Υπάρχει μια σιωπηλή αλήθεια στις σχέσεις γονέα–παιδιού που συχνά αποκαλύπτεται αργά, όταν πια τα παιδιά έχουν μεγαλώσει:
ο τρόπος που μας φέρονται όταν δεν μας έχουν ανάγκη είναι ο τρόπος που τους φερθήκαμε όταν μας είχαν.
Όταν ένα παιδί είναι μικρό, εξαρτάται απόλυτα. Δεν έχει επιλογή. Θα μείνει κοντά σου ακόμη κι αν το αγνοείς, ακόμη κι αν το μειώνεις, ακόμη κι αν το αγαπάς υπό όρους. Εκείνη την περίοδο, ο γονιός κρατά όλη τη δύναμη — και συχνά δεν το συνειδητοποιεί.
Όμως το παιδί καταγράφει τα πάντα:
Πώς του μιλούσες όταν πονούσε.
Αν ήσουν διαθέσιμος όταν φοβόταν.
Αν το άκουγες ή αν έπρεπε να σωπάσει.
Αν η αγάπη σου ήταν ασφαλής ή απρόβλεπτη.
Αυτές οι εμπειρίες δεν ξεχνιούνται. Γίνονται τρόπος σχέσης.
Όταν το παιδί μεγαλώσει και δεν σε χρειάζεται πια για να επιβιώσει, τότε για πρώτη φορά είναι ελεύθερο να επιλέξει πώς θα σταθεί απέναντί σου. Και συχνά, χωρίς να το κάνει συνειδητά, σου φέρεται με τον ίδιο τρόπο που έμαθε:
Αν το στήριξες, σε στηρίζει.
Αν το σεβάστηκες, σε σέβεται.
Αν το αγνόησες, απομακρύνεται.
Αν του ζητούσες να αντέχει σιωπηλά, κρατά απόσταση χωρίς εξηγήσεις.
Τα παιδιά δεν «επιστρέφουν» όσα τους δώσαμε από ευγένεια ή υποχρέωση. Επιστρέφουν όσα τους μάθαμε ότι είναι φυσιολογικά μέσα στην αγάπη.
Γι’ αυτό και η σχέση με τα ενήλικα παιδιά μας δεν χτίζεται όταν μεγαλώσουν — χτίζεται τότε που δεν είχαν άλλη επιλογή από το να μας εμπιστευτούν.
Και ίσως το πιο δύσκολο κομμάτι αυτής της αλήθειας είναι ότι μας καλεί όχι να κατηγορήσουμε τα παιδιά μας, αλλά να κοιτάξουμε με ειλικρίνεια τον εαυτό μας:
όχι όπως θέλαμε να είμαστε,
αλλά όπως ήμασταν όταν εκείνα μας είχαν ανάγκη.
dailybridgerton
theartofmadeline
titsay
annaxmalina
2087
