Εναποτίθεμαι στον άνεμο. Δεν θέλω πια να κείμαι. Εναποτίθεμαι στην πνοή, στο στάχυ που τραγουδά υποκλινόμενο, που μεταφέρεται εν στάσει. Και φρονώ. Μόνο φρονώ. Δεν έχω φρονήματα, δεν έχω τίποτα. Εναποτίθεμαι στο τίποτα. Το ταξιδεύω. Άυλα και αφρόντιστα, χωρίς πυξίδα, χωρίς πορεία πλεύσης. Δεν θέλω πια αποσκευές. Εναποτίθεμαι στην επιθυμία. Φρονώ. Και επιθυμώ. Και ίπταμαι. Και αποδίδω στα επίγεια άλλες διαστάσεις. Μεγαλώνω. Κι όλα πια τα μικραίνω.










