#verwerking

[envangeli]

An arrangement for Pipe Organ by Tinus Badenhorst on the much loved melody of the famous New Britain from Virginia Harmony (1831), adapted by Edwin O. Excell (1900). In the South African Liedboek van die Kerk (2001) it is known as "Genade, Onbeskryflik Groot" (Lied 510) and in the footnote is indicated as an American Folk Melody from Southern Harmony. Rendered on Hauptwerk with the Bovenkerk Hinsz Volume III Extended organ with the help of Mouton Lötter.

[envangeli]

Amazing Grace - Download Sheet Music PDF file

Amazing Grace by New Britain from Virginia Harmony. Written for Solo instrument (Ped. [Organ pedals]) with a duration of 5 mins. Purchase, d

[justsomeonewhoneedshelp]

Gedachten

Ik weet soms zelf niet wat ik denk. Ik zweef rond en rond door de warboel in mijn hoofd. Van de 1ne herinnering naar de nieuwe impulsieve gedachten die opeens opduikt.

Soms lijkt mijn gedachtegang op een bol wol dat helemaal in de knoop zit. Andere momenten dringt gewoon niets binnen en is het totaal leeg. Keren is het zo luid dat ik mezelf niet eens hoor spreken>

Ik hoop gewoon dat de rust wat ik ooit kende in mijn hoofd terug keert.

[sproetenkind]

Vandaag is het weer voor de zoveelste keer gebeurd. Voor iedereen wiens grenzen overschreden zijn, voor mensen die iemand zijn tegengekomen die dacht het recht te hebben je aan te raken. Ik zie je, ik denk aan je. Laat je niet bang maken voor de wereld. We moeten blijven vechten voor een tijd waar dit geen optie meer is.

[joanainesdc]

De toekomst van de afvalverwerking

Duurzaamheid en Mileu zijn al altijd hot topics geweest, ze zijn ook niet weg te denken om dat ze van zoveel belang zijn. Door de opkomst van de massaproductie zijn er enorme problemen ontstaan ivm onze afvalverwerking. Een groot stuk wordt verbrand, gedumpt, weggesmeten in de oceaan.. We weten niet hoe, aangezien ons enorme verbruik er van, alles op zo een korte tijd te verwerken. En zo zijn er grote problemen ontstaan op vlak van vervuiling en afvalverwerking! 

Veel te weinig mensen zijn goed geïnformeerd over de gevolgen van niet te recycleren en bewust om te gaan met het milieu! Er zijn veel te veel mensen die deze feiten negeren, waardoor er stromen ontstaan aan plastiek in de zee, gevaar voor fauna en flora door dumping van plastiek in de natuur etc... 

Er zijn al veel oplossingen voor het afvalprobleem (een beetje) op te lossen, maar ik vind dat je eerst moet beginnen bij de bron, de mensen, beter te educeren en informeren, zo dat we eigenlijk geen oplossingen moeten vinden wanneer het eigenlijk al een klein beetje ‘te laat’ is.   

Ik kwam onlangs terecht op een concept van een jonge creatieve man genaamd Ari Jónsson, die geen oplossing heeft gevonden voor wanneer het al ‘te laat’ is, maar een oplossing heeft gevonden voor de bron van het probleem op te lossen, namelijk de overproductie van plastiek. 

Waterflesjes Gemaakt Van Algen

IJslandse student Ari Jónsson heeft poeder van rode algen, in combinatie met water, gebruikt om zo een biologisch afbreekbare waterfles te maken. Hierdoor zijn we weer een stap verder in de goede richting naar een plastic vrije wereld! Als student van de IJslande Academy of the Arts stelde Jónsson zijn project ten toon tijdens de 2016 DesignMarch, een designfestival in de hoofdstad Reykjavik. “Ik las dat 50% van het plastic maar een keer gebruikt wordt voordat het wordt weggegooid, dus ik voel een dringende noodzaak om manieren te vinden waarop de hoeveelheid plastic kunnen terugdringen”, vertelt Jónsson. “Waarom gebruiken we materialen die er honderden jaren over doen om volledig af te breken voor waterflesjes waar we één keer uit drinken en dan weggooien?” Door Agar poeder (een substantie gemaakt van rode algen) te mengen met water ontstaat er een geleiachtig materiaal. Jónsson verhitte dat vervolgens in een mal, die op zijn beurt de vorm gaf aan de fles. De fles houdt zijn vorm vast zolang het gevuld is met water; zodra de fles leeg is begint het ontbindingsproces. Een andere karakteristiek van de fles is dat je er lang genoeg water in laat zitten het water de smaak van de algen krijgt. Echter hoeft dit geen probleem te zijn. Als je van de smaak houdt, zegt Jónsson, dan kan je hem na gebruik zo opeten! 

[ophetwittepaard]

Vaas

Ik vertelde je over de vaas Als kind liet ik hem vallen Hij was gebroken Niemand zal dat merken dacht ik Ik verstopte hem Maar Langzaam verwelkte de bloemen ik vroeg om lijm puzzelde de scherven in elkaar de bloemen Die deden hun best Niet snel genoeg herstelde ze de lijm hield het niet Nu sta ik hier Met de scherven En de dode bloemen Je bent mij laatste hoop -A. Oprins

[valemilies]

Ik lees een concept van een tijdje geleden en stel vast dat ik nu een totaal andere instelling heb. Mijlenver van mij verwijderd, maar eigenlijk 3 maanden. Ingrijpende en traumatische gebeurtenissen kunnen je dus daadwerkelijk veranderen. Misschien ben ik wel gegroeid, maar hieraan een positieve draai geven lijkt wrang en kan eigenlijk gewoon niet. Als ik nu alleen zou zijn vereenzaamde ik denk ik. Het is een geluk dat ik jou heb. Ookal maak ik het je nu niet makkelijk. Het draait nu gewoon even om mezelf. Het kan niet anders. Maar dit is allemaal speculeren natuurlijk. Misschien was ik non-stop aan het feesten geweest als ik je niet had. Alsof dat niet eenzaam is.. ik raak op een dwaalspoor. Mijn gedachten leuk opschrijven kan ik wel. Alleen zijn ze niet leuk en hoort leuk zijn het doel niet te zijn. Ik mis je maar ik denk nooit dat ik je zie op straat. Is dat het verschil tussen liefdesverdriet en rouw? Er is geen sprankje hoop bij. Alleen soms dat ik hoop alles gedroomd te hebben. Dat overweeg ik nog best serieus. Het is dan ook de beste verklaring en de meest menselijke optie. De andere opties klinken vergezocht en inhumaan. Die gebeuren alleen in films.

[sietskebarten]

Openbaar je tranen

De ervaring van verlies van mensen om je heen is universeel, het hoort bij ieder leven. Iemand verliezen aan de dood is anders. Soms onverwacht, ondenkbaar of na langdurig ziekbed een verlossing. Een ervaring die je misschien graag diep weg stopt, tot de bodem verwerkt of één die je altijd blijft achtervolgen. Marike Hoekstra draait het om: zij volgt het verdriet. Rouw is een thema in haar werk, gestart vanuit een eigen ervaring. Ze maakte drie zwarte unica boekjes getiteld: Käthe, Natasja en M.. Ik krijg ze aangetekend toegestuurd in een dikke envelop, in een map met twee paar witte handschoenen in verschillende maten.

Het boekje M. is het meest persoonlijke verhaal van Hoekstra, een gedicht van Vasalis wordt als leidraad gebruikt. De boekjes Natasja en Käthe vertellen hun verhaal aan de hand van nieuwsfoto’s. Het boekje Käthe refereert naar Käthe Kolwitz werk. Deze kunstenares durfde de dood te tonen in haar werk, ze tekent vele kinderlijkjes in de eerste helft van de twintigste eeuw. Haar werk krijgt echter een zwaardere lading wanneer haar eigen zoon overlijdt in de Eerste Wereldoorlog. Voor Marike is de Käthe een bijzonder rolmodel. ‘Ik bewonderde haar werk al voordat er iets aan de hand was met mijn eigen leven, het verband werd daarna alleen maar duidelijker’ vertelt Marike.

’s Ochtends luister ik het nieuws als een soort mantra: de korte nieuwsstukjes volgen snel op elkaar en ken ik snel uit mijn hoofd. Goedemorgen, zelfmoord aanslag, vermissing zonder verdere ontwikkelingen en een ontplofte autobom. Hoewel de vrijwel altijd zakelijk geklede nieuwslezer hier praat over heftige gebeurtenissen blijft zijn houding bij elk bericht hetzelfde. Zonder verandering in zijn gelaatstrekken gaat hij door naar het volgende bericht, alsof hij een handleiding voor een combimagnetron voorleest. Zelf verander ik ook nauwelijks van deze berichten, ik zal nooit hortend en stotend in de trein naar mijn werk gaan, omdat ik net heb gezien dat er 19 mensen overleden bij een treinongeluk in Zuid-Italie. Maar ik zou nooit meer naar mijn werk zou gaan als het 19 familieleden zouden zijn. Wanneer mag je verdriet openbaar maken en wanneer is het intiem en enkel van jou? Marike Hoekstra lijkt in haar boekjes te zeggen: deel het, bespreek het en verwerk het. Hoewel de ervaring puur persoonlijk wil de kunstenares het graag deelbaar maken, zonder de afstandelijkheid, maar met gevoel en aandacht.

De krant toont foto’s van heftige momenten die voor iemand een ommekeer in zijn leven kan behelzen en die hij altijd met zich meedraagt. ‘Hoe dichterbij het voorval is, hoe abstracter de foto, hoe verder weg het noodgeval plaatsvindt, hoe onbeschaamder de foto’ zegt Marike over nieuwsfoto’s. Aan de inbreuk die het tonen van deze kwetsbare mens wordt nauwelijks gedacht, het berichten van de wereld lijken noodzakelijker.

Hoekstra laat die afstandelijke krantenfoto’s dichtbij je komen door de foto’s na te tekenen. De afbeeldingen van kleine kinderen in wiegjes, met daarbij de plaats en datum, komen anders binnen dan de krantenfoto’s. Ik heb wel eens gehoord dat in Hamas, Damascus en Kandahar ongeregeldheden aan de hand zijn, maar het heeft me blijfbaar niet zodanig geraakt dat ik weet wat zich daaraf speelde.

Marike Hoekstra verloor haar eigen zoon en verslaat het proces rouw en verdriet in haar werk. Door haar eigen ervaring komt de complexiteit van rouwen sterker bij de kijker binnen dan bij een nieuwsfoto. De ene keer reageert Hoekstra anders op een foto dan op een ander moment, elk moment in het proces kijk je anders tegen de dood aan. Je voelt de worsteling van het rouwproces: de afwisseling tussen de geconcentreerde details en de expressieve geveegde toetsen voelen als een emotie. Gevoelens die elkaar tegenspreken om het verlies te verwerken.

- Het is goed, ik kan hem niet missen, het is goed. - De gedachten blijven aan je trekken tot de rust de leiding neemt. Af en toe komen ze terug – ik mis je -. De worsteling blijft na een verlies, maar ebt weg naar de achterkamers van je gedachten. De herinnering schuift het af en toe naar voren.

Hier en daar krijgt een tekening een kleur, verder voert zwart-wit de boventoon. De kleur lijkt van het leven te komen: de herinnering aan dat wiegje of die jurk die ze altijd droeg. Ook van de tekeningen van Marike Hoekstra word ik ook niet direct emotioneel, maar het is wel confronterend. De dood hoort er nou eenmaal bij, het is de ondoorgrondelijke waarheid.

Naast het thema maken de witte handschoenen en de voorzichtigheid waarmee de kunstenaar haar eigen werk hanteert de boekjes nog gewichtiger. De krant pak je ook niet met witte handschoenen aan, je zou zelfs een hete pan op de pagina’s zetten of het gebruiken om het kampvuur aan te steken. De boekjes zijn nog nauwelijks buiten de omgeving van Hoekstra vertoond en dat maakt het verhaal nog intiemer.

Wil je meer weten over het werk van Marike Hoekstra, kijk dan op haar website.

Over dit artikel:

14 Jul 2014 - Wieke Teselink Mister Motley, paper podium