#trompet

[the-river-rix]

Never love an anchor coded characters>>>>

[apodcalypse]

Please tell me someone clipped the intro of the newest dndads episode it had me crying and I just. Want to share it

[het-nieuwe-standaard]

https://www.youtube.com/watch?v=2LDPUfbXRLM

Jazz is een muziekstijl die afkomstig is vanuit verschillende (muzikale) culturen. Het is rond 1900 ontstaan in New Orleans in de wijk Storyville in Louisiana. In Storyville woonden er veel mensen bij elkaar met verschillende etniciteiten. Zo woonden er niet alleen tot slaaf gemaakte mensen met een West-Afrikaanse afkomst, maar ook Franse, Engelse, Spaanse en Mexicaanse immigranten. Dit zorgde ervoor dat verschillende muziekstijlen bij elkaar kwamen en in elkaar overvloeide tot een nieuwe muziekstijl, Jazz. Het is tot stand gekomen vanuit spirituals, worksongs, blues, marsmuziek, ragtime en Europese muziek. In de cafés waarin alle muzikanten van Storyville bij elkaar kwamen, werden al deze invloeden gemixed tot New Orleans-jazz. 

Jazz ontwikkelt zich door de jaren heen en ontwikkelt zich nog steeds. Je zou het  kunnen zien als een reflectie van zijn tijd. Het is een expressieve muziekstijl waarin improvisatie een belangrijke rol speelt. Er wordt vaak gezegd dat de muziekkanten in een jazz band maar gewoon wat doen, maar niets is minder waar. Jazz gaat gewoon heel anders om met klassieke regels omtrent harmonie en melodie en heeft een hele eigen manier rondom ritmische opvattingen. Een jazzmusicus moet zijn instrument op een spontane, muzikaal betekenisvolle en geïmproviseerde manier kunnen inzetten in de groep. Maar het moet wel op zo’n manier gebeuren dat het als statement volledig op zichzelf kan staan, meewerkt aan of reageert op de statement van een ander en dat het altijd swingt. Daarbuiten moet je ook nog rekening houden dat je jezelf niet herhaalt en jezelf elke keer uitdaagt om net iets verder te gaan. Het is dus allemaal net wat ingewikkelder dan het misschien lijkt. Deels laten jazzmusici hun spel dus een gevolg zijn van wat er om hen heen gebeurt in de muziek op dat moment. Dit vraagt veel kennis van je, een scherp ontwikkeld muzikaal gehoor en begrip van harmonie. De essentie is dus collectief improviseren, begeleiden, soleren en je concentreren op de ‘groove*’. 

Louis Armstrong was één van de meest belangrijkste jazz muzikanten. Hij werd gezien als één van de belangrijkste musici van de 20e eeuw. De jazzmuzikant werd ook Satchmo of Satch genoemd, afkortingen voor satchelmouth, oftewel buidelmond. Dit verwijst naar zijn grote mond en zijn sterke persoonlijkheid. Armsrong begon zijn carrière als cornetspeler in brassbands. Later stapte hij over naar een trompet.  Hij maakte met zijn trompet solo improvisaties binnen jazz populair. Hij was één van de eerste die als solist bekend werd en was een virtuoze speler. Armstrong had een unieke eigen stijl van spelen en had veel gevoel voor improvisatie. Hij was niet alleen getalenteerd in het bespelen van instrumenten, maar ook zijn rauwe warme stem heeft veel invloed gehad. Hij introduceerde scat-stijl aan de muziekwereld, het woordeloos vocaliseren van tekst. Dus ook op het gebeid van zang had hij gevoel voor melodie en improvisatie. 

Veel liedjes die Armstrong zong waren covers, maar met scat zette hij een eigen stempel op die liedjes. Een lied dat hij onder andere ook heeft gecoverd is het lied Black and Blue. Het lied is oorspronkelijk gecomponeerd door Fats Waller en geschreven door Andy Razaf in 1929, maar Louis Armstrong kreeg de kans om het lied te zingen. Om met zijn stem de emotionele boodschap van het liet over te brengen aan de luisteraars. Het originele lied gaat over hoe het was om in de Roaring twenties een zwarte vrouw te zijn. Armstrong zette het liedje naar zijn eigen hand door het lied meer te laten gaan over de Black Experience**, dus om het meer te laten gaan over alle Afro-Amerikanen. In deze tijd moesten zwarte mensen de witte mensen gehoorzamen en voor ze, letterlijk en figuurlijk, buigen met een brede glimlach. Louis Armstrong werd door zijn rasgenoten gezien als iemand die altijd maar deed wat wit Amerika van hem wilde en werd daarom ook wel Uncle Tom genoemd. Maar Armstrong vertelde dat zijn lach alleen maar een masker was. In zijn versie van Black and Blue zong de muzikant wat hij daadwerkelijk dacht. In de titel van het lied zegt eigenlijk al genoeg. Figuurlijk kan je dit linken aan de ik-figuur die bont en blauw wordt geslagen omdat hij zwart is in een witte samenleving. Letterlijk gezien is hij zwart en voelt hij zich blue, verdrietig/somber. In de zin ‘Feels like ole Ned wished I was dead’ verwijst ole Ned naar een traditionele ballade over een zwarte Amerikaan die zijn hele leven lang zich krom heeft gewerkt en uiteindelijk in armoede is gestorven. Ook kan het in het Amerikaans taalgebruik refereren naar de een bijnaam van de duivel. Je zou dus de zin kunnen vertalen als ‘Ik voel me duivels slecht, ik wou dat ik dood was’. Je merkt dus al dat het lied een zwaar beladen boodschap heeft en samen met het muzikaal talent van Louis Armstrong wordt het lied alleen maar sterker.  

* ritme, een reeks noten die dwingt tot dansen of bewegen; in de jazzmuziek wordt dit swing genoemd. ** een uitdrukking die verwijst de gevolgen die racisme heeft op de persoonlijke ontwikkeling van alle Afro-Amerikanen.

[cafemelancolie]

Chet Baker by Rudy Browne

[charomoreno101]

Gallipoli (2019) - Beirut

[jeanne-art]

Phil Stern (Américain, 1919-2014), Louis Armstrong, 1957

[mimeticspace]

[perrinosuniverse-blog]

Le Regard, professeur et élève.