#tir

[metamorphesque]

Letters from Hayastan (Armenia) Letter no. 5

In Armenian, when we want to say “damn you” or “go to hell”, we use the expressions "գրողը քեզ տանի" [groxy qez tani] or "գնա գրողի ծոցը" [gna (kori) groxi tsocy], which translate to “may the writer take you away” or “go and get lost in the writer’s embrace” in English. You might wonder, “Who is this writer-person?” and “Why is it considered a curse?”

According to traditional Armenian belief, Grox (the writer) is a spirit who records a person's deeds during their lifetime, determining the purity of their soul. This concept may be linked to Tir, the god of writing and literature in Armenian mythology. In some interpretations, it was believed that anyone whose name Tir wrote in his notebook would die. This is where the curse "may the writer take you" originates.

During the Christian era, Grox was mistakenly represented as a Christian spirit who no longer recorded human deeds but instead determined each person's fate, inscribing it on their foreheads. Over time, Grox came to be depicted as an evil spirit, sometimes identified with Satan. Thus, the curse "get lost in Grox’s embrace," which originally signified death, took on a more negative connotation. However, this was not originally characteristic of Grox in Armenian traditional beliefs.

So, if you want to get creative with your curses, instead of saying “go to hell,” you can use the phrase “get lost in the writer’s embrace”.

[cookiekurimu]

Tir's moments on the Gensui Stage. The performance is phenomenal!!!

art by cookie

[wildbeautifuldamned]

FORNASETTI Men's Tie 100% Silk Made In Italy FR02 T0G 123 ebay PretaPorterMan

[babylon-crashing]

Visit Original Link

Visit Original Link

Visit Original Link

Visit Original Link

Visit Original Link

Visit Original Link

ARMENIAN Արևի և Ստեփանակերտի զավակներ, անձրևի տակ։ Սա ծնունդ է և ցավ։ Իմ տունը հավերժ կանգուն կլինի։ Այս լեռները՝ նույնպես։ Իմ տունը... Սա իրերի աճն է՝ մաշկից ու ոսկորից, ցողունից ու տերևից՝ գիտության և հավատքի հրաշքը։ Սա Երկիր մոլորակն է։ Ես այն Երկիր մոլորակ եմ անվանում։ Ձյան տեղումների և լեռնային ժայռերի տակ՝ սա այն վայրն է, որտեղ կարող ես գտնել մարդկանց։ Նրանց ԴՆԹ-ն քայլում է փողոցներով, նրանց հոգիները՝ լողում իրենց հետ։ «Քանի որ նրանք երբեք չեն կարող բողոքել ճակատագրից, Տուր նրանց քո քնքուշ մատները, անգին, և քո շուրթերը՝ ինձ»։ Նա այցելելու էր եկել Երևանից՝ վարդագույն մազերով և պատռված ջինսերով, մոտոցիկլետային բաճկոնով և «Bikini Kill»-ի շապիկով։ Փողոցում տղամարդիկ գոռում էին՝ dyke (dyke?) dyke: Երբեմն ես ատում եմ այս փոքրիկ քաղաքը։ Փոքր մտքեր։ Փոքր հոգիներ։ Երբեմն ես ատում եմ այս փոքրիկ քաղաքը։ «Քանի որ նրանք կարող են բողոքել, Տուր նրանց քո մատը»։ Ամեն դեպքում՝ այստեղ դուք կգտնեք մարմնավորվածներին և անջատվածներին, կենդանիներին և մեռածներին։ Ինչպես նաև՝ Անահիտը, Վահագնը, Միհրը, Աստղիկը, Տիրը և Ծովինարը։ Ինչպես սրտի բաբախյունը, ինչպես եղունգները, որոնք քաշում և ազատում են մեր մտքի հին հիշողությունները, որոնք օրը մեկ անգամ պտտվում են մեր խոռոչներում— այսինքն՝ մեր գանգերում, այսինքն՝ մեր փտած խոռոչներում։ Այստեղ է, որ հետծննդյան և դեղնուցի հետ միասին նրանք երկուսն էլ երգում են երկնքին։ Որտեղ յուրաքանչյուր հոգի ծնվում է իր հոգևոր չափումներին։ Որտեղ Աստված և Աստծո բացակայությունը՝ փոխարինելի են։ Աղոթքներով շուրթերին, փաստերով՝ գլխում։ Որտեղ արյունը զարկերակի մեջ նույն ուղերձն է ուղարկում աստղերին։ «Քանի որ նրանք կարող են բողոքել, տուր նրանց քո մատը—այն մեկը, հա՛, հենց այդ մատը»։ ENGLISH Children of the sun and Stepanakert, under the rain. This is birth and pain. My house will stand forever. These mountains too. My house... This is the growth of things, from skin and bone, stem and leaf, the miracle of science and faith. This is planet Earth. I call it planet Earth. Beneath the snowfall and the mountain rocks, this is where you can find people. Their DNA walks the streets, their souls swim with them. “Since they can never complain about fate, Give them your tender fingers, priceless, and your lips to me.” She had come to visit from Yerevan, with pink hair and torn jeans, a motorcycle jacket and a “Bikini Kill” T-shirt. The men on the street were shouting, dyke (dyke?) dyke. Sometimes I hate this little town. Small minds. Small souls. Sometimes I hate this little town. “Since they can complain, Give them your finger.” In any case, here you will find the embodied and the disembodied, the living and the dead. As well as Anahit, Vahagn, Mihr, Astghik, Tir and Tsovinar. Like the heartbeat, like the nails that pull and release the old memories of our mind, which rotate once a day in our cavities— that is, in our skulls, that is, in our rotten cavities. It is here that together with the afterbirth and the yolk they both sing to the sky. Where each soul is born to its spiritual dimensions. Where God and the absence of God are interchangeable. With prayers on the lips, facts in the head. Where the blood in the artery sends the same message to the stars. “Since they may complain, give them your finger—that one, ah, that very finger.”

[des-no9]

New Tir word that's Doll Parts verse exclusive ! 💜

[iamthepulta]

Moved house for five hours, stopped to move more things and go to a celebration of life, and then went back to move more things.

[theichorousrotpod]

Episode 2: Pneumoconiosis | The Ichorous Rot

Episode Two of The Ichorous Rot, out now!

[serenedash]

happy 30th anniversary to Suikoden!!! I only got into the series relatively recently but it's captured my whole heart and I love that Konami is trying to revive the series again so that more people can know it <3 please check it out!!

This is a redraw from the stage play currently happening, I've been obsessing over people's pictures online,