Minsan, masarap 'yung nasa taas.
Minsan, gusto ko tahimik. May isa lang na makinig at makakaintindi, ayos na 'yon. Magulo kasi ang mundo. Hindi mo alam kung sinong tunay na nakakaintindi sa'yo.
May isang gabi na puno ako ng tanong sa utak ko, at bigat sa puso. Trenta'y dos na ko, wala pa kong nararating sa buhay. Makaka-alpas sa ilang mga araw, akala ko okay na - sablay pa rin pala.
Magpa-plano, sa una, aayon ang panahon. Pero, habang lumalapit sa oras ng posibilidad, laging nalulugmok ako. May nangyayari, may haharang, may mga tao at pagkakataon na pumipigil sa pagtuloy nito.
Pero, isipin mo nandito pa rin tayo. Lumalaban pa rin. Alam mo kung bakit? May iilan pa rin na naniniwala, may ilan pa rin na itutulak ka sa maliit na paraan.
Trenta'y dos na ko sa susunod na taon, pero naniniwala ka ba? Na ang madalas na takbuhan at sumbungan ko sa halos lahat ng sablay ko, kalahati yata ng edad ko.
Para sa'yo 'to. Salamat sa ilang oras sa araw na 'yon na binigay mo, para makahinga ako. Hindi mo lang 'to isang beses ginawa, 'di ka siguro nakakapansin, pero ilang beses mo na ko nililigtas sa matinding kalungkutan. Ilang beses mo ko pinakinggan, akala mo siguro wala lang sa'kin. Pero, salamat.
Salamat kasi lagi lang nandyan at nakikinig, kahit na alam kong 'yung iba, mabigat para sa bata mong utak. Salamat, kasi bukas ka sa mga laman ng utak kong magulo, na kahit papano nakakalma mo sa patango-tango at pangiti-ngiti mo.
Sana bigyan ka ng Diyos ng masaya at kuntentong buhay. Kasi sa mundong 'to, 'yon lang ang mahalaga, simple no? Pero, mahirap habang lumalaki ang utak ng tao sa maligalig na mundo.
At sa mga oras na 'yon, pipilitin kong maging tenga na makikinig sayo, at init na magbibigay sayo ng pagmamahal, kagaya ng ginagawa mo.
Salamat kasi nandyan ka.
Hanggang sa muli, liit! ✨