Εξομολόγηση: ένα πάρτι σαν όλα τ’ άλλα
Θυμάμαι εκείνο το πάρτι που ξεφύγαμε για λίγο από τους άλλους και ανεβήκαμε στην ταράτσα. Ξαπλώσαμε κατάχαμα και χαζεύαμε τον ουρανό. Σχολιάζαμε τα χρώματα που παίρνει μέσα από τα σύννεφα και το φεγγάρι. Δεν ήμασταν μόνοι, ήταν κι άλλοι μαζί μας. Βρίσκαμε αστερισμούς και σχεδιάζαμε τους δικούς μας. Γελούσαμε! Σηκωθήκαμε να πάμε στο υπόστεγο για να κόβει λίγο ο αέρας, αλλά είχαμε μείνει πλέον μόνοι. Σου ζήτησα να με αγκαλιάσεις γιατί κρύωνα και μου έδωσες την πιο ανθρώπινη αγκαλιά που έχω πάρει ποτέ. Συζητούσαμε αγκαλιασμένοι χωρίς να υπάρχει κάποιο ερωτικό συναίσθημα, παρά μόνο η ανθρώπινη επαφή δύο ανθρώπων που ένα βράδυ μοιράστηκαν τα κομμάτια του συναισθηματικού τους κενού.
Εκείνο το βράδυ πίστεψα πως ο κόσμος θα ήταν λίγο καλύτερος αν δεν ήμασταν τόσο εγωιστές και αν μοιραζόμασταν τις στιγμές μας ανθρώπινα, απαλλαγμένοι από συμφέροντα και ενοχές.
Ξέρεις, ακόμη και σήμερα το πιστεύω. Παρά τα όσα έγιναν. Το μόνο που ίσως άλλαξε είναι ότι αμφιβάλλω για την ειλικρίνεια του τότε. Για το αν στ’ αλήθεια τα πίστευες κι εσύ αυτά τότε ή ήταν λόγια εντυπωσιασμού.

















