Art Psycho

Posts about art and psychology Αντιγόνη Ζούρκου (ΤΧ2017019), Αθανασοπούλου Χριστίνα (ΤΧ2017028)

[the-artpsycho]

That’s all folks!

Το θέμα αυτού του blog έχει να κάνει με την σχέση ψηφιακής τέχνης και ψυχολογίας. Δεν θέλαμε να περιοριστούμε συγκεκριμένα σε ένα θέμα ψηφιακής τέχνης όποτε προσεγγίσαμε την θεματική πιο σφαιρικά προσθέτοντας το στοιχείο της ψυχολογίας, άλλοτε πιο επιστημονικά και άλλοτε με πιο καθημερινά θέματα. Παρόλο που μας δίχασε σαν θέμα και πολλές φορές δυσκολευτήκαμε να βρούμε ένα κοινό σημείο μεταξύ των δυο κλάδων, καταλήξαμε να κάνουμε έναν συνδυασμό θεμάτων. Μέσα από την έρευνά μας συνειδητοποιήσαμε ότι η ψυχολογία μπορεί να ενταθεί σε κάθε κομμάτι της ιστορίας της τέχνης και κατ’ επέκταση της ιστορίας της ψηφιακής τέχνης. Είδαμε βίντεο που ήταν επεξηγηματικά των άρθρων μας,  αλλά  και βίντεο που περιείχαν δημιουργικά φαν φακτς τα οποία θεωρήσαμε καλή επιλογή για να τα προτείνουμε.

Στην περίπτωση μας ήταν αδύνατο να δημιουργήσουμε ένα χρονολόγιο καθώς αποφασίσαμε να μιλήσουμε γενικά για την ψηφιακή τέχνη αφού  και η πολυμορφία της δεν μας το  επέτρεπε.

Τέλος, θέλουμε να πούμε ότι μάθαμε πολλά μέσα από αυτή την εργασία και για το θέμα που επιλέξαμε ,αλλά και για τα θέματα που επέλεξαν συμφοιτητές μας. Μέσα από  την πλατφόρμα κατά την οποία διεξάχθηκε το μάθημα είχαμε την δυνατότητα  να αλληλεπιδράσουμε με τους συμφοιτητές μας και αυτό έκανε την διδακτική εμπειρία πιο συναρπαστική.

Thank you!!

Αντιγόνη Ζούρκου, Χριστίνα Αθανασοπούλου

[randomlabs]

Rorschach strikes again

[3dmappingvisualsandpsychedelia]

A small loop that we created using green screen!! Edited by premier and finished in Resolume Arena! 

[theblackfractal]

Hue Fire Artifact

[the-artpsycho]

A journey through the mind of an artist | Dustin Yellin

«Ένα ταξίδι στο μυαλό ενός καλλιτέχνη». Ένα πολύ ενδιαφέρον, αστείο και καινοτόμο ted talk που εξιστορεί τον τρόπο με τον οποίο οδηγήθηκε ο ομιλητής στην δημιουργία των έργων τέχνης του, καθώς και στο συμπέρασμα πως πρέπει να σκεφτόμαστε «out of the box».

[the-artpsycho]

Πρόταση για διάβασμα:  Άμα ενδιαφέρεστε για την ψυχολογία και έχετε περιέργεια να δείτε πως μπορεί να συνδεθεί με την ψηφιακή τέχνη, μια πολύ ενδιαφέρουσα πρόταση για διάβασμα είναι το βιβλίο: «Positive Psychology at the Movies 2» του «Ryan M. Niemiec» και «Danny Wedding». Αυτό το βιβλίο συνδυάζοντας την «θετική ψυχολογία» και την χρήση των των ταινιών, περιγράφει τον τρόπο που μπορούν να βοηθήσουν οι ταινίες στην καλλιέργεια των θετικών μας χαρακτηριστικών, που αποτελούν ουσιαστικά τα «ατού» μας. Εκτός από αυτό, επιτυγχάνουν να εντείνουν την αυτοεκτίμηση του ανθρώπου, μέσω της ανάπτυξης αυτών των θετικών χαρακτηριστικών που μπορεί να έχει η ιδιοσυγκρασία του κάθε ατόμου. Μπορείτε να βρείτε το απόσπασμα στο παρακάτω link:

https://books.google.gr/books?hl=el&lr=&id=qPpeBwAAQBAJ&oi=fnd&pg=PR2&dq=%CF%84%CE%B1%CE%B9%CE%BD%CE%AF%CE%B5%CF%82+%CE%BA%CE%B1%CE%B9+%CF%88%CF%85%CF%87%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%AF%CE%B1&ots=kpr4mLrQAz&sig=zrSpY9IV60SX2jJDcG_-3deli60&redir_esc=y#v=onepage&q=%CF%84%CE%B1%CE%B9%CE%BD%CE%AF%CE%B5%CF%82%20%CE%BA%CE%B1%CE%B9%20%CF%88%CF%85%CF%87%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%AF%CE%B1&f=false

[digitalth]

CAN DIGITAL THEATRE DELETE A LIVING THEATRE MEMORY?

The article that you’re about to read is derived from a personal experience. It talks about theatre memories and how they can survive-if they can survive after watching the same theatrical performance digitally.

What happens when we can live again the same experience we had in the theatre-but now-watch again the same performance through a screen-in our laptop or in a local cinema? A 2D experience now, maybe tries to remind us what we’ve been through the live one, but are her intentions that good? Or does it want to force herself into our mind, replace the original theatrical experience, delete that forever?

To be able to remember every single scene, every single movement of every actor, the digital theatre, yes gives us that. We can watch it and re-watch it as many times as we want but, that’s not the point of the theatre at all. Theatre is what gives you that exact time, in that exact hall where you sit around hundreds of people watching, feeling something entirely private.

Was it meant to remember everything when a month, a year, a decade passes after a theatrical performance? NO. Memories are to fade. Because this is why they are made for. When you go back and remember a favourite theatrical experience you are not meant to remember the play from the beginning until the ending, this is what cinema does, or a favourite movie. But recalling this unique theatrical experience, it can give you those intense images, carved in your brain, that no camera could ever record. Your theatrical experience is unique and in my opinion, if it is very important it must stay that way. You don’t have to feel guilty of not remembering every single scene of the play, that is not the point, but what this play, this event gave you at the end, when the curtain fell.

I will repeat myself. Memories are to fade, and a sweet scene and energy abstracting that specific date in a specific place, from people, from those artists, live on that stage, that is what should remain.

I am still afraid of that power of digital theatre. Replacing all those little, short, loved private memories that we, as a theatrical audience have kept sacred into the deep tunnels of our brains, that short quantity of magic that is flushed away with time, the distinctiveness of that memory must stay untouched.

Anastasia Manou

[the-artpsycho]

Παρόλο που συμφωνούμε με την άποψη ότι η ζωντανή εμπειρία του θεάτρου είναι μοναδική και ότι σου εγείρει πολλά συναισθήματα, δεν μπορούμε να μην τονίσουμε και τα θετικά της ψηφιακής εμπειρίας του. 

Μέσω της ψηφιοποίησης του θεάτρου μπορούν οι αναμνήσεις και τα συναισθήματα που βίωσες εκείνη ακριβώς την στιγμή να ξαναέρθουν στην επιφάνεια όποτε και όσες φορές εσύ το επιλέξεις και παρόλο που αυτό δεν αντικαθιστά την αυθεντική στιγμή μπορεί να δώσει ένα πάτημα για να επαναφέρει στο μυαλό σου συναισθήματα και αναμνήσεις

Και όπως λέει και η συγγραφέας του άρθρο η αναμνήσεις είναι για να ξεχνιούνται αλλά με αυτόν το τρόπο μπορούμε να έχουμε την σιγουριά ότι μπορούμε να ρίξουμε πάντα  μια ματιά στο χρονοντούλαπο. 

[the-artpsycho]

Ο παίκτης ως Καλλιτέχνης.(part2)

Δυο τέτοια παραδείγματα παιχνιδιών  είναι το Rooftop Cop του  Stephen Clark και το Become a Great Artist in Just 10 Seconds  του Andi McClure και  Michael Brough.

Το Rooftop Cop είναι ένα παιχνίδι το οποίο καταδεικνύει το σύστημα της αστυνομικής βίας, παρουσιάζοντας τις ενέργειες των αστυνομικών σαν καθημερινές «τελετουργίες» βίας. Αποτελείτε από πέντε κεφάλαια στα οποία ο παίκτης εξερευνεί συστήματα σε αποσύνθεση και παιχνίδια όπου οι κανόνες και τα κίνητρα έχουν ξεχαστεί. Στα πρώτα τέσσερα κεφάλαια ο παίκτης βιώνει το παιχνίδι ανακαλύπτοντας τα όρια αυτών των συστημάτων.

Αλλά είναι στο πέμπτο κεφάλαιο, «Palace of the Organizer», όπου ο παίκτης γίνεται δημιουργός, περιπλανώμενος σε μια ακτογραμμή, κουβαλώντας ξύλα. Στο καταφύγιο του γκρεμού υπάρχει ένας υπολογιστής που εκτυπώνει χάρτες σημαδεμένος με γραμμές που μοιάζουν σαν σιδηρόδρομο . Η λογική του παιχνιδιού λέει στον παίκτη ότι πρέπει κάπως να αναπαραστήσει αυτόν τον χάρτη στην παραλία με τα ξύλα για να προχωρήσει. Αλλά υπάρχουν εμπόδια στην ολοκλήρωση αυτής της δοκιμασίας. Τα σημάδια στον χάρτη είναι ευθείες γραμμές, ενώ το ξύλο έχει ακανόνιστο σχήμα και τα ταιριαστά κομμάτια είναι σκορπισμένα στην παραλία, απαιτώντας έτσι από τον παίκτη παρά πολύ χρόνο για να τα καταφέρει .

Αυτό το ήσυχο κενό , χωρίς οδηγίες ,το οποίο βιώνει εκείνη την στιγμή ο παίκτης, είναι μάταιο. Και επειδή τα όρια χρόνου και υλικού εμποδίζουν την επιτυχία, ο παίκτης πρέπει να αποφασίσει πώς να προχωρήσει. Αυτή η απλότητα στο πέμπτο κεφάλαιο του Rooftop Cop απαιτεί από τον παίκτη να γίνει καλλιτέχνης και να δημιουργήσει νόημα για τον εαυτό του.

Το Become a Great Artist ,από την άλλη, τοποθετεί τον παίκτη στο ρόλο του καλλιτέχνη. Το παιχνίδι δίνει στον παίκτη έναν καμβά και ένα πληκτρολόγιο γεμάτο λειτουργίες, καθεμία από τις οποίες εισάγει χρώμα ή χαρακτήρες, σχήματα ή γραμμές, χωρίς καμία προφανή σειρά. Μέσα από εξάσκηση και δεκάλεπτα τεστ, ο παίκτης για αρχή  τροποποιεί τυχαία καμβάδες για να αναπαραγάγει ένα πορτρέτο, ένα τοπίο, την Έναστρη Νύχτα του Van Gogh και να λάβει ένα σκορ για την ομοιότητα του καμβά. Αυτό το σκορ δεν είναι το τελικό, οπότε αν ο  παίκτης  χρησιμοποιήσει μία από τις καταστροφικές τροποποιήσεις στο τελευταίο δευτερόλεπτο το σκορ του θα πέσει από 35% σε 8%.

Εξαιτίας των χαοτικών χειρισμών, ο παίκτης είναι  αδύνατον να αναπαραστήσει την Έναστρη Νύχτα. Όμως, δεν πρέπει να εφησυχαστεί, ακόμα και αν το παιχνίδι δείξει ότι το έργο του είναι πολύ κοντά στο πρωτότυπο. Η αντίφαση μεταξύ των οδηγιών και του πραγματικού αποτελέσματος γίνεται ειρωνική και η έννοια της υψηλής τέχνης εγκαταλείπεται για χάρη της χαοτικής αυτό –έκφρασης, όπου ο καθένας μπορεί να γίνει καλλιτέχνης.

Αυτή η ειρωνεία επιτρέπει επίσης στον παίκτη, να αποφύγει τις δυσκολίες δημιουργίας νοήματος, όπως συνέβη στο Rooftop Cop, όπου υπάρχει παρόμοια αντίφαση χωρίς τον ίδιο σατιρικό τόνο.

Δεν έχει σημασία τί δημιουργεί ο παίκτης με τα εργαλεία του Become a Great Artist, ασπρόμαυρος θόρυβος, χρωματικά πεδία, διαβαθμίσεις. Γιατί το νόημα του παιχνιδιού υπάρχει ήδη: Ο παίκτης να προκαλέσει με αυτήν την ειρωνεία και να αμφισβητήσει τους καθιερωμένους ορισμούς της τέχνης, όπως έκανε ο Van Gogh με τους εξπρεσιονιστικούς του πίνακες, πριν γίνουν και οι ίδιοι κανόνας.

 Πηγές:  https://killscreen.com/previously/articles/player-artist/

 https://www.theguardian.com/technology/gamesblog/2012/dec/06/video-games-as-art

https://edition.cnn.com/style/article/video-games-highest-form-of-art/index.html

https://www.theartist.me/art/why-we-make-art/

https://www.youtube.com/watch?v=1XlfeXpiSuQ

https://killscreen.com/previously/articles/rooftop-cop/

https://www.psychologytoday.com/us/blog/beastly-behavior/201709/why-do-humans-make-art

https://rooftopcop.com/THE-MUSIC

[the-artpsycho]

Ο παίκτης ως Καλλιτέχνης.(part1)

Ο σκοπός της τέχνης είναι να λέμε ιστορίες, είτε προσωπικές είτε ιστορίες που αφορούν την κοινωνία και την κουλτούρα μας. Οι ορισμοί είναι αμέτρητοι. Δημιουργούμε για να εκφράσουμε τα συναισθήματα μας, τις ιδέες μας,  να αποτυπώσουμε και να μιμηθούμε το αισθητικά ωραίο της φύσης και της πραγματικότητας, να διδάξουμε, να προκαλέσουμε, να επικοινωνήσουμε με τους άλλους και πάνω από όλα να πειραματιστούμε με καινούριες τεχνικές και μέσα. Κάθε φορά που  ένα νέο κίνημα ερχόταν στο προσκήνιο δεν γινόταν αποδεκτό ως τέχνη, μέχρι να γίνει η νέα νόρμα. Έτσι λοιπόν, και ο χώρος των  βιντεοπαιχνιδιών,  όντας το καινούριο μέσο του 21ου αιώνα που εξελίσσεται ραγδαία, αντιμετωπίζει αρκετή κριτική σε σχέση με το αν θεωρείται τέχνη ή όχι.

Παρόλα αυτά, τα videogames καλύπτουν όλα τα παραπάνω κριτήρια για να θεωρηθούν τέχνη. Εξαιτίας της διάδρασης και της ροής, βυθίζεσαι στον κόσμο, ταυτίζεσαι με τους χαρακτήρες και παρασύρεσαι από την ιστορία. Αυτό σημαίνει ότι συνδέεσαι συναισθηματικά γρηγορότερα, πράγμα το οποίο καθιστά ευκολότερο να σου περάσει το όραμα και την σκέψη του ο καλλιτέχνης. Ο παίκτης όμως μπορεί να θεωρηθεί καλλιτέχνης; Ας υποθέσουμε ότι ένα βιντεοπαιχνίδι είναι ένα ατελείωτο έργο ζωγραφικής. Ο game developer δίνει τις οδηγίες και τα υλικά, με τα οποία ο παίκτης μπορεί να δημιουργήσει τις δικιές του ιστορίες και να εξερευνήσει τις δικές του ιδέες, μέσα στο οριοθετημένο πλαίσιο του παιχνιδιού.

Πηγές:  https://killscreen.com/previously/articles/player-artist/

 https://www.theguardian.com/technology/gamesblog/2012/dec/06/video-games-as-art

https://edition.cnn.com/style/article/video-games-highest-form-of-art/index.html

https://www.theartist.me/art/why-we-make-art/

https://www.youtube.com/watch?v=1XlfeXpiSuQ

https://killscreen.com/previously/articles/rooftop-cop/

https://www.psychologytoday.com/us/blog/beastly-behavior/201709/why-do-humans-make-art

[the-artpsycho]

When words become unclear, I shall focus with photographs. When images become inadequate, I shall be content with silence.

Ansel Adams

[the-artpsycho]

Color Psychology In Web Design

Ένα βοηθητικό βίντεο για τα χρώματα, τα οποία έχουν τη δύναμη να προκαλέσουν συναισθήματα και αντιδράσεις, καθώς και να αλλάξουν την διάθεση των ανθρώπων. Αυτό το βίντεο, αναλύοντας τα βασικά χρώματα και τα συναισθήματα με τα οποία τα συνδέουμε συνήθως, εξηγεί πως μπορούμε να συσχετίσουμε με το site ή τα logos που δουλεύουμε τα κατάλληλα χρώματα για να προκαλέσουμε τα επιθυμητά συναισθήματα στους χρήστες που θα τα δουν και να τους προσελκύσουμε σε αυτά,.  

[the-artpsycho]

What use having a great depth of field, if there is not an adequate depth of feeling?

W. Eugene Smith

[the-artpsycho]

Gestalt Psychology and Why It's Essential for Good Design

Ένα απλό βίντεο για την  « Ψυχολογία Gestalt»(κατανόηση των πραγμάτων βλέποντας το σύνολό τους και όχι τα επιμέρους στοιχεία τους), που βοηθάει τους graphic designers να δημιουργήσουν λογότυπα που θα προσελκύσουν τους θεατές. 

[the-artpsycho]

Η φωτογραφία ως θεραπευτικό μέσο (part 2)

image source:https://wordovation.in/2018/03/12/photography/

Πιο συγκεκριμένα η φωτογραφία ως εργαλείο χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον φωτογράφο και τον ψυχίατρο «Hugh Diamond» από το 1848 έως το 1858 , ο οποίος φωτογράφησε πειραματικά στο άσυλο του «Surrey County Lunatic Asylum», τους ασθενείς και εντόπισε στις φωτογραφίες αυτές τους διαφορετικούς τύπου ψυχικής ασθένειας, ανακαλύπτοντας πως οι φωτογραφίες αυτές θεραπεύουν με ένα αποτελεσματικό τρόπο τους ασθενείς. Αφού τις έδωσε στους ίδιους τους ασθενείς για να τις εξετάσουν παρατήρησε πως αυτοί κατανοούσαν τη φυσική τους ταυτότητα και έδιναν έμφαση στην εμφάνισή τους. Στις φωτογραφίες που έδειχναν και ένιωθαν καλά παρατήρησε πως η αυτοεκτίμησή τους αυξανόταν (Aξιωτίδου,2018) .

Τη δουλεία του «Diamond» ακολούθησε η ψυχολόγος «Judy Weiser» το 1975, η οποία εισήγαγε για πρώτη φορά τον όρο «φωτοθεραπεία» που σημαίνει την αξιοποίηση της τέχνης στη θεραπεία ως ένα μη λεκτικό όργανο για να βοηθήσει στην έκφραση του ίδιου του ασθενούς και της ιστορίας του. Με βάση αυτό, πραγματοποιήθηκε το πρώτο διεθνές συνέδριο για τη «φωτοθεραπεία» (1979) στις Ηνωμένες Πολιτείες και κατ’ επέκταση ιδρύθηκε και το κέντρο «Photo Teraphy Centre» (1982) στο Βανκούβερ του Καναδά για την αξιοποίηση «ψυχοθεραπευτικών φωτογραφικών τεχνικών».

Η «φωτοθεραπεία» βασίζεται στη δράση της συμβουλευτικής διαδικασίας που χρησιμοποιεί τις αλληλεπιδράσεις ασθενών με δικές τους φωτογραφίες, είτε προσωπικές είτε οικογενειακού περιεχομένου, καθώς και με φωτογραφίες που δεν τραβήχτηκαν από τους ίδιους (π.χ. από ασθενείς για θεραπευτικούς σκοπούς) (Aξιωτίδου,2018).

Σε επίπεδο ψυχανάλυσης ο Kohut (1970), αξιοποίησε την τέχνη της φωτογραφίας για να διευκολύνει την διάγνωση, την αξιολόγηση, καθώς και την διευκρίνηση των «σημαντικών πτυχών της παιδικής ηλικίας του ασθενούς» απ’ όπου πηγάζουν και τα περισσότερα τραύματα.

Η φωτογραφία δείχνει καινούριες όψεις του εαυτού μας και γι’ αυτό ακριβώς το λόγο μπορεί και να λειτουργήσει και σαν θεραπευτικό εργαλείο. Ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε την κάθε φωτογραφία και τα νοήματα που μπορεί να προξενήσει είναι συνήθως αρκετά απλός αλλά έχει μεγάλη σημασία στις προσωπικές φωτογραφίες, καθώς σε αυτή η «αντιληπτική διαδικασία» προστίθεται η εμπειρία και η ανάμνηση. Κατά συνέπεια, αυτές οι εικόνες ανακαλούν συναισθήματα και «προβάλλουν» έννοιες που οι άνθρωποι που περνούν τη θεραπευτική διαδικασία  δυσκολεύονται να αναγνωρίσουν και να εκφράσουν (Aξιωτίδου,2018).

Μια εικόνα μπορεί να αποτελέσει την «είσοδο» σε μια ανάμνηση, σε ένα συναίσθημα, καθώς, μπορεί να είναι ένα πορτρέτο μας σε μια χρονική στιγμή που ήμασταν διαφορετικοί ή πορτρέτο ανθρώπων που δεν βρίσκονται πια στη ζωή μας ή απλά ατόμων που έχουμε περάσει πολλά μαζί τους. Κατά τη διαδικασία αυτής της θεραπείας ως βάση, παραμένει η συζήτηση του θεραπευτή με τον ασθενή, αλλά, η χρήση της φωτογραφίας επιτρέπει η συζήτηση αυτή να αποκτήσει διαφορετικό νόημα, λόγω του διαφορετικού τρόπου έκφρασης που προσφέρει η φωτογραφία σαν εργαλείο. Λειτουργεί σαν ένα βοήθημα που δείχνει τον τρόπο σκέψης και την αντίληψη του κόσμου που έχει ο θεραπευτής.

Ο στόχος του θεραπευτή, είναι να κάνει τους θεραπευόμενους να συνειδητοποιήσουν τις αντιφάσεις της ιστορίας τους και των αντιλήψεων τους, μέσω της φωτογραφίας δηλαδή, να δει μια διαφορετική οπτική των πραγμάτων. Γι’ αυτό το λόγο οι φωτογραφίες που θα χρησιμοποιηθούν έχουν περιεχόμενο τους ίδιους τους θεραπευόμενους ή ανθρώπους γύρω τους, δίνοντας έτσι μια ιδιαίτερη σημασία στο υλικό και μια ταύτιση με το περιεχόμενο. Αφού ο ασθενής τοποθετήσει σύμφωνα με τη σειρά που θέλει τις φωτογραφίες, ο θεραπευτής κάνει κάποιες ερωτήσεις για να εμβαθύνει στο λόγο για τον οποίο τοποθετήθηκαν σε αυτή τη σειρά οι φωτογραφίες και τα συναισθήματα που προκαλούν αυτές. Μπορεί η φωτογραφία να περιγράφει μια στιγμή, αλλά αυτή η στιγμή «ξεκλειδώνει» μια σειρά από συναισθήματα και συσχετίσεις. Καταφέρνει να αγγίξει και να εξωτερικεύσει το ασυνείδητο και εκφράζει σκέψεις και συναισθήματα που δεν έχουν εντοπιστεί ακόμα από τους θεραπευόμενους.

Έτσι λοιπόν, η φωτογραφία ως θεραπευτικό εργαλείο βοηθάει να «παγώσουμε» μια στιγμή στο χρόνο και να την επεξεργαστούμε για όσο διάστημα θέλουμε και κατ’ επέκταση μας ωθεί στο να ανακαλύψουμε τις επιθυμίες μας και τον χαρακτήρα μας, μέσω της αφήγησης σημαντικών στιγμών της ζωής μας που αποθανατίστηκαν σε μια εικόνα.

Πηγές:

Αμαλία Αξιωτίδου-Ψυχοθεραπεύτρια

https://www.psychologynow.gr/arthra-psyxikis-ygeias/psyxotherapeia/gia-eidikoys/6221-i-fotografia-stin-psyxotherapeia.html

[the-artpsycho]

Η φωτογραφία ως θεραπευτικό μέσο (part 1)

image sources: https://www.smashingmagazine.com/2009/04/40-captivating-photos-that-depict-human-emotion/

https://gr.pinterest.com/pin/354728908133518123/

Η φωτογραφία ως ψηφιακό και ταυτόχρονα καλλιτεχνικό  εργαλείο από μόνη της κρατάει τη δύναμη της απομνημόνευσης, της αποτύπωσης και της ανάκλησης συναισθημάτων. Αυτό που την καθιστά καλλιτεχνικό μέσο είναι η χρήση των οπτικών γωνιών σε σχέση με τα αντικείμενα, τους ανθρώπους και τα τοπία που καταγράφει, ένας συνδυασμός πραγμάτων που είναι καθαρά υποκειμενικός και μοναδικός, αφού καμία φωτογραφία δεν μπορεί να βγει ακριβώς ίδια με μια άλλη. Αν αυτό δεν ίσχυε, τότε η φωτογραφία θα ήταν ένα απλό μέσο καταγραφής πληροφοριών και θα έχανε την υποκειμενικότητα και την ιδιαιτερότητα που το καθιστά ψηφιακό καλλιτεχνικό μέσο.

Γι’ αυτό άλλωστε, μπορεί και να λειτουργήσει τόσο καλά και ως θεραπευτικό μέσο και για το άτομο που φωτογραφίζει, αλλά και για το άτομο που τραβάει την φωτογραφία. Η φωτογράφιση σαν διαδικασία αποτελεί έναν τρόπο έκφρασης του συνειδητού και του υποσυνείδητου, προσφέρει ένα εναλλακτικό και ενδεχομένως πιο αποτελεσματικό μέσο επικοινωνίας των συναισθημάτων και των σκέψεων μας. Όταν τραβάμε μα φωτογραφία για πρώτη φορά ή όταν την παρατηρούμε, λαμβάνουμε όχι μόνο οπτικές πληροφορίες, αλλά ταυτόχρονα και συναισθήματα και σκέψεις που ενδεχομένως να είχαν συνδεθεί συνειρμικά με το περιεχόμενο αυτής της φωτογραφίας και ίσως όσο περισσότερο την παρατηρούμε τόσο πιο διαφορετικά συμπεράσματα και συναισθήματα να βγάλουμε από αυτή. Γι’ αυτό ακριβώς το λόγο διαφέρει η παρατήρηση από την καταγραφή μιας φωτογραφίας.

Ανάλογα με τον τόπο, το χρόνο, και τις συνθήκες, το περιεχόμενο της παίρνει άλλη μορφή και σημασία γι’ αυτό μπορεί να πάρει και διάφορες ερμηνείες, γιατί κανένας δεν έχει βιώσει τις ίδιες αναμνήσεις και δεν έχει αποκτήσει τις ίδιες εμπειρίες για να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα. Έτσι λοιπόν, η φωτογραφία βοηθάει να ανακαλύψουμε κρυμμένες πτυχές του εαυτού μας, να εκφράσουμε πράγματα που μας δυσκολεύουν στο χαρτί ή με λόγια, βοηθάει στην αυτοβελτίωση και  στην αυτογνωσία μας και αποτελεί ένα μέσο για να γνωρίσουμε τον εαυτό μας καλύτερα.

πηγές:

Αμαλία Αξιωτίδου-Ψυχοθεραπεύτρια

https://www.psychologynow.gr/arthra-psyxikis-ygeias/psyxotherapeia/gia-eidikoys/6221-i-fotografia-stin-psyxotherapeia.html

[the-artpsycho]

Τhe purpsose of art is washing the dust of our daily lifes off our souls

Pablo Picasso.

[the-artpsycho]

ΤΕΧΝΗ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΚΟΡΟΝΟΪΟΥ

 Οι εποχές που  ζούμε  είναι πρωτόγνωρες . Ο κορονoϊός έχει επηρεάσει την καθημερινότητα χωρίς αμφιβολία. Η εποχή της καραντίνας έχει προκαλέσει μεγάλο ψυχολογικό βάρος σε όλους. Τα media,επιτελώντας βέβαια το έργο τους, με τον καταιγισμό πληροφοριών, ειδήσεων και εικόνων επιτείνουν  το κλίμα άγχους και φόβου. 

 Μια διέξοδος είναι η τέχνη. Η τέχνη έχει αποδειχτεί «βάλσαμο» για την ψυχή είτε την παράγεις είτε την απολαμβάνεις ως θεατής. Αλλά και η ίδια η τέχνη χρειάστηκε να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα. Με το lockdown η ανάγκη για δημιουργία αλλά και η τριβή του καλλιτέχνη με τον κόσμο έγινε μεγαλύτερη από ποτέ. 

 Έτσι, πολλοί καλλιτέχνες άρχισαν να δημιουργούν σπίτι τους,  να ανεβάζουν τα έργα τους online και να παράγουν υλικό δωρεάν. Αρκετοί πολιτισμικοί χώροι και μουσεία, , άνοιξαν διαδικτυακά τις πόρτες τους πραγματοποιώντας virtual ξεναγήσεις, διαδικτυακές εκθέσεις έργων, αλλά και παροτρύνοντας τον κόσμο να δημιουργήσει ο ίδιος μέσα από challenges στα  social media. Επίσης πολλά φεστιβάλ κινηματογράφου και ντοκιμαντέρ πραγματοποιήθηκαν online δωρεάν. 

Image posted on Instagram by Banksy. 

   Μέχρι, λοιπόν, να είμαστε σε θέση να απολαύσουμε με ασφάλεια από κοντά κάποια θεάματα ας αρκεστούμε στις δυνατότητες που μας παρέχει η ψηφιακή τεχνολογία.

Πηγές: https://www.epithimies.gr/%CE%B5%CF%85-%CE%B6%CE%B7%CE%BD/%CF%85%CE%B3%CE%B5%CE%AF%CE%B1-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%BF%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%B3%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CE%B9%CE%B1/oi-tehnes-os-synodoiporos-stin-karantina

https://parallaximag.gr/life/home-muralfest-techni-tou-dromou-se-kat-oikon-karantina

https://www.monopoli.gr/2020/04/24/promotional-items/gallery-promo-items/385870/texni-se-lockdown-to-proto-psifiako-mouseio-me-erga-texnis-gia-ton-koronoio/

https://sputniknews.gr/tehni/202005037204396-zontaneuontas-erga-tehnis-I-makraioni-istoria-tou-pio-epityhimenou-challenge-tis-karantinas/

https://www.ethnos.gr/politismos/104201_thessaloniki-moysiko-binteo-gia-tin-tehni-ston-kairo-tis-karantinas

https://www.bbc.com/news/uk-england-bristol-52306748

https://www.cnn.gr/style/politismos/story/211715/menoyme-spiti-psifiaki-xenagisi-se-moyseia-mnimeia-oi-drasies-toy-yppo

https://online.filmfestival.gr/?fbclid=IwAR1C76Jyk49cVkz0Cr-R8w3mnnUNfDN7Z33-jDxL_p2xxYRn86RfP1pkDNk

https://www.instagram.com/banksy/?hl=el