“Bakit dito pa rin tayo?”
Hello! My name is Jhon Bon Jovi Germata, I am 25 years of existing dito sa mundong napakaraming pagsubok. Halos mag-lilimang taon na akong nagtatrabaho sa isang Travel Agency dito sa Palawan, at sa loob lamang ng isang taon, napasama ako sa listahan nang makakapag-travel sa iba’t-ibang lugar dito sa Pilipinas. Tinatawag namin itong Travel Incentives, nakukuha lamang ito once na sumubra ang expected quota namin. And yes, finally, nasundan pa ito sa sumunod na taon and the rest is history. Maraming nangyaring hindi magaganda sa akin, pero marami pa ring mas magandang nangyari, tulad nang makatanggap ako ng isang parangal na nagsisilbing isa ako sa “Best Employee ng taon, at nasundan din ito sa sumunod na panahon. At para sa akin isa ito sa pinakamahalagang natanggap ko sa buhay ko ang may mag-appreciate sa mga ginagawa mo. Hind ko rin ineexpect na magkasunod na taon akong nakatanggap ng award. But that was year 2016 and 2017.
Halos lahat ng mga ka-trabaho ko’y puro close ko, dahil nga sa masahayin ako at palatawa. Ate at Kuya na ang turingan namin. Kaya ang lungkot-lungkot kapag may mga nag-reresign, kasi parte na rin sila ng buhay ko. Sabagay, lahat naman may dahilan, kaya tuloy lang. Taong 2018, nagsimula nang magbawasan ang mga kasamahan ko, yung iba dito super close ko na, pero naiintidihan ko naman dahil sa pangagailangan. Lalo na yung mga taong bread winner sa amin.
2019, yes 2019 na! Dito na ako nagsisimulang magbago; oo, nagbabago na mood ko, minsan okay, kadalasan hindi. January, February, March, April, May, June, July, August, at ngayon September na, ramdam na ramdam ko na ang lungkot, na baka isang araw hindi na kami magkakasama. Mahal ko ang trabaho ko, kasi dito ako nagsimula, dito ako nag-grow, dito ako nakaramdam nang kalayaan sa sarili ko. Ngayon, alam naming lahat ang nangyayari sa mahal naming kompanya, at lahat kami ay apektado na, halos lahat sa mga natirang kasamahan ko ay nag-resign na. Hindi na namin ramdam ang ginhawa, ramdam na namin ang sikip sa dibdib, ang pagtatamad sa trabaho at hindi pagpasok nang tama. Yes, kulang na ang aming kinikita, kulang na ang pasahod, kulang na ang mga benifits na natatanggap.
Ngayon, iilan na lang kaming natitira at patuloy na umaasa, dinadaan sa tawanan, minsan may mga iyakan, pero lalaban! Mahirap na, malungkot na rin, kasi hindi ko na alam kung hanggang saan ko pa kakayanin. Sa Mama Ne ko, isa ka sa nagbigay ng pag-asa sa akin na mag-stay pa kahit alam kong alam mo na pabitaw na ang iba sa amin, kahit hindi mo pinapakita sa amin na napapagod ka na, at unti unting nalulungkot, kay ate Cleng na halos araw araw kong kausap kung kumusta na ba tayong lahat. Kay Nancy na nandyan lagi para patawanin din yung nagpapapatawa sa kanila, sa seat mate ko na si ate Juryn, na parating malakas ang loob kahit alam kong hindi na rin okay sa nangyayari. Kay Kuya Ceejay na nakikita kong lumalaban lang at positibo. Kay Kuya Mike,na parang kuya ko na rin at mabuting tao kahit minsan hindi masungit. Kay ate Angel, na lagi ko rin napagsasabihan ng mga nararamdaman ko, at ate Tala na lagi kong kinikiss at hinahug, kay Myra na kasama ko simula noon pa, kay Ate Nik na minsan na rin sumuko pero sinubukan pa rin nyang mag-stay, kay ate Cess na kayang kaya pa mag-stay. Kay kuya Kiko na nagpapalakas ng loob naming lahat, sa mga drivers na alam kong hirap na hirap na rin, pero nandito pa rin para intindihin at unawain. Kay Ate Che na handang sumalo sa trabaho ko kahit alam kong natatamad na rin. Kay Sir Joven, Kay Mam Chi, Kay Sir G at kay Tatay at Nanay, wala po akong masabi kasi mabubuti po kayong tao. At sabi nga ni Ms. Carol na hindi tayo binigyan ng Diyos ng problema kung hindi rin natin to kakayaning masulusyunan. Maniwala lang tayo, babalik din ang dati!
gummygunk
areudirty
germansingergirl
2087
tangentwithtanner
ellievsbear
