#thlipsh

[texnh-apo-tsigara]

8elw na fygw apo edw kai na mhn janadw kanenan,pou na plhgwnei thn gamhmenh mou kardia...

[apsyxh]

Όταν πεθαίνεις μες’ το σπίτι δεν σε σώζει κανείς

[athazagorafovia]

Μέχρι πότε θα τιμωρείς όσους σε νοιάζονται, επειδή δεν νοιάστηκε εκείνος;

[anidiotelhs]

Update sthn erwtikh mou zwh: den uparxei

[marionsasterism]

memories

Αναμνήσεις. Ένας τρόπος να κρατάς τις στιγμές που πέρασαν. Αυτές που έφυγαν και δεν θα ξανάρθουν. Και σήμερα διάβασα κάπου πως η ανάμνηση έχει καλύτερη αίσθηση ακόμα κι από την ίδια την στιγμή. Όπως και να’ χει όμως αυτή είναι που θα κουβαλάς πάντα μαζί σου. Άλλοτε όμορφη ανάμνηση. Ένα χάδι, ένα φιλί, ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά. Κι άλλοτε άσχημη. Πόνος, θλίψη. Κι αυτές οι αναμνήσεις χρειάζονται όμως, για να μας θυμίζουν πως έτσι γινόμαστε πιο δυνατοί. Συνήθως τα βράδια, όταν πέφτεις να κοιμηθείς, τότε είναι που έρχονται οι αναμνήσεις και κατακλύζουν το μυαλό σου. Τότε είναι που όλα επιστρέφουν. Όλα ζωντανεύουν ξανά. Πράγματα που σου λείπουν. Ανθρώπους που ήταν εκεί μα τώρα έχουν φύγει ή σιγά σιγά απομακρύνονται όλο και περισσότερο. Συναισθήματα που ένιωσες μα τώρα έχουν χαθεί ή έχουν ξεθωριάσει στο χρόνο. Δεν τις ελέγχεις εσύ. Έρχονται και φεύγουν όταν εκείνες θέλουν. Γλυκιά η ανάμνηση, μα άλλοτε υποφέρεις. Άλλοτε καταλήγεις σε κλάματα. Χαράς ή πόνου, εξαρτάται. Μα παρόλα αυτά και τι δε θα έδινα για να μην χάσω μια ανάμνηση. Γιατί είναι αυτές που μας θυμίζουνε ποιοι είμαστε, πως φτάσαμε ως εδώ. Μας θυμίζουν όσα μας στιγμάτισαν και μας διαμόρφωσαν. Οι αναμνήσεις είναι τα κομμάτια ενός πάζλ, του εαυτού σου.