No Context

SENİ KENDİME SAKLADIM

[vyrnath]

-Bir şeyler söylemem gerekiyor, değil mi?

-Gerekmiyor, bir şey söylemek sana göre değil. Sen bir şey söylemeden gidersin değil mi? Hemde öyle bir gidersin ki, bırak yaşamayı insanın nefes alması bile yarım kalır. Sen o kadar bir şey söylemeden gidersin ki, üstüne milyonlarca şey söylenir. Sen bana bir şey söyleme gittin, sadece gittin.

-Ben gitmedim.

-Yanlış! Sen hiç gelmedin, ben beynimde aşık olacağım kadını yarattım ve onunla yaşadım. Muhtemelen insanlar kendi kendime konuştuğum için bana gülüyorlardır, sen yoksun...

-Ben gitmedim, kaçtım.

-Benden mi kaçtın? Defalarca koynunda yatıp kılına bile dokunmayan adamdan mı kaçtın?

-İşte bundan kaçtım anlıyor musun, her şeyi senin gibi görebilmeyi o kadar çok isterdim ki.

-Ben ne görüyordum peki? Adres yok, telefon yok, seninle yatıyorum sabah kalkıyorum yanımda hiç kimse yok!

-Önemli olan...

-Önemli olan ne biliyor musun? Önemli olan benim senin kokunu almış olmamdı, önemli olan ilk kez yarattığım gerizekalı karakterler dışında kanlı canlı birine aşık olmamdı...

a

[theloveofmiyuv]

we miss metu #odtü #metu (Orta Dogu Teknik Universitesi) https://www.instagram.com/p/CAaudE9pVFOApKkobluxeM2Sf_wF5f1JRbAFJM0/?igshid=6clw9rb53hxo

[theloveofmiyuv]

Beyaz Zambaklar Ülkesinde #oku #stayhome #evdekal #atatürk (Çankaya, Ankara) https://www.instagram.com/p/CAKnaRWpo5w/?igshid=bhn2z8e2av21

[theloveofmiyuv]

#evdekal #greenwindow #spring #stayhome (100. Yıl İşçi Blokları Mahallesi) https://www.instagram.com/p/B_995IhJOZWs8gcsAg_tfnXGNNsD5LVdxShjwY0/?igshid=13cwa98o1qoob

[hlnakyl]

[coniwalker]

Attilâ İlhan - Ayrılık Sevdaya Dahil

açılmış sarmaşık gülleri kokularıyla baygın en görkemli saatinde yıldız alacasının gizli bir yılan gibi yuvalanmış içimde keder uzak bir telefonda ağlayan yağmurlu genç kadın

rüzgâr uzak karanlıklara sürmüş yıldızları mor kıvılcımlar geçiyor dağınık yalnızlığımdan onu çok arıyorum onu çok arıyorum heryerinde vücudumun ağır yanık sızıları bir yerlere yıldırım düşüyorum ayrılığımızı hissettiğim an demirler eriyor hırsımdan

ay ışığına batmış karabiber ağaçları gümüş tozu gecenin ırmağında yüzüyor zambaklar yaseminler unutulmuş tedirgin gülümser çünkü ayrılmanın da vahşi bir tadı var çünkü ayrılık da sevdâya dahil çünkü ayrılanlar hâlâ sevgili hiç bir anı tek başına yaşayamazlar her an ötekisiyle birlikte herşey onunla ilgili

telâşlı karanlıkta yumuşak yarasalar gittikçe genişleyen yakılmış ot kokusu yıldızlar inanılmayacak bir irilikte yansımalar tutmuş bütün sâhili çünkü ayrılmanın da vahşi bir tadı var öyle vahşi bir tad ki dayanılır gibi değil çünkü ayrılık da sevdâya dahil çünkü ayrılanlar hâlâ sevgili

yalnızlık hızla alçalan bulutlar karanlık bir ağırlık hava ağır toprak ağır yaprak ağır su tozları yağıyor üstümüze özgürlüğümüz yoksa yalnızlığımız mıdır eflatuna çalar puslu lacivert bir sis kuşattı ormanı karanlık çöktü denize yalnızlık çakmak taşı gibi sert elmas gibi keskin ne yanına dönsen bir yerin kesilir fenâ kan kaybedersin kapını bir çalan olmadı mı hele elini bir tutan bilekleri bembeyaz kuğu boynu parmakları uzun ve ince sımsıcak bakışları suç ortağı kaçamak gülüşleri gizlice yalnızların en büyük sorunu tek başına özgürlük ne işe yarayacak bir türlü çözemedikleri bu ölü bir gezegenin soğuk tenhalığına benzemesin diye özgürlük mutlaka paylaşılacak suç ortağı bir sevgiliyle

sanmıştık ki ikimiz yeryüzünde ancak birbirimiz için varız ikimiz sanmıştık ki tek kişilik bir yalnızlığa bile rahatça sığarız hiç yanılmamışız her an düşüp düşüp kristal bir bardak gibi tuz parça kırılsak da hâlâ içimizde o yanardağ ağzı hâlâ kıpkızıl gülümseyen -sanki ateşten bir tebessüm- zehir zemberek aşkımız

[yasamnsesindekihuzuraheste-deac]

İnsan neden önüne gelen fırsatları iterdi, görmezden gelirdi? O kadar umutsuzlukla dolmuş ki içimiz, o kadar inandırmışız ki kendimizi… Neden bu kadar umutsuzlukla dolusun? Herkesin dediği; “Zamanla alışırsın.”,“Seni gerçekten isteseydi seni bırakmazdı.”,“Geriye değil ileriye bakmalısın.” sözleri… Tüm sözler boşuna. Sana kim ne derse desin seni etkilemeyecek, ne yaparlarsa yapsınlar seni güldüremeyecekler. Neden biliyor musun? Çünkü kendini o kadar inandırmışsın ki kimsenin seni iyileştiremeyeceğine, senin yaralarını saracağına… Ama bir o kadar da kendi yaralarını kendin iyileştiremeyeceğini düşünüp birine ihtiyaç duyuyorsun. İhtiyacın olan o kişiyi bulmaya çalışacaksın. Artık en sevdiğin yerlere; deniz kenarına, ormana, bir uçurumun kenarına, kütüphaneye ya da kimsenin bilmediği o özel yere gittin, orada seninle aynı duygu ve düşünceleri paylaşacak ve senin yaralarını saracak birini bulma umuduyla… Ama bulamadın, neden biliyor musun? Çünkü o kadar büyük bir ümitsizlik ile gittin ki oraya.. Belki de gözünün önündeki fırsatı kaçırdın. Artık onu orada bulamayacağına eminsin.. Artık onun farklı bir ülkede, farklı bir şehirde, farklı bir düşte olduğuna adın gibi eminsin. Peki onu nerede bulacaksın? Düşüncelerinde mi? Bir arkadaşlık sitesinde mi? Yoksa bir sosyal medya uygulamasında mı? Peki aradığın kişinin o olduğunu nasıl anlayacaksın? Seninle aynı düşünceleri, duyguları hatta belki de aynı düşleri paylaştığını nereden bilebilirsin ki? Bu sefer ümitlisin, gerekirse önüne çıkan tüm o fırsat sandığın şeyleri değerlendireceksin. Herkesle arkadaşlık kurmaya, sana yazılan her “Selam” mesajına cevap vermeye başladın, aradığın kişiyi bulmaya çalıştın. Günler, aylar, yıllar geçti ve onu bulamadın. Artık yine bir umutsuzluğun içine düştün. Artık tanıştığın insanlara kısa cevaplar veriyor, buradan da onu bulamayacağını düşünüyorsun. Artık sana yazılan “Selam” mesajlarına yanıt veriyor ve devamını getirmiyorsun. Artık onu buradan da bulamayacağını düşünüyorsun.. Artık mesajlara bakmaz oldun, düşüncelerini paylaşıyor ve ortadan kayboluyorsun. Neden bu ümitsizlik? Bir gün biri geldi ve sana herkesin yazdığı şeylerden farklı şeyler yazdı. Herkesin yaptığı gibi amacı, ‘Yazıları güzelmiş, ben ona bir yazayım belki beni beğenir ve güzel şeyler yaşanır.’ olmayan bir kişi. Senin acılarını hisseden, belki de kendi acılarını sende gören bir kişi. Belki de onun mesajını diğerlerine yaptığın gibi yapıp okumadığın ve hatta umursamadığın için kaçırdığın kişi.. Fırsat sandığın her şeyi değerlendirdin, onu bulurum umuduyla her kişiyle iletişime geçtin ama asıl sınandığımız o ümitsizlik anında kaybettin sen. Yaralarını saracak o kişiyi, aynı düşlerde buluşacağın, aynı duyguları paylaşacağın, beraber yeni duygular tadacağın o kişiyi kaybettin. Belki de gittiğin o kafede arkanda oturan, sahil kenarında düşüncelere dalmışken yan bankta senin en sevdiğin şarkıyı dinleyen, karşına çıkan bütün fırsatlarda onu görmemene rağmen sana senin acılarını hissettiği için yazan o kişiyi kendi ümitsizliğin yüzünden KAYBETTİN.

Neden bunu kendine yapıyorsun?

[melankoliningunlugu]

Yaralısın, Hastasın Ve Delisin

yaralısın sen, içindeki korkularla boğuşacaksın ömür boyu.

bir köşeye geçecek ve sokağı izleyip iç çekeceksin. hastasın sen, her ismin anıldığında delicesine acıyacak isimsiz yanların. garip bir mesele bu, isminle bile barışamamışsın. öyle kendine yabancı, öyle kendine karşı, öylesine de çocuksun.

delisin sen. bir saç teline yazılar yazacak, bir kaburganın anatomisini en derinine kadar ezberleyecek ve çoğu kadını kendine hayran bırakacaksın. yine de eninde sonunda akşam olduğu zaman herkes evine bir lokma huzur götürürken sen delicesine bir nefret götüreceksin.

sevmek isteyeceksin. çünkü sevmeye en çok aklı erip sevmeye kalbi ermeyenlerdensin.  açacaksın kollarını, gözlerini kapayacak ve vücuttan vücuda saracaksın kollarını. her defasında huzuru buldum sanacak ve yanılgılarınla çırpınacaksın.

canın ses istemeyecek, bir balkonda bir demlik çaya sığınacaksın; canın nefes almak istemeyecek hiç pençesinden kurtulamadığın ilaçlarına ve ritimsiz şarkılarına sığınacaksın.

güçlüsün, kuvvetlisin, üstelik tehlikeli bir zekan var. kolay kolay yıldırmıyor hiçbir şey seni ama hastasın sen. ruhunda bir kanser var ki, yakana yapışmış, bırakmıyor nefsini. ellerine yapışıyor o kaçıp kurtulamadığın isteklerin ve kuvvetli arzuların. titriyorsun, korkuyorsun, kimlere sığınsan, nerelere kaçsan bilemiyorsun.

dört duvarın arasındaki çaresiz kadın da sensin, bir masada insanları çevresine toplayıp dünyayı kurtarmaya koşan kadın da… bir dağ gibi heybetli bir çöl gibi yakıcısın.

en çok kendine yabancısın. bir keşfetme arzusudur, tutturmuş gidiyorsun. kendini hiç mi hiç tanımıyorsun. öfkelerini sarıyor, sarmalıyor sanki kefenin cebi varmış gibi onları biriktiriyorsun. hafızan nasılda kin ve nefret kokuyor! nasılda rutubetli ömrünün her yanı! adım atmana izin veriyor mu acaba omzundaki yaşanmışlıkların ağırlığı?

derdin kaynağını bilen kadın da sensin, derde hikmet bulan da… derdin dermanını bilende sensin her gönülde derman arayanda… kimsin sen?

EMRE

[asimekrem]

Biz gene dağlara dönelim Yalnızlığın katmer katmer bir gül gibi Patladığı evreni doldurduğu Mutluluğu coşkuyu sahip olunmuşluğu Şahdamarımızda duyarak Bir tür uçmağı yaşadığımız Kırmızı sarı siyah arıları izleyerek Bir gün bitiveren çiçekleri ayağımızın ucunda Ansızın farkederek Yaşamanın çılgınlığını değil ama Hayatın o uçsuz bucaksız işleyişini Mezarlardan öte o sonsuz derinliğini Bir yıldız gibi kayarak karanlıklarda Bir mızrağın akması gibi hissettiğimiz Yüzyıllık ağaçların toprağı sarması gibi O ağaçları incecik ağır çoğul böceklerin oyması gibi Bir daha güçle duyarak idrak ederek hayatı Sonra bir anda boşanan yağmur Ey gök ne kadar gürültün varsa içimize boşalt çünkü Belli ancak ihtimal ki sen dindirirsin Bir kurşunun ete saplanması gibi Yüreğimize saplanan bu acıyı

— Erdem Bazazıt

[sessiz1ntihar-deactivated202201]

Ya hayatta istedikleri gibi biri olucaktım ya da kendim olabilmek için savaşıcaktım.

Seçim yapamayacak kadar çekingen yaptıklarımın sonuçlarına katlanamayacak kadar korkaktım.

Sadece izledim...

Ben seçim yapmadığımı düşünürken aslında tamda hayatın bende istediği gibi biri olmuştum.

Belki de bir daha geri dönemeyecek kadar kaybolmuştum.

Kurtuluşum ölümden gelecek ve ben sonsuzluğa hapsolacaktım.

[theloveofmiyuv]