#umiigpaw

[upismediacenter]

LITERARY: The Azalea and the Tiger Leafwing

[upismediacenter]

LITERARY: Pasko't Pagpupugay

Malapit na ang Pasko, at wala ka na. Hindi mo na masisilayan ang unti-unting pagsabit ng mga parol at pailaw sa mga bahay sa baryo. Hindi ka na makakalahok sa bigayan ng mga regalo't bati. Hindi mo na maririnig ang kantahan at tawanan ng bawat isang tahanang nagdiriwang. Pinagdiriwang nila ang musika at sayaw. Pinagdiriwang nila ang pamilya at mga mahal sa buhay. Pinagdiriwang nila ang pakikisama at ang pagpapatuloy. Ngayon, ipagdiriwang na rin nila ang iyong buhay.

Malapit na ang Pasko, at ang iyong litrato ay bahagi na ng mga isasabit at ipapaskil. Pag-uusapan ng mga nagmamahal at nagluluksa ang iyong buhay na puno ng kulay at liwanag. Pag-uusapan nila ang iyong buhay na puno ng paghihirap at pagsulong sa kabila ng paghihirap na ito. Sa gitna ng pagtatalumpati't pagdadalamhati, sila ay mananawagan ng isang minuto ng katahimikan sa ngalan mo.

Malapit na ang Pasko, at kahit walang hinihiling na kapalit, nagbigay ka ng isang regalong hindi matutumbasan ng kahit anong salapi ang halaga. Ito ang regalong pag-alay ng buhay at sining sa bayang gutom at api. Hindi man ito nakabalot sa makulay na papel o nakatago sa ilalim ng Christmas tree, ngunit walang katapat ang saya at ginhawa dinulot mo sa kapwa.

Malapit na ang Pasko, at niyayakap na ng lamig ang mga purok. Wala ka na, at kahit ang lupang kababata ng mga punong kahoy ay nagluluksa sa iyong pagkawala. Wala ka na, at iniiyakan ka kahit ng amihang simoy. Wala ka na, at humihiyaw kahit ang kawayanan.

Ngunit sa Pasko may ligaya, at walang kapantay ang ligayang ipinagkaloob mo sa libu-libong iyong pinagsilbihan. Sa iyong tula't kanta ay may ligaya. Sa iyong mga kwento ay may ligaya. Sa iyong buhay ay may ligaya. Ito ay ligayang malalim ang ugat. Ito ay ligayang may kaakibat na pangakong ipagpatuloy ang iyong paglilingkod. Ito ay ligayang may kapasyahang kamtin ang hustisya sa iyong pagkawala. Ito ay ligayang pagpupugay sa iyo. May lungkot man ngayon, ikaw na mismo ang nagsabi: tiyak palagi ang pagbabago.

Alay kay Ericson Acosta, mahusay na artista ng bayan at martir ng sambayanan. Pinaslang noong Nobyembre 30, 2022.

Ang mga kantang binanggit ay: Isang Minuto ng Katahimikan, Balang Araw, Kontradiksyon

[upismediacenter]

LITERARY: Paghahanap sa Pantasya

Matagal ko nang hinahanap ang pantasya–isang salitang kumikinang at kumikislap. Matagal ko nang nais malaman ang kanyang hugis, ang kanyang pagkakahabi. Matagal ko na siyang nais makilala at kaibiganin.

Ani ng mga tula, matatagpuan ko ang pantasya sa mga palasyo o sa tuktok ng mga bundok. Nagpunta na ako sa pinakamagagarang palasyo, at sa pinakamatataas na bundok, ngunit hindi ko siya nahanap. Ayon sa mga sikat na awitin, makikita ko ang pantasya sa mata ng aking iniibig o ‘di kaya sa kalikasang kay lawak at kay ganda. Ako ay nagmahal at naglakbay, ngunit hindi ko siya nahanap. Sabi ng mga matalinhagang talata, mahahanap ko ang pantasya sa halimuyak ng sampaguita, o sa tamis ng manggang hinog. Inamoy ko na ang mga pinakamababangong bulaklak, at natikman ang pinakamatatamis na prutas, ngunit hindi ko pa rin nahanap ang pantasya.

Sa pinakamahabang panahon, ang pantasya tila’y nagtatago mula sa akin. Iniwan ko ang aking munting tahanan sa siyudad upang hanapin ang pantasya sa malalayong lupain, at halos akyatin ko na ang alapaap sa akalaing mahahanap ko ito sa piling ng mga tala. Ngunit tao lamang ako kaya sa paglipas ng panahon, napagod na rin ako sa paghahanap. Nagpasya akong umuwi muna, at bumalik ako sa ingay at kalat ng Maynila.

Pasuko na ako nang nahanap ko ang pantasya. Sa kabila ng lahat ng pagsubok ko, natagpuan ko siya nang hindi sinasadya. Nahanap ko ang pantasya sa gitna ng lungsod, sa isang bahay gawa sa kahoy at pira-pirasong yero. Nahanap ko siya sa gutay-gutay na damit ng maliit na batang naglalaro sa gilid ng kalye. Nahanap ko siya sa kintab ng boteng hawak ng isang mangangalakal. Nahanap ko siya sa usok ng pabrikang kumakain ng mahihirap at nagluluwa ng kita para sa iilan. Nahanap ko siya sa nakabukas na palad ng matandang nakaupo sa hagdan ng overpass. Sa kada saan man ako lumingon, nakita ko ang pantasya, munting liwanag lamang, ngunit buhay sa kada taong naghahanap ng takas mula sa kanilang paghihirap.

Dito ko napagtanto na iba ang pantasya sa mga nababasa sa mga kwentong pambata o sa napapanood sa mga pelikula. Dito ko napagtanto na ang tunay na pantasya ay pagmamay-ari ng mga nangangarap.

[upismediacenter]

LITERARY: Grief