Ik maak me zo'n zorgen over morgen en de morgen daarna. Je hebt het tot hier gered, verder zal ook wel lukken, denk je niet?
Ik weet niet of ik de hoogspanning doorsta, het radeloze niet weten of ik uit een basis besta.
Het is vooral het niet voelen van veiligheid in mij. Yala zei: alles ligt open. Ze bedoelde mijn verleden, de trauma's omdat ik zonodig traumatherapie moest.
Maar ik heb geen basis of ze moet dieper gezonken zijn dan Atlantis. Iets waar ik tegenwoordig ook maar marginaal in geloof.
Laat me een verstandelijk gehandicapte zijn met een goed picto plan. Een golden retriever met een veilige hechting, een hoogbegaafde die zijn potentieel waarmaakt.
Geef mij golven wanneer ik schreeuw tegen zee, een slaapzak tegen de kou.
Maar vooral laat me slapen. Vannacht regent mijn naam van al de sterren af.
