#verzinsel

[livefreetilldeath]

Ik hoor van overal 'je bent goed bezig' , 'doe zo verder'. En versta me niet verkeerd, niet dat ik niet blij ben met die woorden, heel blij zelfs.

Maar terwijl iedereen naar die zonnige kant kijkt, wordt mijn donkere kant stilletjes aan groter en groter in zijn vergeten hoekje.

En ik weet niet hoe lang mijn schouders dit nog kunnen dragen.

Want de woorden wegen niet op tegen de zwaarte en de trots...

#persoonlijk #verzinsel

[petitjeanofficial]

Realiteit is een verzinsel van fantasieloze mensen.

Peter-Ackroyd

[vextrace]

Mirror les(s)

Me spiegelen in blikken van de maatschappij, een spiegel-loze omgeving thuis bij mij.

Mezelf sterkend: echte kracht huist toch vanbinnen?

Lik op stuk, de eerste indruk. Wil m’n liefde niet verblinden?

[goeden-avond-blog]

Nergens.

Je zei dat je naar ergens ging. Maar ik ging naar nergens. Naar wonderland, als je het zo wilt noemen. Waar alles kleurrijk en zorgeloos is. Ik loop op wolkjes. Maar ik voel me niet kleurrijk en zorgeloos, ik voel me bedorven, zoals een appel die al een maand naast de boom ligt. Niemand ziet mij. Overal hoor ik geluiden van gsm’s. Terwijl ik eigenlijk de vogels wil horen en met jou samen in het gras wil liggen. Ik wil naar ergens. Ergens. Ergens, maar waar?

[nachtdroomster]

Een woord voor het leven?

Damp. Het leven is als damp. De damp die opstijgt vanuit je koffie die zo zwart is als de nacht. En je thee die zo geel is als de zon. Die damp, die is er voor even; Hij komt,  gaat zijn eigen gang en verdwijnt daarna weer net zo snel als dat hij gekomen is.

Maar zelfs het leven gaat zo snel dat de damp het amper kan bijhouden.

-PT

[doenenlaten]

Model

‘De soep is te zout.’ Het kantinemeisje slaakt een diepe zucht. ‘Wat zeg je?’ ‘De soep is te zout’, herhaal ik. Ik zet het plastic bakje met champignonsoep voor haar neus neer. Ze gooit haar hoofd naar achter en draait een knot in haar haar. Ik heb haar nog nooit met een knot gezien. Het staat best leuk. ‘Dat is dan ontzettend jammer’, zegt ze en ze wenkt de volgende klant. Nu moet ik doorzetten. ‘Ik wil mijn geld terug.’ Ik probeer kracht bij mijn stem te zetten. In plaats daarvan slaat hij over. Ze kijkt me aan alsof ze me liever dood wil hebben. ‘Dat kan niet,’ zegt ze. ‘Je hebt er al uit gegeten.’  Ja, natuurlijk had ik er al uit gegeten. Anders had ik ook niet geproefd hoe zout de soep wel niet was. ‘Dan wil ik andere soep’, zeg ik. ‘De kerriesoep graag.’ Ik voel mijn onderlip trillen en hoop dat niemand het ziet. Het kassameisje draait zich om op haar bureaustoel. ‘Karel wil jij dit meisje alsjeblieft even wegsturen?’  ‘Joe’, zegt Karel. Hij zet de kartonnen doos met mueslirepen op de grond neer en komt op me af gesjokt. Ik ben voor veel dingen bang, maar Karel ziet er alles behalve angstaanjagend uit.  ‘Wat is er aan de hand?’  ‘Mijn soep is te zout. Ik wil mijn geld terug of kerriesoep.’ Dat kwam er best zelfverzekerd uit, al zeg ik het zelf.  ‘De kerriesoep is inderdaad heerlijk’, zegt Karel blij. ‘Ik heb hem zelf gemaakt.’ Het kassameisje kijkt Karel nu net zo vernietigend aan als dat ze net naar mij keek. Ik bedenk me dat ik niet op Karel zou kunnen vallen. Hij lijkt immers niet op een model, en ik val alleen op modellen. Maar ach. Wat maakt het uit. Stroop vangt meer vliegen dan azijn.