Het regent buiten. Ik moet even goed kijken in m'n kast waar ik nou m'n favoriete jas heb gelaten. Terwijl ik m'n jas zoek concludeer ik dat het afgelopen is met het kortebroekenweer. Althans voor mij dan. Al het lange spul kan ik weer bovenop de stapel leggen. Ik vind hem. Mijn favoriete jas. Terwijl ik hem aantrek schieten er allemaal gedachtes door m'n hoofd. Good old memories. Iedereen heeft dat wel. Een favoriete jas, een lievelingsbroek of iets anders. Iets wat je bij elke training wel aan wil trekken. En bij dat aantrekken moet je denken aan dat ene moment.
Ik stap de voordeur uit en het regent nog steeds. Er staat een stevig windje. Het is koud, waterkoud. Maar ik ben blij dat ik m'n jas aan heb en al snel draai ik naar links als ik de voortuin uitloop om aan mijn rondje te beginnen. Het gaat een uurtje worden. Een uurtje regen en wind trotseren. De routine wint. Ik heb geen kans gehad om te bedenken welk rondje ik zou lopen. Het werd mijn standaard rondje. Mijn lievelingsrondje. Grappig dat mensen vaak een uitdaging zoeken, maar ook net zo hard weer terugvallen in routine, de comfortzone.
Ik ben veel te vinden in Zuiderburen. Een nieuwbouwwijk ten zuidoosten van Leeuwarden. Het loopt daar prettig. Daar waar ik mijn rondjes loop zijn geen verkeerslichten en veel fietspaden. Ik heb er zo'n hekel aan als ik pauzeloos op het verkeer moet letten en moet stoppen voor verkeerslichten, drukke kruisingen en andere dingen die mij uit mijn ritme halen. Hoewel ik daar duizenden km's het gelopen in een wijk van misschien nog geen 2 bij 3 km, verveelt het mij nooit. Ik hoef mij namelijk niet te vervelen onderweg. Er is genoeg stof om over na te denken. En ook genoeg stof om over te dromen.
Al dagdromend loop ik door Zuiderburen. Terugdenkend aan mijn reis naar de start van de Spartathlon. De tijd is voorbijgevlogen. M'n hoofd schiet vol en er komen allemaal gedachtes naar boven. Dat je even terugdenkt aan die mooie momenten in de wedstrijden. Maar ook de wedstrijden die wat minder gingen. De mooie en lange, maar alles behalve saaie duurtrainingen, ook die wat minder gingen. Iedereen (her)kent ze wel. En dan zeggen ze dat lopen je hoofd leegmaakt... Ineens besef ik me dat ik alweer langs het kanaal loop. Dat is het laatste gedeelte van mijn route voordat ik thuis ben. De afgelopen drie kwartier heb ik dus dagdromend gelopen. Ik kijk omhoog en de regendruppels vallen onder mijn pet door op mijn gezicht. Het regent nog steeds, maar het doet me niets. Het zijn de herinneringen die in overvloede zijn. Ik glimlach en roep in mezelf hoe prachtig ik dit vind. Dat pure lopen. Ik kijk voor me en zie in de verte al de Van Harinxmabrug liggen. M'n gedachten dwalen weer af en denk weer aan die unieke momenten. En al glimlachend loop ik verder. Terug naar huis. Daar waar een lekkere warme douche op mij staat te wachten. Mijn favoriete bezigheid na het lopen.
