Για όλες τις φορές που δεν σε άκουσα όταν μου έλεγες πως ο κόσμος είναι κακος.
Συγγνώμη που δεν έπαιρνα σοβαρά την φράση που μου λες"να προσέχεις".
Συγγνώμη που δεν σου σήκωνα το τηλέφωνο όταν με έπαιρνες,
και που εξαφανιζομουν από το σπίτι καμιά φορά στα κρυφά.
Συγγνώμη μαμα που σου έλεγα ότι ανυσυχεις τζάμπα και πως κάνεις σαν τρελή χωρίς λογο.
Συγγνωμη που σου έλεγα πως είμαι ικανή πια να προστατέψω τον εαυτό μου.
Πόσες μανουλες,πατέρες,σύζυγοι,αδέλφια,φίλοι,
συγγενείς σήμερα θρηνουνε τους ανθρώπους τους.Ποσα "φτανω σε λίγο,κοιμήσου",τελικά,δεν έφτασαν ποτέ...
Ειχες δίκιο.Σε όλα είχες δίκιο.Ο κόσμος όντως είναι κακος,κοιτάζει το συμφέρον του.Δεν είμαι ασφαλής μαμά,και δεν ήμουν ποτέ,από τύχη ζω σε αυτόν τον κόσμο που με έφερες.
Θρηνω για αυτά τα παιδιά όπως θα θρηνούσα για κάποιον δικό μου άνθρωπο.Ηταν παιδιά σαν εμένα,σαν εσένα.Παιδια με όνειρα,με στόχους,παιδιά που ανυπομονούσαν να φτάσουν στον προορισμό τους για να δουν τους αγαπημένους τους.
Παιδιά,που τους στέρησε την ζωή ένα "ανθρώπινο τραγικό λάθος",που μόνο λάθος δεν μπορείς να ονομάσεις ένα δυστύχημα με 50 + νεκρούς ανθρώπους.
Το νήμα της ζωής αυτών των ανθρώπων το έκοψαν οι άνθρωποι που έχουμε "εμπιστευτεί" να κάνουν κουμάντο στην χώρα μας.Δεν μου αρέσει να παίρνω θέση σε πολιτικά,όμως δεν μπορώ να ρίξω αλλού το φταίξιμο.
Αν δεν πάρει ο καθένας μας την απόφαση να κάνουμε κάτι για αυτό,να βγούμε στους δρόμους να φωνάξουμε,να διεκδικήσουμε αυτά που ΜΑΣ ΑΝΟΙΚΟΥΝ,τότε θα είμαστε και οι ίδιοι υπεύθυνοι από εδώ και πέρα.Γιατι πλέον ξέρουμε,είναι ξεκάθαρο.Πλεον είναι επιλογή μας.
stormborns
kianamaiart
blakekathryn
dailybridgerton
areudirty
