Fijn dat deze hoogleraar wordt uitgenodigd bij RTL Late Night, jammer dat hij zich in zijn eentje moet verdedigen tegen de hele tafel, die ook nog eens argumenten gebruiken als: “slechter voedsel is de enige grote verandering van de afgelopen jaren, dus de komst van Diabetes etc. moet daar wel mee te maken hebben” (hij vergeet hierbij bijvoorbeeld de komst van technieken zoals machines die menselijk werk kunnen vervangen, computers, beschikbaarheid van voedsel in het algemeen, verhoogde welvaart en mobiele telefonie), en “suiker is verslavend” (zie hiervoor een ander filmpje binnenkort op mijn blog).
100% met Tiny van Boekel eens!
Hieronder citaten uit het recente artikel in het AD:
,,Ik ben niet bang voor E-nummers,'' bekent Tiny van Boekel op zijn werkkamer met uitzicht op de weilanden van de Gelderse Vallei. ,,We gebruiken ze al eeuwenlang. Alleen noemden we ze vroeger citroenzuur, azijn of aardappelzetmeel. De E-nummers zijn ooit bedacht om de consument te informeren en te beschermen tegen bijvoorbeeld allergieën. Maar mensen zien ze als een bewijs dat er is geknoeid met hun eten. Merkwaardig, want de stoffen hebben juist een E-nummer als bewijs dat ze níet schadelijk zijn. Ze zijn uitgebreid getest en er zijn strikte voorschriften voor de dosering."
(...)
“Kaas groeit niet aan een boom. Brood kun je niet uit de grond trekken. Het is bewerkt voedsel. Met bewerkingen kun je levensmiddelen langer van gewenste kwaliteit houden. Ze stellen bederf uit en voorkomen ziektes. Producten zijn vatbaar voor pathogene micro-organismen, waar je echt beroerd van wordt en zelfs dood van kunt gaan.
(...)
De levensmiddelenindustrie levert goede producten. Die veilig zijn en een goede voedingswaarde hebben. Die je zo kunt gebruiken. De industriële bewerking van producten wordt gecontroleerd. Een doperwt wordt lang genoeg verhit om de bacteriën te doden. Maar kort genoeg om de vitamines te behouden. Dat krijg je als consument niet voor elkaar. Je kookt alle groente kapot. De vitaminen verdwijnen met het water in het afvoerputje.”
(...)
,,Tenzij we minder gaan eten, kunnen we alleen met industriële voedselproductie 7 miljard wereldbewoners voeden. De hang naar natuurlijk voedsel is een luxeprobleem. Een moestuin heb je puur voor de lol. Of om een statement te maken. Mensen zijn bewust met voedsel bezig en gaan op de biologische toer. Prima, maar het is niet per se beter. Het is best mogelijk om geen kunstmest en bestrijdingsmiddelen te gebruiken, maar daardoor vallen de oogsten lager uit en heb je meer bederf. Dan verlies je producten die zijn bedoeld om mensen te voeden. En verspilling is vanuit milieuoogpunt ook niet goed. Bovendien, onze samenleving zou ingrijpend veranderen als iedereen aan de onbewerkte producten gaat. Mensen zijn dan uren kwijt aan het kopen en bereiden van hun voedsel. Mijn moeder stond vroeger de hele zomer te wecken. Dat klinkt romantisch. Maar het was hard werken. Mensen grijpen naar natuurlijke producten in de wetenschap dat ze altijd kunnen terugvallen op de reguliere voedselvoorziening. De levensmiddelenindustrie neemt ons werk uit handen. Ze heeft ons eten gezonder en beter gemaakt. Daarvan profiteert iedereen.''