#wo-man

[giordanorizzardi]

Giordano Rizzardi

Timeless nameless - year 2024 - digital complex technique

Senza nome senza tempo - anno 2024 - tecnica complesso digitale - titolo - Radiale

[bleubberydedo]

I'm avoiding research

[ard-it]

seneros and caballoras

wo-man

[toneelcocktail]

WO-MAN: over genderrollen en coming out

Op 11 oktober is het (nationale) Coming-Outdag: een feestelijke dag voor de LHBT-community, waarop we vieren dat mensen openlijk voor hun seksuele voorkeur uitkomen en (eindelijk) zichzelf durven zijn. Een belangrijke dag, waar Cultura aandacht aan besteedde door middel van een uitgebreid avondprogramma.

Helaas lukte het mij niet om bij de ‘Open Mic’ aanwezig te zijn. Gedurende deze activiteit kregen deelnemers de kans om hun persoonlijke verhaal te vertellen. Onderwerpen die werden aangesneden, gingen bijvoorbeeld over hun gender / identiteit of hun coming out-beleving. Ik schoof aan bij de voorstelling ‘WO-MAN’ van Golden Palace, waarin spelers Ritzah Statia en Dionne Verwey ons meenamen op een heftige gender-rollercoaster ride.

Het begon rustig. Ritzah en Dionne kwamen uit de kast. Stop. Letterlijk bedoel ik in dit geval! Al moet ik toegeven dat ze er vrij butchy en zeer fancy uitzagen in hun nette pakken. Uit de koelkast kwamen blikjes Fernandes tevoorschijn. Deze werden onderuitgezakt op de bank, in een razend tempo achterovergeslagen. Burp! Is dit hun meest ‘mannelijke kant’ die naar boven komt? Of waren ze pas uiterst stoer en man-achtig toen ze elkaar in een Supermankostuum snoerden en zware tafels optilden? Eén ding was duidelijk: toen de spelers elkaar probeerden te vangen in een jurk en daarin slaagden, waren alle dappere gevoelens in één klap verdwenen. Het op een bank klimmen, resulteerde in knikkende knieën. Nee, daar kan je als vrouw maar beter niet aan beginnen. Hier heb je een strijkbout. Daar weet je wel raad mee, toch? Oh en denk erom: een dame laat zich altijd leiden!

Wat een overdreven stereotypen worden hier uitgebeeld, dacht ik bij mezelf. Ondertussen draaide er af en toe een video over platwormen op het scherm achter de spelers. De beestjes blijken tweeslachtig: ze kunnen zowel mannelijke als vrouwelijke geslachtscellen produceren. Man en vrouw in één lijf! Misschien kunnen Ritzah en Dionne iets van de platwormen leren: niet puur en alleen één uiterste kant van jou hoeven zijn, maar alle aspecten van jezelf omarmen en laten zien. Makkelijker gezegd dan gedaan natuurlijk, vooral wanneer mensen door je geslacht bepaalde verwachtingen van je hebben.

Maar deze avond stonden Ritzah en Dionne alleen op het podium. Er was niemand anders in de zaal die met hun eigenschappen bemoeiden. Begon het door te dringen? Op een geven moment leken ze hun gender-touwtjes zelf in handen te willen houden, net zoals de platwormen. Of sloeg de verwarring bij hen juist zo hard toe, dat ze al hun ‘mannelijke’ en ‘vrouwelijke’ emoties tegelijk uit hun lichamen moesten gooien? Het was een soort innerlijke strijd, waarbij allerlei gevoelens tot uiting kwamen. Geslachts-exorcisme. Of noem het voor mijn part een genderuitbarsting. Als je jezelf maar compleet laat gaan. Net zolang, totdat alle laagjes van je ‘gemaakte’ zelf van je afvallen. Dan ben je ‘naakt’, net zoals Ritzah en Dionne aan het einde van de voorstelling waren. Tegen die tijd zijn alle stereotyperingen van je afgespoeld en ben je verschrikt uit alle sekse-hokjes gesprongen. Daarna kan je ervoor kiezen om als een nieuw soort mens door het leven te gaan: als iemand die in alle vrijheid durft te zijn wie diegene is.

Het gesprek met een aantal geïnteresseerden na afloop hielp mij enorm om deze, zelf geïnterpreteerde boodschap op een rijtje te krijgen. Uiteindelijk draaide deze avond voor mij om één belangrijke, zeer wijze les: praat jezelf geen bepaalde rol / identiteit aan, omdat anderen vinden dat je in een specifiek plaatje moet passen. Uit jezelf op een manier die bij jou past, waarbij jij je lekker in je vel voelt. Tijdens de nabespreking voelde ik me spontaan trots. Trots op het groepje mensen dat was overgebleven en open vertelden over hun same sex-relatie of over het uitgebreide identiteitsspectrum waarmee ze zich identificeren. Trots op mij, omdat ik mezelf steeds beter ken en er geen geheim van maak dat ik op ‘mensen’ val (en niet in het bijzonder op één soort geslacht). Naast deze trotsheidsprikkels, voelde ik dankbaarheid. Ik ben dankbaar voor de lieve mensen om mij heen, die mij nooit ook maar één moment ‘raar’ hebben aangekeken om wie ik ben. Ik heb het lef om al mijn kleuren te laten zien (lezen) aan de wereld. Net zoals Ritzah en Dionne. En de platwormen. Durf jij dat ook?

[orias]

Brother I: lol tripping last night! ahh i feel much better finnally had a good night sleep. wat u doing

Brother O: Me Too... Every night, I find, is trippy... Because, I pray that I wake... And, every night... The morning comes after... Regardless of whether I die, in the midst of the night... There'll Forever Be A Tomorrow Of Life... Known As The After Life...

Brother O: Just living, which involves 'fighting-for-life'... Love you so fucking much, Timmy!

Brother I: lol tripping last night! ahh i feel much better finnally had a good night sleep. wat u doing

Brother O: Me Too... Every night, I find, is trippy... Because, I pray that I wake... And, every night... The morning comes after... Regardless of whether I die, in the midst of the night... There'll Forever Be A Tomorrow Of Life... Known As The After Life...

Brother O: Just living, which involves 'fighting-for-life'... Love you so fucking much, Timmy!

Brother O: Thank Our Mamma, For Me... Please.

- Conversation With Oneself

[hippoglyphs]

Let the games begin

Lately I am feeling a sort of dying - getting really sick from the feelings inside of me.

I see colleagues at the same age and academic level like me (or even undergraduate) that get all support from their supervisor - and I see me facing my incubus 👹 when I see my boss. There are no differences between my colleagues and me. I have own thoughts and ideas and don’t follow blindly what my boss want’s me to do, and I am no man. It sickens me feeling so alone, and excluded, and featureless.

I need a battle plan. I can’t fight like this is nothing in my hands. I want to get a job? I want to get a job at the University? I want to do science? I want to give my life just to achieve knowledge? I like rhetorical questions? But I wont get what I want from others. No one - except me - seems to be interested in working we me together. So I have to become a one wow-man show 🙆 (Do I make it too easy for myself coming up with the gender theme?) I have to make it all alone - the battle against mills goes on.

But what can I do? - submit my own project! Do it my way - just as I did it the last 5 years. Don’t hope for anybody’s help! There will be none. If I want to live an honest and brave life I have to do it on my own. No one will ever help me with getting up on my fed - never. When you are down, everyone avoids you just like you are Ebola infected. And when you are at the top, everyone wishes you to get Ebola. It’s a sad and lonely world 🌍 - life is no pony ranch, even for a horse 🐴

What counts aren't the number of friends you made at your faculty, but the number of papers you have in peer-reviewed journals.

The only problem now will be which of all the ideas I've will be my next project...

[ohdeargodnotyouagain]

Progress

So yeah. I need to start talking about this or its going to rip me to pieces. A lot of you know by now that I'm on my way to try to make myself better. These last few days I've been seriously ill with bronchitis and have had a multitude of other things happen to me. Just... a lot of shit. Lately it's getting harder and harder for me to get out of bed. To exercise. To feel normal. I had a panic attack today and I,seriously watched my mother just sip her water and watch me have a total break down before leaving. Which of course, Didn't help my issues. I keep finding myself on the edge of being stable and not being stable. I go from boy/girlfriend to boy/girlfriend and still feel like in a piece of shit afterwards. I take sleeping pills but I can't sleep. I feel motivated one second and then crushed the next. I wanna work out but can't leave my house. I don't know what's even wrong with me. I can't tell anyone. My friends don't need my issues. My family doesn't care. I can't express myself in a way people will understand. Work isn't a place to voice them. I feel like I'm trapped in a self consuming spiral. I've thought of what it would be like if I was finally alone and I'm almost sure it would be better. Then I wouldn't have to deal with any of this anymore. I could... just be alone. And sometimes I wonder if that isn't what's best for me. Because every time I think of people I get immediately more depressed than I was before. I gain weight just to panic and lose it to gain it again. I think of my future and I feel like I'm waving it goodbye. I hate myself and everything I stand for. I sometimes really just want to go to sleep and let someone else do my dreams and ambitions because I feel like I sure as hell won't get there. I keep trying to tell myself that in a year everything will change. Lord knows it's been like that for the last several years. It's getting better... but I'm also scared that it's getting to the climax. Not to mention, I'm scared of failing. I told my mother tonight that I hated it when she talked about how much the family would crash and burn without me. Dammit I'm fucking 20 years old and I don't even have a degree. I don't want this responsibility. I want to be a stupid drunken young adult who has a future ahead of them. My career with the Air Force means nothing. I feel left behind by the people already there because I got he'd back by my family ties. I feel worthless and at times completely unloved. I just want to fucking... stop it all. Yeah. So. Just me venting. It really does help. Reminds me that I can scream some place and it be quiet and forgotten about until I get better. Because it has to get better. Right?

[samuyed]

i will aggressively support the artists I like as much as I can.