#zincir

[asikan]

“Umuda kelepçe vurulmaz…

Çünkü umut, gökyüzüne kanat çırpan bir kuş gibidir. Ne zincir tanır, ne duvar…

Ellerimiz bağlı olsa da hayallerimiz özgür kalır. Çünkü umut, insanın kalbine düşen en asil isyandır.

Fırtınaların içinden geçerken bile, bir ışığın bizi beklediğini bilmek… işte bu, en büyük özgürlüktür.

Unutma; umut, insanın elleri kelepçeliyken bile gökyüzünü sahiplenmesidir.” ASİKAN

[dilhunbiri]

Nasıl da yoruluyor insan sustuklarından. Boğazındaki o yumruya, nasıl prangalar ekleniyor. Gülmek, konuşmak, haykırmak, nasıl da imkan dahilinden çıkıveriyor. “Ve işte sustuklarından sınanıyor insan.”

[jupiterliyazar]

Bütün bunların içinde biz kabul etmeyi seçtik. İnanmamayı ve paramparça olmayı seçtik. Neden? Zor olan neydi bu kadar? İyilikten, güzellikten, doğruluktan niçin vazgeçtik?

[ilmiyyat1453]

“Ramazan ayı girdiğinde Cennet kapıları açılır, Cehennem kapıları kapanır ve şeytanlar zincire vurulur.” 

Hadîs-i Şerîf (Buhârî)

[yarenkllc]

'Dayanabilir mi sence sonlara?

Yenebilir mi onları?

Boza bilir mi kahpe yazgıyı?

Kalbim kalbimm

Tutunabilir mi sence Tanrı'ya?

Geçebilir mi bu acı?

Kırabilir mi kahrı zinciri?

Kalbim kalbimm...'

[gecezifir]

Sizin kadar güzel çok az şey gördüm.. 🌙

[raskolnikovsendromu]

      Hiçbirimiz bu dünyaya ait değiliz. Sadece kimimiz tüm bu saçmalıklara çabuk uyum sağlıyor, kimimiz ise uyum sağlamaktan vazgeçip tabiatına dönüyor yüzünü. Ve gelenekler ile kendi doğrularının kavşağında durup kararını veriyor. Öyle ya, kimimiz sürüsünü sevmeyi başaramıyor. Bunu denemiyor değil. Fakat… dünyanın haline şöyle bir bakınca içine dahil olunduğunda bize kolay bir hayatı vadeden o sürü tarafından dışlanmak dahi umurunda olmuyor. Yalnızlaştığındaysa içten içe ‘‘Bu şeref bana ait.’’ duygusu hafif bir tebessüm konduruyor yüzüne. Yalnızlıktan korkmuyor asi ruh. Özgürlük, yalnızlığı seviyor. 

      Hiçbirimiz bu dünyaya ait değiliz. İçine döküldüğümüz kapların şekillerine bürünüp çoğu zaman kendimize yabancı yaşıyoruz. Ve mutluluğu, sistemin bizi başarılı gördüğü yerlerde arıyoruz. Sırt sıvazlayanların kuklası olmak mı?.. Alkışlara tapanların geleceğini başka eller çizer. Sürünün gözdesi olmak ne büyük bir onur ha! Evet, gülün halimize. Komedilerin çıkış noktası her zaman drama olmuştur. Trajedimin içinde sırıtıyorum bende. Durmayın, siz de gülün!

***

[wehuzunngeldi]

iki bulvar itiyiz biz /

koşulların kölesiyiz

zincir sesi duydukça

sızlar bileklerimiz