#zupa grzybowa

[magazynkulinarny]

Zupa grzybowa z porto

Sezon grzybowy - wyjątkowo obfity w tym roku - dobiega końca. Przez ostatnie tygodnie z różnych stron kraju docierały do mnie opowieści i zdjęcia przebogatych zbiorów. Rodzina i znajomi przywozili z lasu wiadra grzybów, licząc je w dziesiątkach kilogramów. Do redakcji, w której pracuję, widzowie przysyłali cudnej urody, dziwaczne lub ogromniaste okazy. Szkoda, że nie mogę ich pokazać...

Niestety, dla mnie ten rok nie był łaskawy. Wybrałam się na grzyby tylko raz i to w niezbyt fartowne miejsce. Przede mną przeszło już wielu amatorów leśnego zbieractwa, o czym świadczyły kikuty odciętych nóżek, albo zryte poszycie. Cóż, bywa.

Zamiast pachnących podgrzybków, maślaków i borowików, przywiozłam do domu przewietrzone płuca, schodzone nogi, wyciszoną głowę i babie lato we włosach. Równie cenne nabytki.

A grzyby na zupę kupiłam na straganie u znajomego Pana.

Składniki:

1 1/2 l bulionu wołowego (lub z dziczyzny) 500 g grzybów leśnych mała cebula biała część pora 100 ml porto 1/3 kostki masła przyprawy: kilka ziaren czarnego pieprzu, kilka ziaren ziela angielskiego, 2-3 liście laurowe, pół łyżeczki lubczyku, łyżeczka tymianku ok. 100 ml kremówki łyżka mąki pszennej sól i czarny pieprz do smaku 2 gałązki naci pietruszki (lub kopru)

Wykonanie:

Grzyby oczyścić i pokroić w dużą kostkę. Cebulę obrać i pokroić w małą kosteczkę. Z pora odciąć zielone liście i końcówkę z korzeniami. Liście spakować do woreczka i włożyć do lodówki (wykorzystać do innej zupy). Białą część przeciąć wzdłuż na pół, dokładnie opłukać, a następnie pokroić w kosteczkę takiej samej wielkości, jak cebulę.

W garnku rozgrzać połowę porcji masła, wrzucić cebulę i pora, lekko osolić i zeszklić. Dorzucić drugą porcję masła, grzyby, zwiększyć ogień i smażyć całość - mieszając co jakiś czas - aż większość płynu odparuje, a grzyby lekko się zrumienią. Wlać porto i poczekać, aż alkohol odparuje.

Następnie do garnka wlać bulion, dodać przyprawy oraz zioła i doprowadzić do wrzenia. Zmniejszyć gaz i pozwolić delikatnie gotować się zupie 10-15 minut. Dosmakować solą i pieprzem. Jeśli ktoś nie lubi zabielanych zup, w tym miejscu może zakończyć.

Ci, którzy preferują zawiesiste zupy w kubku rozrabiają dokładnie śmietanę z mąką, hartują ją gorącą zupą i po połączeniu składników wlewają do garnka. Gotują kilka minut na najmniejszym płomieniu.

Przed podaniem zupę obsypać siekaną natką pietruszki (lub koprem).

[sugardetoxlab]

Ania s Mushroom Soup (Zupa Grzybowa) : The Ultimate Hearty Taste of Polish Comfort

Ania s Mushroom Soup is the perfect comfort when the weather turns cold and you’re seeking solace in a bowl. Many classic soups rely on rich creams, starchy thickeners, or hidden sugars in store-bought broths that don’t align with a mindful eating plan. But what if you could enjoy a deeply satisfying, creamy soup that derives its richness from a symphony of mushrooms and thoughtful technique…

Ania s Mushroom Soup (Zupa Grzybowa) : The Ultimate Hearty Taste of Polish Comfort

[magazynkulinarny]

Zupa grzybowa z ziemniakami

Sezon na grzyby trwa. Do redakcji, w której pracuję, telewidzowie przysyłają masę zdjęć z pięknymi okazami. Nie publikuję ich, bo nie mogę, a szkoda. Niektóre egzemplarze mają po półtora kilograma! Bajka!

Ale już nawet nie o te osiągi chodzi. Grzybobranie i las... te zjawiska niezmiennie wywołują we mnie wewnętrzny uśmiech - błogi, ciepły i szeroki.

To wspomnienia rodzinnych wypraw na grzyby: wstawania o świcie, pakowania wałówki pełnej kanapek, kubków, talerzyków i pomarańczowego dużego termosu z herbatą, która zawsze parzyła wargi, mnie - smarkuli na bocianich nóżkach - w czerwonym kapelusiku w różyczki uszytym przez Mamę, z wiklinowym koszykiem w reku, brata skradającego się w zaroślach, udającego dzika, krystalicznie czystego powietrza, zapachu butwiejącej ściółki, żywicznych sosen i grzybów, dźwięku pękających gałązek pod nogami i szelestu drzew, dotyku wilgotnego mchu, śliskich maślaków i mięsistych podgrzybków, rozproszonego światła przebijającego się przez gałęzie, zwierzyny wszelakiej - od pająka kołyszącego się na zjawiskowo utkanej sieci, po zające i lisy czmychające spod nóg. Nieopisanie zwykłego, a jednocześnie niezwykłego kontaktu z przyrodą...

Kiedyś umyśliłam sobie, że las to brama do Boga. I choć od wyklucia się tej myśli minęły lata - a moją skłonność do marzycielstwa przysłoniła rzeczywistość - wciąż przekraczając gęstą ścianę drzew czuję, jakbym wchodziła do cichej, skąpanej w półmroku i ciszy, zachwycającej świątyni pełnej bożej obecności.

Składniki:

600 g grzybów leśnych (u mnie podgrzybki i maślaki)     5-6 grzybów suszonych                   4 ziemniaki   cebula       3 łyżki masła pół szklanki śmietany 18% 1 1/2 l wywaru drobiowego (lub warzywnego) przyprawy: dwa liście laurowe, kilka ziaren ziela angielskiego sól i czarny pieprz do smaku

Przygotowanie:

Kilka godzin (lub na noc) przed przygotowywaniem zupy suszone grzyby włożyć do niedużego garnuszka, zalać szklanką wody i odstawić do namoczenia.

Wodę wraz z grzybami zagotować i całość odstawić.

Świeże grzyby oczyścić (ja używam specjalnej szczoteczki o miękkim włosiu) i pokroić na cienkie plastry. Większe grzyby podzielić jeszcze na połówki.

Cebulę obrać, pokroić w drobną kosteczkę i zeszklić na maśle. Dodać świeże grzyby i smażyć na średnim ogniu - od czasu do czasu mieszając - do momentu odparowania wody.

Do wywaru dodać suszone grzyby i wodę z ich namaczania (nie wlewać końcówki, ponieważ na dnie osiadł piasek), liście laurowe i ziele angielskie. Zagotować. Dodać obrane i pokrojone w niedużą kostkę ziemniaki. Gotować do miękkości warzyw.

Do garnka dołożyć smażone grzyby z cebulą, doprawić solą i pieprzem. Przed podaniem zabielić zahartowaną śmietaną.

[kuchniadoroty]

Zupa Grzybowa | Kuchnia Doroty

Klasyczna Zupa Grzybowa, mój domowy przepis, który dostałam od mamy. Taką zupę robiło się w moim domu na Święta, lub w jesiennym grzybowym sezonie. Pyszna.

[flourandlovebakery-blog]

Cream of mushroom soup with tarragon and goat cheese / Krem z pieczarek z estragonem i kozim serem

  Polish version at the bottom:

This is a variation on the Polish traditional dish. I’ve got the recipe for this savory mushroom soup from the best culinary blog ever: Kwestiasmaku.com. Although, I’ve changed proportions and added few elements. The soup looks super ugly, let’s be honest, but is absolutely delicious. The smell almost causes salivation. So this questionable appearance can be, and even should be forgiven.

Quantity of all ingredients is approximate. A bit more or less this or that won’t make a significant difference.

Ingredients:

600 g mushrooms, sliced

300 ml heavy cream

half of onion, chopped

fresh or dried tarragon (3-4 tablespoons)

400 ml vegetable or chicken broth

goat cheese (quite firm, crushable)

few tablespoons of butter for frying

salt and freshly ground pepper

Preparation:

Prepare a frying pan and a large pot. Melt 1 tablespoon of butter on the pan and fry onion until golden brown. It supposed to be tender and gold, not too dark. Put prepared onion into the pot. Add second tablespoon of butter in a pan and fry mushroom until brown and tender. The best is frying in batches so you can make sure that they’re fried from both sides. Put mushrooms into the pot.

Season with tarragon, salt and pepper. In my opinion, the fact that pepper is freshly grounded is very relevant. Difference between such pepper and pepper from a bag grounded to dust is colossal. I add it quite a lot because I like when pepper is noticeable in a dish. Pour broth and bring to boil. When boiled remove from the stove and blend. Add heavy cream. Try if seasoned enough. Add seasoning if necessary.

Serve sprinkled with crushed goat cheese and with slice of good, white bread. I like it the most with focaccia from Mariano’s, which is my favourite grocery in Chicago. Baguette is good as well, though.

I think the soup would be even better with wild forest mushrooms instead of regular type. I’m going to try that if I get them in the Polish grocery.

Przepis na ten aromatyczny pieczarkowy krem pochodzi z najgenialniejszego bloga pod słońcem, czyli Kwestiasmaku.com. Zmieniłam jednak proporcje i dodałam kilka elementów od siebie. Zupa jest brzydka jak noc, nie ma się co oszukiwać, jednakowoż przepyszna. Zapach wywołuje niemal ślinotok. Także wątpliwej urody kolor można, a nawet należy wybaczyć.

Ilość poniższych składników można potraktować w przybliżeniu. Odrobina więcej czy mnie tego i owego nie zrobi wielkiej różnicy.

Składniki:

680 g pieczarek, pokrojonych w plastry

300 ml płynnej śmietanki kremówki

1 cebula, nie za duża, pokrojona w kostkę

świeży bądź suszony estragon (3-4 płaskie łyżki)

400 ml bulionu

kozi ser (w miarę twardy, na tyle, aby dało się go pokruszyć na małe kawałki)

kilka łyżek masła do smażenia

sól i świeżo zmielony pieprz pieprz

Przygotowanie:

Przygotowujemy patelnię i duży garnek. Cebulę podsmażamy na maśle na złoty kolor (nie może się zbrązowić, ma być miękka i złocista). Przekładamy do garnka. Na patelnię dodajemy znowu odrobinę masła i smażymy pieczarki. Najlepiej partiami, żeby dokładnie obsmażyły się z obydwu stron. Powinny być miękkie i brązowe. Przekładamy do garnka.

Dodajemy estragon, sól i świeżo zmielony pieprz. Fakt, żeby był to pieprz świeżo zmielony wg. mnie jest istotny. Różnica pomiędzy takim, a zmielonym na pył z torebki jest kolosalna. Pieprzu dodaję solidną ilość. Lubię jak jest w daniu wyraźnie wyczuwalny. Zalewamy bulionem i zagotowujemy. Jak tylko zupa się zagotuje zdejmujemy garnek z ognia. Miksujemy wszystko blenderem. Dodajemy śmietankę, mieszamy, próbujemy i w razie potrzeby doprawiamy jeszcze estragonem, solą i pieprzem.

Krem podajemy posypane kozim serem i z dobrym, jasnym pieczywem. Ja najbardziej lubię z focaccią. Na zdjęciu jest focaccia ze sklepu Mariano’s, mojego ulubionego w Chicago.

Myślę, że zupa byłaby nawet lepsza, jeśli pieczarki zostałyby zastąpione leśnymi grzybami. Na pewno wypróbuję taką wersję, jeśli uda mi się je upolować w polskim sklepie.

[gotowaniezestylem]

Zupa grzybowa zabielana