#zelfwaarde

[mentaalmoraal]

#zelfwaarde https://www.instagram.com/p/CA_TmXXJpJc/?igshid=lp718zxcgbqc

[f4u55il4]

Het heeft geen zin een gevoel te verdringen, de pijn trachten te verminderen, jezelf absurd te vinden voor de gedachten die je hebt voortvloeiend uit een leegte van twijfel en onzekerheid. Ik mag een hoopje ellende zijn wanneer de nood hoog is en de warmte ver zoek. Het heeft geen zin mij dan te zeggen dat ik die dingen niet hoef te voelen of denken, want die dingen zijn nu eenmaal dominant aanwezig. Dat ik niet hoef te huilen en niet bang hoef te zijn, kan mij geen rust bieden. Ik heb behoefte aan gesprekken, aan confronterende woorden en vragen, aan tranen die er mogen zijn. Telkens vind ik dan een klein schitterend lichtje dat mijn hart verzachting aanreikt, en de volgende dag staat er weer een hoop andere troep klaar om verwerkt te worden, bevraagd te worden, gehaat te worden. Zo is het nu, zo zal het nog wel een tijdje blijven, zo zal het misschien wel altijd zijn. Maar ik kan gewoon proberen mijn kronkels te accepteren. De onrust in mijn aanwezigheid kan ik leren transformeren in een bron van creativiteit, diepgang. Het is gewoon een kwestie van welke bril je draagt. Voor lange tijd heb ik hetzelfde montuur gedragen, maar het is tijd voor vernieuwing. Stilaan zal mijn stijl zich aanpassen en ooit zal ik met heel veel trots en zelfvoldoening een pracht van een chique, uitgesproken self-designed zonnebril dragen die mij en anderen de beste versie van mezelf zal tonen. Want godverdomme... Ik ben het waard.

ankempire

[innersightseeing]

Het vat der Danaïden

Een van de vele adviezen die me zowat het vaakst om de oren werd gegooid, was om complimenten te aanvaarden en zelfs vreugde te proberen ervaren bij het ontvangen van deze tekens van appreciatie. Deze methode tot het opbouwen of herstellen van een positiever zelfbeeld heeft me nooit enige positieve verandering doen ervaren. De uitgangsbasis van dit advies kan gefundeerd worden vanuit het opzicht dat je het idee dat ook jouw persoon complimenten kan oogsten, moet laat doordringen. In mijn ogen is dit echter een heel kortzichtige benadering van de problematiek, één die vergeet dat de aorta van het leed diep verscholen zit binnenin.  De grondslag van mijn probleem zal immers niet veranderen door een geforceerde ‘danku’ het luchtledige in te duwen. Toch werd deze tactiek als één van de hoofdpijlers aan gebracht op de weg naar herstel. Er werd mij gezegd mijn zeer persoonlijke zelfbeeldproblematiek aan te pakken door mijn eigen ervaringen te verdringen en fracties positief zelfbeeld die anderen me aanboden als invulling te kiezen. Als ik, wanneer ik op het punt sta om de vaat te doen, zou bemerken dat de afvoerdop verdwenen is, zou het geen seconde in me opkomen om het water toch maar te laten lopen in de hoop dat de gootsteen ooit toch wat gevuld raakt. Op zoek gaan naar de afvoerdop lijkt de meest logische reflex. Toch leek voor de therapie van mijn breekbare persoon het water naar de zee dragen de meest effectieve strategie.

De basis van mijn zelfbeeldproblematiek ligt bij het minderwaardigheidsgevoel dat ik koester ten opzichte anderen. In mijn ogen dekt dit woord de lading niet. Maar aangezien dit het enige woord is dat bij mijn kennis ietwat in de buurt komt, hou ik het hier maar bij. Ik voel me nietig ten opzichte van anderen. Rechtmatig gehaat en verwenst. Het ontvangen van een compliment voelt dan ook zeer dubieus. Enerzijds is er de positieve connotatie omdat een compliment steeds een positieve inhoud zal hebben. Anderzijds dringt het gevoel van ondergeschiktheid zich hierbij zeer sterk op. Het compliment doet me als klein en nietig persoon naar boven kijken en een nederig dankwoord uitspreken. Het doet me een dankwoord prevelen vanuit de ongelofelijke confrontatie met het feit dat ik opgemerkt werd door een waardevol persoon. Het compliment geeft blijk van de goedkeuring van de bovengeschikte. Het dwingt me in een knieval. Deze zeer pijnlijke gevoelens hangen samen met het aanvaarden van een compliment en maken me des te meer afhankelijk van de verwachtingen van zij die in mijn ogen zo veel meer waarde bezitten. Het voelen van vreugde bij het ontvangen van een compliment is dan ook geen helende factor voor mij, maar heeft een zeer triestige achtergrond. Alsook de ‘danku’ die als antwoord gegeven wordt.

Een compliment zou niet mogen aanvoelen als een eenmalige goedkeuring. Alsof de waardeloosheid voor deze ene keer niet zo sterk naar voren komt. Het zou een erkenning moet zijn van waar jij reeds van overtuigd was. Het kunnen aanvaarden van complimenten kan deugddoend zijn. Maar in mijn ogen kan het dat enkel zijn als je in staat zou kunnen zijn om ‘Ik weet het.’ als repliek te geven, het sociale protocol hierbij buiten beschouwing gelaten.  

In mijn ogen is het aanvaarden van complimenten niet het werkpunt dat bovenaan je lijstje zou moeten staan. De bewustwording van het niet kunnen aanvaarden van complimenten kan volgens mij net een hulp zijn in het proces naar herstel. De vragen ‘Waarom?’ en ‘Waardoor?’ kunnen je meenemen op een innerlijke rit doorheen je pijn en je voor het eerst kennis laten maken met de omvang. Zoals een wereldkaart zonder opgetekende werelddelen en landen een nutteloos instrument is om een wereldreis aan te vatten, is ook therapie zonder kennis van het werkelijke probleem een onzinnige onderneming.

Ooit hoop ik complimenten te kunnen aanvaarden. Niet om hierop in te spelen met een onderdanig dankwoord en een schuchter lachje. Wel om mensen te kunnen opmerken als waardevol in mijn wereld. Ik zal immers weten dat ze mijn voorkeuren delen aangezien ikzelf een representatie ben van mijn eigen verlangens. Een oprecht compliment krijgen aangaande mijn persoon zal hen dan ook waarschijnlijk verwelkomen in de wondere wereld van mijn eigenheid. Een compliment is niet meer dan een groet. ‘Hallo daar! Ik heb het gevoel dat er kans is op een eventuele klik.’