Sevilmediğim, hiçbir yerde, durmam, ben.
Kinle bakıyorlardı birbirlerine.
Küçüklükten beri birbirleri olmadan hiç hareket etmemiş eski iki dost. Aralarını açan şey neyse, artık eskisi gibi olmayacağını, her şeyin sarpa saracağını anlatır vaziyette, açık ve netti. Aralarındaki kin bulundukları odayı, evi, apartmanı, bahçeyi, belki sokakta oynayan ufak çocukları bile kaplıyordu.
"Neden!?" Diye bağırarak omzuna bir darbe indirdi Luni Açelin. Açel sarsıldı, kurumuş ağzından çıkacak kelimeler belliydi ki Luniyi daha çok sinirlendirecekti.
"Çünkü yoruldum Luni! Yoruldum. Senden, yoruldum."
Luni sessizliğe büründü. Odada birkaç tur attı, oturdu, içinden sayılar saydı, dişlerini sıktı, bastıramadı içindekini. Kusmak zorundaydı.
"Beni artık sevmiyor musun?" Diye sordu eski dostuna.
"Senden. Nefret. Ediyorum." Dedi Açel dişlerini sıkarak. O kadar da değildi, o kadarını hak etmediğini düşünüyordu. Yaptığı şey, ceviz kabuğunu bile doldurmayan, ufacık, ele gelmeyen bir şeydi. hayır, hayır, hayır diye mırıldandı.
"Yapma Açel." Dedi. "Sen benim bu hayattaki tek sahip olduğum kişisin. Sen, benim tek dostumsun. Sen beni-"
Devam edecekken, Açel bağırmaya başladı.
"Sus artık, sus!" Ellerini kafasına götürüp saçlarını yolarken, söylenmeye devam ediyordu. sus, sus!
Luni olduğu yere çöküverdi. Zihninde eski dostunun kendisinden nefret ettiğini söylediği anlar, kelimeler bir ölüyor, bir diriliyordu. Susturamıyordu zihnindeki sesleri. Bir an olsun, huzura kavuşmasına izin vermiyorlardı, tıpkı beyaz bir elbiseye bulaşan kan gibi rahatsız ediciydi bu. Sevilmediğim hiçbir yerde durmam ben, diye mırıldandı.
Sevilmediğim hiçbir yerde durmam ben...
Ani bir hızla kalkıp Açelin boynuna yapıştı. "Duydun mu beni! Sevilmediğim hiçbir yerde durmam ben!"
Aklından korkutucu tek bir şey geçiyordu. Açelin, onu sevmeyen, zihninden ve kalbinden kurtulmak.Açel korkmaya başlamıştı, korksa iyi olurdu, Luni çıldırmış gibiydi çünkü, sürekli mırıldanıyor, korkutucu gözlerle Açeli izliyordu, boğazını bir sıkıp bir gevşetirken.
"Kurtul zihnindeki bana dair anılardan, yap bunu, seni özgür bırakacağım," dedi Luni.
Açel kekeleyerek ve boğuk çıkan sesiyle. "N-nasıl" diye sorabildi ancak.
Luni derin ve içten bir kahkaha attı. "Yapamazsın dostum, eski dostum. Bu yüzden bunu ben yapacağım!"
Açeli yere fırlattı sertçe, sehpadan aldığı vazoyu kafasına fırlattı acımadan. Hızlı, kin dolu ve acımasızdı. Zihninde birisi ona kalbini al, diyordu. Kafasının içini boşalt, sana dair hiçbir şey kalmasın. Çünkü sevilmiyorsun diye bağırıyordu adeta. Delirmişti. Gözünü bürüyen öfke, bir faciaya neden olacaktı.Açelin kafası kanarken ağlayarak yalvarıyor, özürler sıralıyordu ama nafile. Hiçbir işe yaramıyordu. Sonu gelmişti sanki, kış gününde donmak üzere olan kuşlar gibi.
Luni koşarak mutfağa gitti, kesici aletlerden gözüne kestirdiği bir tsnesini kapıp geri döndü. Açel ayaklanmaya çalışıyordu, ama Luniye karşı hiç şansı yoktu. Kurtulmalıydı Luni ondan nefret eden bir kalpten, zihinden.
Açel ayaklansa da gözüne gelen kanlardan doğru göremediği için, yalpalıyordu olduğu yerde. Sertçe itildi eski dostu tarafından. Duvara çarptı bedeni. Luni üzerine doğru eğildi ve kısık sesle konuşmaya başladı. "Bu halimi sen yarattın." Dedi. Ve bir bıçak darbesi. Tam kalbine.Etrafa kanlar saçıldı. Yüzüne, ellerine. Her yer kan içindeydi. Bir darbe daha indirdi kalbine. Bir tane daha, bir tane daha. Durmadı, asla durmak istemedi. Sesler azalıyordu. İstediği oluyordu işte. Yavaş yavaş...
Açelin bedeni paramparçaydı artık. Kafası bir yerde, elleri, ayakları. Korku filmlerini aratmayan bir sahneydi.
Luninin zihnindeki sesler biterken, arkasına yaslandı. Kanlı elleriyle cebinden çıkarıp bir sigara yaktı.
Söylemiştim, söylemiştim... Diye mırıldandı.
Derin bir nefes aldı ve dedi ki,
Sevilmediğim, hiçbir yerde, durmam ben.
romaincrisis
blakekathryn
origamiaround
titsay
yousharknotpass
