Τις πρώτες μέρες που άρχισαν να μιλάνε εκείνη ξυπνούσε με κρίσεις πανικού τη νύχτα. Κοίταζε κατευθείαν το κινητό της. Το σημαδάκι στο messenger, εκείνος, "Είσαι καλά; Πετάχτηκα ιδρωμένος, νιώθω πως δεν είσαι καλά." Ηρεμούσε. Ήταν εκεί, στην άλλη άκρη του κόσμου, δίπλα της.
Εκείνη ανέβαζε στίχους από τα αγαπημένα της ποιήματα, αμέσως μήνυμα "αυτό διάβαζα τώρα". Εκείνος ανέβαζε το αγαπημένο του τραγούδι, εκείνη μήνυμα "να ξέρεις αυτό άκουγα τώρα".
-Αυτό δεν είναι το κάρμα;
-Που έχουμε την ίδια αρρώστια, τι είναι;
-Να έρθεις. Σε θέλω εδώ. Να σου δείξω.
-Το συντομότερο, αύριο, χθες, τώρα
Την άλλη μέρα ανακοινώθηκε η καραντίνα.
-Δεν είναι κάρμα τώρα αυτό; Πάνω που...
Ύστερα τα μηνύματα γίνονταν κάπως πιο λιτά, αραίωναν και λιγάκι, δεν φεγγοβολούσαν τα κινητά μέχρι το ξημέρωμα και πού όρεξη να πουν πολλά, μόνο σημαδάκια να πηγαινοέρχονται στις οθόνες, τι να χαϊδέψεις, τη φωτογραφία; Τι να αγκαλιάσεις; Τις λέξεις. Όσο λιγότερες τόσο μικρότερη η απουσία. Ό,τι πριν ένωνε, τώρα σαν να χώριζε, να έκανε την απόσταση μεγαλύτερη.
Εκείνη πάθαινε τις νύχτες κρίσεις πανικού, βουβό το κινητό.
Εκείνος ανέβαζε τους αγαπημένους της στίχους, εκείνη δεν διάβαζε πια.
Κάπως βάθαινε κι η αρρώστια, κατάπινε λίγο λίγο τις λέξεις, τα emoticons, τους στίχους, τα τραγούδια. Κανείς δεν είπε τίποτα. Μόνο μια φορά
-Τα φάρμακά σου τα παίρνεις;
Κι ύστερα κανένα μήνυμα. Σκοτεινές οι οθόνες τη νύχτα, σκοτεινές οι νύχτες κι οι μέρες λίγο πιο σκοτεινές και οι λέξεις μόνο εσωτερικές, ανάρθρωτες "Σε αγαπώ και μου λείπεις και θέλω να σε αγγίξω, θέλω να κοιμηθώ πάνω στην κλείδα σου και να μου ζεστάνεις τα πόδια και άλλαξέ μου σε παρακαλώ την ψυχή με μια άλλη πιο ήσυχη, άλλαξέ μου την ψυχή με τη δική σου, έλα να ανταλλάξουμε ψυχές, έλα. Εδώ έλα." Ανάρθρωτα όλα.
Τη μέρα που έληξε η καραντίνα, 29 Δεκέμβρη, ο κόσμος ξεχύθηκε στα μαγαζιά, ήταν και παραμονές πρωτοχρονιάς, να ετοιμάσουν, να προλάβουν, να ζήσουν, να αγκαλιάσουν. Να αγκαλιάσουν πολύ, να αγγίξουν, να αγγίξουν πολύ.
Κανείς δεν παρατήρησε τις μαύρες φωτογραφίες στα προφίλ των συγγενών. Δεν είχαν και κοινούς φίλους, πού να το συνδυάσει κανείς. Τα προφίλ τους κατέβηκαν από το facebook την ίδια μέρα, το τετελεσμένον της απουσίας, η οριστικοποίηση της φυγής.
Μόνο όταν ανοίξαν οι συγγενείς τα κινητά τους, βρήκαν ένα τελευταίο μήνυμα στο messenger.