybyłego, lecz Snow twierdzi, że Britt nie jest wart zemsty i właściwie to będzie się wybierał z nimi do Crastera (tego, który współżył z córkami i kazał zostawiać na mrozie chłopców). Też mi coś! Stwierdziłam, że gdy tylko nakaże się okazja, pokażę temu świńskiemu blondynowi, gdzie raki zimują. Szansa pojawia się szybciej niż myślałam, ponieważ Britt sam wszczyna walkę, dogryza Garedowi i najwyraźniej ma zamiar go zabić.

Asher, Beskha i Malcolm docierają do Meereen. Spotkanie z Drugimi Synami początkowo nie należało do najprzyjemniejszych.

Asherowi udaje się “kupić” spotkanie oraz, być może, przychylność samej Daenerys, gdy wyjawia, że zna kryjówkę jej zaginionego smoka. Za dowód ma przecież ogromnego kła i potrafi opisać wygląd gadziny. Bardzo podoba mi się jego determinacja. Mimo że od lat nie widział rodziny, w momencie niebezpieczeństwa jest w stanie zrobić dla niej wszystko, nawet narazić się na gniew większych od niego. Rola Beskhi i Malcolma jest tu bez znaczenia.

Podsumowując, działo się wiele. Obrót spraw naturalnie musiał się wymieszać z niektórymi wydarzeniami z serialu i wszystko wskazuje na to, że zdecydowanie jest na co czekać, jeśli chodzi o kolejne trzy epizody. To wielka ulga, że są jeszcze TRZY, bo inaczej nie wyobrażam sobie, jak w dwóch-trzech godzinach gry zmieściliby wszystkie wątki tak wielu postaci.

Screeny z nagłówka i wpisu wykonałam ja.

Do następnego!

[narwana-games]

Game of Thrones - wrażenia po epizodzie #2 The Lost Lords

Pierwszy epizod zawsze jest epizodem wprowadzającym, dopiero kolejne części równają się obawie o postacie, z którymi - chcąc, nie chcąc - zżywamy się. Po bardzo emocjonującym odcinku “Iron from Ice” nadszedł czas na bliższe poznanie rodziny Forresterów. Ogromnie mi szkoda tego rodu, natomiast brawa należą się twórcom gry za tak wspaniałe przedstawienie, iż każdy posiada dwie twarze i jest w stanie zrobić wiele, by chronić rodzinę. Drugi epizod, niezwykle przewrotny, obfitował w chwile spokoju gwałtownie przerywane akcją.

W każdej rodzinie jest osoba, którą można nazwać czarną owcą. Doskonale wie o tym Asher, jeden ze starszych synów Forresterów, który postanowił wieść życie po swojemu, nie oddając się służbie w armii ojca. 

Akcja z Ironrath przenosi się aż do gorącego, “śródziemnomorskiego” Yunkai, którym włada Deanerys. Asher “buja się” po mieście ze swoją wojowniczą przyjaciółką Beskhą. Chcą oni wydać pana niewolników o imieniu Bezzaqu, któremu nie udało się uciec z Yunkai (a należy przypomnieć, że Daenerys zniosła niewolnictwo zaraz po objęciu panowania i uczyniła niewolników wolnymi ludźmi). Asher i Beskha mają nadzieję zarobić trochę złota, niestety zamiast cieszyć się nagrodą muszą walczyć o swoje życie. Jeszcze przed tym młody mężczyzna wspomina o rodzinie z tęsknotą, ponieważ nie był w rodzimych stronach parę lat. Nie z byle powodu. Zakochał się w córce wroga swego ojca, Gwyn Whitehill, przez co został wygnany z domu. Wróćmy jednak do punktu z walką o życie. Kiedy robi się naprawdę gorąco, a liczba żołnierzy wzrasta, pojawia się Malcolm Branfield, wuj Ashera, wysłany z Ironrath przez Elissę, by znalazł jej syna. Po zwycięskiej potyczce Malcolm wyjaśnia Asherowi, dlaczego chce, żeby ten wrócił do domu. Aby zebrać posiłki do pomocy Forresterom, Asher wpada na pomysł, by upomnieć się o przysługę u Drugich Synów przebywających w Meereen.

Przenieśmy się znów do Ironrath, dokąd zmierza powóz z ciałami z walki, w której zginęli lord Forrester i jego najstarszy syn. Wśród zmarłych żołnierzy znajduje się Rodrik i... okazuje się, że dziedzic rodu żyje!

Jeżeli Rodrik przeżyje, to oznacza, że Elissa może czuć się bezpieczniej po stracie Ethana. Młody mężczyzna jest bardzo poturbowany, ma na twarzy rozległą, poważnie wyglądającą ranę. Ledwo żywy, ostatkiem sił, podciąga się i wypada z wozu. Mieszkańcy Ironrath, oczywiście, zwracają na niego uwagę i prędko biegną mu na pomoc. Sama byłam w szoku, że Rodrik przeżył, zwłaszcza po tak ciężkich obrażeniach i zapewne sporej utracie krwi. W kolejnych ujęciach widzimy, jak zajmuje się nim maester Ortengryn. Oczyszcza mu rany i zaszywa poprzecinaną skórę. Istnieje obawa, że Rodrik już nie będzie w stanie walczyć i pozostanie niezwykle osłabiony. Podczas operacji syn Forresterów budzi się i mamy zadecydować, czy przyjmie dawkę środku odurzającego, by nie czuł bólu. Niezwykle poruszyła mnie późniejsza rozmowa Rodrika z jego siostrą Talią, która pięknie nuciła mu ładną pieśń, a potem wyraziła smutek z powodu obecnej sytuacji i niebezpieczeństwa. Rodrik obiecuje siostrze, że jakoś pomszczą straty...

Tymczasem do Muru dociera Gared Tuttle, giermek lorda Forrestera, który umknął Boltonom i najpewniej uniknął kary śmierci za zabicie ich żołnierzy. 

Jeszcze przed bramą Gared wyjmuje medalion od Talii i spogląda na niego, jakby dodawał sobie otuchy. Tuż po przybyciu na miejsce jest skierowany do Dennera Frostfingera, z którym możemy szczerze porozmawiać albo go okłamać. Jednakże członek Nocnej Straży ma list od Duncana, więc nie warto oszukiwać. Gared, chcąc nie chcąc, dołącza do grupy rekrutów. Dwóch z nich, osiłka Finna i głupkowatego Cottera, poznajemy bliżej. W czasie apelu Frostfinger przerywa swą przemowę, podchodzi i pyta, kto śmiał rozmawiać. Mamy szansę zwalić winę na wyżej wspomnianych lub skłamać, że to Gared wszczął rozmowę. Pojawia się również Jon Snow. A Gared musi zaliczyć rozmaite testy sprawnościowe, w tym: podnoszenie ciężkich beczek, łucznictwo i walka na miecze. Wszystkie z nich zdaje pozytywnie, choć nie wiem, czy dołączenie do Nocnej Straży będzie dla niego satysfakcjonującym doświadczeniem. Po wjeździe z Jonem Snowem na górę zapewnia go, że będzie wiernie walczyć u jego boku i wyjawia, iż chciałby odnaleźć North Grove, gdyż była to sprawa istotna dla jego pana.

Na posiedzeniu małej rady w Ironrath ważą się przyszłe losy Forresterów. Rodrik jest przerażony tym, jak niewiele opcji pozostało jego rodzinie.

Oprócz tego, że “coś” może zdziałać przebywająca w Królewskiej Przystani Mira, powraca temat zaręczyn Rodrika z niejaką Elaeną Glenmore. Wojska ojca dziewczyny dołączyłyby do Forresterów, jeśli Rodrikowi uda się ją przekonać do siebie. To może być trudne zadanie, ponieważ obecny stan najstarszego z synów jest kiepski i fizycznie, i psychicznie. Jednakże wewnętrzna siła, która drzemie gdzieś w Rodriku, jest zaskakująca. Chce ją powitać w Ironrath i jest przekonany, że uda mu się namówić Elaenę do małżeństwa, choć zaznacza, że nie zrobi tego siłą.

Ponownie spotykamy się z Mirą, która pisze listy dla Margaery. Ponieważ służka przyszłej królowej jest niezwykle odważna, gdy dowiaduje się o sprawie Elaeny, ma szansę na podrobienie listu i polecenie jej Rodrika.

Nie wie, że to może skutkować nieufnością ze strony panny Glenmore. Ja zadecydowałam, że Mira popełni to drobne wykroczenie z troski o rodzinę. Niedługo potem w komnacie zjawia się Sera, inna służka Margaery. Dziewczyna wydaje się lekko podenerwowana i jeśli pociągniemy ją za język, okaże się, że wcale nie jest panną wysokiego urodzenia, ale bękartem. To ma pozostać w sekrecie, ale już się nauczyłam, że w grach od Telltale sekrety mogą być wykorzystywane przeciwko osobom, które je wyjawią. Sera namawia Mirę do odwiedzenia ogrodów, gdzie schowała butelkę z winem. Tam dziewczyny niby beztrosko rozmawiają, lecz w Mirze tkwi niepokój. Zjawia się sam Tyrion, który zauważa butelkę z piwnic Cersei. Ostrzega Mirę i Serę, by więcej nie kradły, bo może się to źle dla nich skończyć. Jednocześnie powiadamia pannę Forrester, że zjawił się Andros, ambasador rodu Whitehill. Dziewczyna otrzymuje szansę na powitanie się i przedstawienie jako przyjaciółka Tyriona.

W Ironrath zjawia się piękna Elaena. Na początku wydaje się ucieszona (choć i nieco wystraszona wyglądem niedoszłego ukochanego) spotkaniem z Rodrikiem, dopiero po przywitaniu wyraża obawę związaną z tym, że od samej Margaery dostała list w jego sprawie.

Może dlatego, że jestem kobietą, wiedziałam, jak poprowadzić rozmowę, aby Elaena nie uciekła z krzykiem. Zgadza się na małżeństwo. Szkoda tylko, że w trakcie bajery w sali pojawia się Lud Whitehill ze swoimi ludźmi i nakazuje Rodrikowi okazać szacunek poprzez pocałunek w dłoń. Ze względu na Ryona, nad którym opiekę przejął uzurpator, zgodziłam się na ten warunek, mimo że w tym czasie Rodrik pewnie stracił w oczach niezbyt zachwyconej tym gestem Elaeny. Jednakże dzięki temu Ryon ma szansę pojawić się na pogrzebie ojca i brata - bardzo wzruszająca scena, w której Talia śpiewa, a otoczenie lasu i żałoba są niezwykle namacalne...

W przedostatniej scenie Mira spotyka się o północy ze strażnikiem Lannisterów, który rzekomo chce pomóc dziewczynie. Czarujący blondyn wcale nie jest księciem z bajki i nie wiem, dlaczego dziewczyna była tak naiwna po tym, jaki bałagan zrobił w jej pokoju. Nie chcę zdradzać więcej szczegółów, być może scena ta jest kluczowa dla późniejszych wydarzeń.

W drugim epizodzie doznałam już bólu związanego z wyborami. Nadzieja przeplatała się tu z beznadzieją. Mocno związałam się z Forresterami, ponieważ uważam, że są ofiarami i Boltonowie lub Lannisterowie najchętniej pozbyliby się ludzi wiernych Starkom. Bardzo ciekawią mnie dalsze losy Gareda i liczę na to, że w kolejnym odcinku wreszcie pojawi się Daenerys.

Screeny z nagłówka i wpisu wykonałam ja.

Do następnego!

[narwana-games]

The Wolf Among Us - wrażenia po epizodzie #3 A Crooked Mile

Kiedy dociera się do środka fabuły, zawsze wzrasta podekscytowanie, bo oto tajemnice, które narastały wcześniej, wreszcie będą musiały się powoli rozwiązywać. Dlatego dreszczyk emocji towarzyszył mi przez cały epizod “A Crooked Mile”... A jednocześnie myśl, że przede mną jeszcze tylko dwa epizody do finału, jest nieco smutna! Na chwilę obecną nie wiem ani nawet nie pamiętam (ponieważ grę przechodzę ponownie po około rocznej przerwie), jak zakończył się The Wolf Among Us.

Trzeci odcinek rozpoczyna się tuż po odnalezieniu przez Bigby’ego materiałów obciążających Crane’a. Szeryf Fabletown wprost płonie z wściekłości, ponieważ chuderlawy burmistrz byłyby ostatnią osobą, którą wskazałby jako mordercę Faith i Lily. Na domiar złego, co odstręcza Bigby’ego, okazuje się, że Crane niezdrowo interesuje się... Snow. Wygląda na to, że asystentka burmistrza może być w niebezpieczeństwie.

Bigby ma w głowie jedną myśl: odnaleźć Crane’a i ukarać go za popełnione przestępstwa. Czym prędzej opuszcza hotel, żegnając się z Piękną i Bestią, i udaje się na pogrzeb Lily. Na miejscu przemawia Snow, a uczestnikami ceremonii są Holly, Vivian, Nerissa, Grendel i książę Lawrence (jeśli we wcześniejszym epizodzie został odratowany). Bigby może przerwać Snow przemówienie i kazać się oddalić w bezpieczne miejsce, a może też poczekać.

Podczas krótkiej rozmowy ze Snow Bigby staje przed wyborem, co jej powiedzieć. Subtelność czy szczera prawda? Osobiście zdecydowałam się na pokazanie Snow zdjęcia, na którym widnieje Crane i przemieniona w nią Lily, ponieważ Snow jest konkretną kobietą i nie przepada za owijaniem w bawełnę. Chwilowy szok ulega złości. Teraz i ona ma świadomość, że Crane jest niebezpiecznym człowiekiem.

Niedługo później na miejscu zjawiają się bracia Dum i Dee. Przykładają Bigby’emu do pleców strzelbę i grożą, że ma zostawić w spokoju Crane’a. Ich obecność zauważają wkrótce uczestniczy pogrzebu. Wywiązuje się kłótnia i kilka osób zostaje postrzelonych. Ta sytuacja tylko utwierdza Bigby’ego w przekonaniu, iż Crane jest winny.

Ranny szeryf zostaje opatrzony przez doktora Swinehearta, który zaleca wilkowi jedzenie więcej kurczaków, by szybciej odzyskał siły. Jednak rekonwalescencja po strzale nie jest teraz priorytetem Bigby’ego.

Magiczne lustro zostało uszkodzone przez Crane'a i nikt nie jest w stanie ustalić jego lokalizacji. Pomimo że Bufkin usiłuje naprawić zwierciadło i ułożyć wszystkie kawałki w jedną całość, później okazuje się, że jednego elementu brakuje! Pojawia się nieznośny Bluebeard, czyniąc uwagi na temat tego, jak bardzo chce odnaleźć Crane'a i sprawić mu cierpienie. Natomiast Bufkin przypomina sobie, że Crane miał niedługo spotkać się z jakąś czarownicą. Bigby musi zdecydować, dokąd udać się po dowody. Apartament Crane'a, biuro braci Tweedle czy bar Trip Trap? W zależności od pierwszego wyboru wydarzą się różne rzeczy, ale wszystkie miejsca naprowadzą na niejaką Aunty Greenleaf.

Po krótkim przedstawieniu czarownica przyznaje się, że Crane u niej był. Bigby i Snow są zmuszeni użyć gróźb, by Aunty Greenleaf z nimi współpracowała i powiedziała, dokąd udał się burmistrz. A udał się do klubu Pudding and Pie. Sceny z czarownicą niekoniecznie dużo wnoszą do fabuły, ale możemy podpalić jej magiczne drzewo (pomysł Snow) lub po prostu zostawić ją w spokoju.

W klubie dochodzi do wielkiej konfrontacji. Crane, który zaatakował Nerissę, ma zamiar użyć na niej magicznego pierścienia, by zmusić ją do wyjawienia czegoś. Niestety, artefakt zakupiony od czarownicy nie działa. Crane jawi się w tym momencie jako absolutnie godzien pożałowania człowiek, nawet pada na kolana i wyznaje Snow miłość... Bądź co bądź, nie wygląda na to, że jest poszukiwanym mordercą. Swoje oskarżenia jednak otrzymuje i Bigby chce go aresztować.

Koniec epizodu zbliża się nieubłaganie, więc czas na cliffhanger. Po wyjściu z klubu zjawiają się bracia Tweedle, kolejny raz w tym epizodzie, a także Krwawa Mary i człowiek nazywany Crooked Man (on się nie pokazuje bezpośrednio). Celem zbirów jest odbicie Crane'a, lecz Bigby nie może się na to zgodzić. To on jest przedstawicielem prawa i porządku. Bigby zostaje postrzelony przed bliźniaków wielokrotnie, na oczach Snow i Crane'a, a wściekłość zmienia go w prawdziwego wilkołaka. Krwawa Mary jest bezwzględna. Wpakowuje w szeryfa srebrną kulkę, co znacznie go osłabia, aż w końcu Snow każe jej przestać i zabrać Crane'a.

Jest to bardzo drastyczna końcówka, ponownie leje się krew. Choć na początku można było odnieść wrażenie, że Crane jest mordercą, to sprawa byłaby zbyt prosta. A przede mną jeszcze dwa odcinki gry.

Do następnego!

[narwana-games]

Game of Thrones - wrażenia po epizodzie #1 Iron from Ice

Uwielbiam serial “Gra o tron” i produkcje od studia Telltale, więc kwestią czasu (i pieniędzy) był zakup gry Game of Thrones. To się udało, a pierwszy epizod, choć nieco się dłużył, niósł za sobą wiele satysfakcjonujących oraz rozczarowujących wątków, jednakże... Po tym tytule można się spodziewać naprawdę wiele. W końcu valar morghulis (co ciekawe, to hasło pojawia się na ekranach ładowania w grze). Sześć epizodów wydawanych osobno od grudnia 2014 do listopada 2015 roku zaskarbiło wiele sympatii. Zwłaszcza fanów, podobnie jak w moim przypadku, serialu i (lub) książek, a także Telltale.

Zacznijmy od tego, że gra rozpoczyna się w noc Krwawych Godów, ale bohaterami nie są Starkowie oraz nikczemni Freyowie, a akcja dzieje się na zewnątrz twierdzy Waldera Freya.

Wojsko lorda Forrestera, podlegające pod armię Robba Starka, nie spodziewa się, że od walki z sojusznikami Lannisterów dzielą ich minuty. W tym czasie lord Forrester bierze na stronę swojego wiernego giermka. Gared Tuttle dowiaduje się, że ma szansę na otrzymanie od swego lorda awansu, lecz ma pozostawić to w sekrecie... I, niestety, plany te posypią się. Wtedy mamy podjąć parę decyzji dotyczących innego giermka, Bowena. Można go uratować przed ostrzem i powiedzieć mu prawdę w sprawie awansu (no, nie w tej kolejności) lub najpierw skłamać, a później go nie uratować. Niby nic takiego, ale to już dobra oznaka decyzyjności, typowa dla gier od Telltale. Kiedy żołnierze rzucają się do walki, Gared ma szansę uciec z pola bitwy z lordem, a ostatecznie ucieka sam (wcześniej sam walczył, tego mu nie można odebrać) z mieczem Forrestera i tajemniczą wiadomością przeznaczoną dla wuja Gareda, Duncana, brzmiącą: "the North Grove must not be lost". W drodze do Ironrath, czyli zamku rodu Forresterów, oszołomiony Gared zahacza o rodzinne ziemie i zastaje na nich trzech żołnierzy Roose'a Boltona, a także dogorywającego ojca. Akcji jest naprawdę wiele i znów stajemy przed z pozoru łatwym wyborem: zabić czy nie zabić? Scena walki przypadła mi do gustu, przyznam, że warto wykazać się zręcznością.

W Ironrath poznajemy rodzinę lorda Forrestera, a okaleczony Gared zostaje opatrzony.

Ponieważ giermek zadarł z żołnierzami Boltona, jego wuj, Duncan, nalega, by Gared udał się na Mur, ponieważ istnieje ryzyko, że Boltonowie przyjdą po zemstę. Wcześniej musi pocieszyć Elissę Forrester, wdowę po lordzie, a także odebrać medalion od ich najmłodszej córki Talii (mam wrażenie, że podkochuje się w Garedzie). Prawdopodobnie ich starszy syn, dziedzic, także zginął w walce, więc tymczasowo lordem ma zostać nastoletni Ethan, brat bliźniak Talii. Nieco zarozumiały chłopak absolutnie nie nadaje się do nowej roli, jest zdecydowanie za młody i kompletnie nie wie, co ma robić oraz jak postępować, choć momentami może się zdawać, iż ma władcze cechy charakteru (zależy, jak się nim pokieruje). Sytuacja na dworze jest naprawdę oklepana. Ludzi zdolnych do walki zostało niewielu, a o rolę doradcy lorda ubiegają się poczciwy Duncan Tuttle oraz gorącokrwisty Royland Degore. Ich udział w epizod wcale nie będzie taki istotny, więc nieważne, kogo wybierzemy. Niebezpieczeństwo wkrótce okaże się faktem - do Ironrath zmierza podły Ramsay Snow, bękart Boltona.

Zanim jednak Ethan Forrester zmierzy się z psychopatycznym Ramsayem, musi stawić czoła innemu wyzwaniu.

Oto do Ironrath w towarzystwie żołnierzy Boltona przybywa lord Ludd Whitehill, żądając wydania Gareda ze względu na zabicie jego ludzi. Jak mają jednak tego dokonać Forresterowie, skoro Duncan wysłał chłopaka na Mur? Wściekły Whitehill, którego od razu ma się ochotę zabić albo przynajmniej walnąć w otłuszczoną gębę, wygraża młodemu panu na włościach, nie pozostawiając złudzeń: Forresterowie nie mogą czuć się bezpiecznie. W międzyczasie stajemy jeszcze przed wyborem, czy Ethan ma ukarać złodzieja i w jaki sposób to zrobi. Ja obcięłam mu trzy palce, w efekcie na Ethana obraziła się Talia, lud był wystraszony, a reszta go chwaliła.

Przenosimy się do Królewskiej Przystani, gdzie przebywa Mira, starsza córka Forresterów.

Jest ona służebnicą Margaery, przyszłej żony króla Joffreya. Listownie dowiaduje się o zagrożeniu niesionym przez perspektywę rychłego nadejścia Boltona, a ponieważ ma bliski kontakt z Margaery, Elissa prosi córkę o poproszenie lady Tyrell o pomoc. Sama Mira, niezwykle odważna dziewczyna, która wywarła na mnie dobre wrażenie, zostaje wezwana przed oblicze królowej regentki, czyli Cersei, jako że po Krwawych Godach wszyscy przeciwnicy Lannisterów zostali nazwani zdrajcami. Mira musi świecić oczami przed matką Joffreya i udawać, że jest wierna jednemu królowi. W tej scenie pojawia się również Tyrion. Mały człowiek o złotym sercu stara się podnieść na duchu Mirę. Dziewczyna później przeprowadza rozmowę z Margery, z której właściwie nic nie wynika, ponieważ królewska narzeczona sama nie jest w najłaskawszej sytuacji i nie może obiecać swej służce, że pomoże jej rodzinie. Moją uwagę za to zwrócił chłopiec od ogrzewania komnat, twierdzący, że potrafi pomóc Mirze. W jaki sposób, tego nie wiem, ale chyba będzie dla niej szpiegować.

Jak można było się spodziewać, przybycie Ramsaya do Ironrath zwiastowało katastrofę.

Na swego doradcę wybrałam Roylanda. Jako że ćwiczył żołnierzy i palił się do walki, stwierdziłam, że młody Ethan będzie mógł czuć się bezpieczniej, mając u swego boku kogoś gotowego, bez dyplomatycznych zagwozdek (a doskonale wiemy, że dyplomacja w “Grze o tron” nie istnieje, zawsze chodzi o życie lub śmierć), wyjąć z pochwy miecz i obronić go przed złymi ludźmi. Syn Boltona, powitany przy zamkniętej bramie, jest pewny siebie i od razu chce wraz z lordem Whitehill zawłaszczyć Ironrath w odwecie za posłanie zabójcy żołnierzy na Mur. Ethan może rozegrać sprawę na chłodno lub kuląc się ze strachu i licząc na pomoc matki. Wszakże końcówka epizodu absolutnie szokuje. Musiała się polać krew...

Epizod pierwszy niezmiernie mi się podobał. No i powiedzcie, czyż nie jest świetne to, że nad tą grą pracowali także aktorzy z serialu? Dzięki temu jeszcze bardziej ma się poczucie dopełnienia produkcji telewizyjnej. W “Iron from Ice” poznaliśmy całą familię Forresterów i dowiedzieliśmy się, jak wyglądały Krwawe Gody z perspektywy żołnierskiej. Nie umiem wskazać jednego głównego bohatera, jednakże w pewnym sensie odcinek ten należał do Gareda, Miry i Ethana. Ramsay pokazał się ze swojej najgorszej strony, ale to już nic nadzwyczajnego, że bękart Boltona czuje się po prostu bezkarnie. Ród Forresterów nie jest duży i obawiam się o jego przyszłość, ale by poznać ich dalsze losy, muszę grać dalej.

Screeny z nagłówka i wpisu wykonałam ja.

Do następnego!

[narwana-games]

The Wolf Among Us - wrażenia po epizodzie 2. Smoke & Mirrors

Minęło sporo czasu od mojego pierwszego posta na temat TWAU i właściwie grę ukończyłam dawno temu, ale postanowiłam, że napiszę post do każdego epizodu i na końcu zamieszczę recenzję całej gry. W epizodzie “Smoke & Mirrors” spotykamy nowe twarze, jaki i te, których właściwie ujrzeć już nie mieliśmy, ale zacznijmy od początku...

Po ostatnich wydarzeniach z “Faith” Bigby trafia na komisariat na policję w sprawie morderstwa. Jest naprawdę zdenerwowany i pozwala sobie zapalić papierosa. W trakcie przesłuchania pani detektyw nagle zaczyna lecieć krew z nosa - pyta Wolfa, czy słyszy tajemnicze dźwięki, a później mdleje... Scena jak z horroru? Oto przybywa wybawienie dla Bigby’ego i w drzwiach pojawia się Crane, który za pomocą magicznego urządzenia wymazał pamięć na całym posterunku. Nie dziwię się, ponieważ morderstwo dotyczy osoby z tego... bajkowego świata. Dlatego też Crane, który raczej stoi na straży sprawiedliwości, postanowił zastosować ten trik i wyciągnąć Bigby’ego z sali przesłuchań. Mężczyźni długo rozmawiają w aucie.

Kolejna scena dotyczy jednego z bliźniaków, Dee, który jest posądzany o morderstwo. Rzecz jasna, że nieprzyjemny złoczyńca wypiera się wszystkiego i brzmi nawet przekonująco dla Bigby’ego, choć wilka interesuje najbardziej, dla kogo współpracują bliźniacy - to mógłby być ciekawszy trop w poszukiwaniu sprawcy. Niestety dla porywczego Bluebarda pogawędka za bardzo się przeciąga i dochodzi do aktów przemocy, które urywają się w momencie, gdy do piwnicy wchodzi... Śnieżka. Nie, jej zdecydowanie nie mieliśmy już widzieć.

W kolejnej scenie zaszokowany Bigby i wkurzona Śnieżka wybierają się do biura spraw nadprzyrodzonych. Tam spotykają Toada i Juniora, który w czasie wyprawy nad rzekę był świadkiem dziwnego zjawiska. Widział jakąś postać, słyszał dziwne głosy i śmiechy, lecz nie jest w stanie odpowiedzieć na wszystkie nurtujące Bigby’ego pytania. Prawdę mówiąc, wilk zaczyna naciskać na chłopca i tu mamy do wyboru, czy dalej zadawać mu pytania i tracić punkty u Toada, czy posłać chłopca z ojcem do domu. Śnieżka również stara się pomóc w tej rozmowie, dzięki czemu Junior nie czuje się przyparty do muru. Najsmutniejsze jest to, że malec uważa, że jest czemuś winny, a w końcu wybucha i Toad i ruga syna za bezmyślność - ktoś mógł go zobaczyć nad zbiornikiem wodnym. Generalnie z tej sceny nic konkretnego nie wynika. Istotna jest za to późniejsza część, czyli oględziny ciała. Okazuje się, że zamordowana była bliską osobą dla Holly, barmanki, którą poznaliśmy pod koniec pierwszego epizodu. Bigby i Śnieżka wybierają się więc do baru, aby poinformować Holly o tej sprawie i przeprowadzić śledztwo.

W lokalu dowiadujemy się, że Holly nie była specjalnie blisko z Lily, tą zamordowaną. Ich drogi rozeszły się wiele lat temu, ale więzy krwi są silniejsze ponad wszelkie rozłąki i w Holly rodzi się furia. Pragnie sprawiedliwości i zemsty na oprawcy Lily. Bigby oraz Śnieżka starają się zapewnić kobiecie psychiczny komfort, ale jest ona raczej nieugięta i twardo stąpa po ziemi, dlatego bardzo ciężko ją pocieszyć. Tu można przeprowadzić całą rozmowę w miarę delikatnie albo wręcz przeciwnie - waląc prosto z mostu. Osobiście byłam pomiędzy, ponieważ zachowanie Holly było irytujące (i zarazem naturalne). Bigby na szczęście zdobywa trop. Ponieważ Lily była panią do towarzystwa, jedynym miejscem, do którego mógł się udać kolejno, jest ekskluzywny klub ze striptizem.

Poznajemy dwie nowe postacie. Jedną z nich jest Georgie, pan na włościach, władczy, krytyczny, obojętny, od razu wzbudza nieprzychylne emocje. Nie będzie nic mówić, dopóki nie zaczniemy rozwalać mu miejsca. A, jak wiadomo, Bigby’emu niewiele trzeba, żeby się wściec. Georgie ukrywa przed wilkiem notes z zapisami do klientów. Tylko w ten sposób Bigby dowie się, z kim była Lily w noc jej morderstwa. Później trafiamy do Nerissy, tej, która nago wyginała się przy rurze (tak, są cycki!). W ubraniach wygląda inaczej. Dobrze, koniec komentarzy. Od tej przemiłej tancerki Bigby musi wydębić dwie informacje: kim, do diabła, jest Mr. Smith i gdzie znajduje się pokój 207. Niestety Nerissa nie do końca może wyjawiać tajemnice - jest tak zaczarowana, że nie potrafi złamać sekretów, a to niewątpliwie jakimś sekrecikiem jest. W tym miejscu możemy przekupić Nerissę, aby dała jakieś wskazówki, gdzie znajduje się miejsce ostatniego pobytu Lily.

W ten sposób trafiamy do ponurego hotelu, gdzie panowie spotykają się z prostytutkami. Bigby na miejscu spotyka Piękną, która jest tam recepcjonistką. Na szczęście nie utrudnia wilkowi sprawy i jest zdecydowana mu pomóc. Gorzej, że tuż przed wejściem do 207 zjawia się Bestia i między mężczyznami dochodzi do bójki...

Gdy sprawy się nieco uspokajają, Bigby wreszcie otwiera drzwi do TEGO pokoju i to, co widzi, jest po prostu przerażające. Cała pościel na łożu jest zakrwawiona, przyozdobiona kwiatami, na podłodze leży ugryzione jabłko, a pod poduszką znajduje się fotografia Lily przemienionej w Śnieżkę z... I tu już nic nie mogę zdradzić. Epizod bardzo mi się podobał, akcja stale nabierała tempa, choć ciągle pojawiały się nowe pytania. Na tym etapie byłam już zakochana w The Wolf Among Us.

Do następnego!