tigerbella @thenamesmarshy - Tumblr Blog

they say happiness is just around the corner. perhaps I got lost when I tried to find it. // 4:59 AM

Tawag

bago ko magsimula, nais kong sa inyo ay humiling ipikit ang mga mata, buksan ang mga tenga makiramdam, damhin ang mga salita na aking ibubuga kung paanong ang lugar na ito ay napupuno ng tao pero ikaw lang ang kinakausap ko oo, ikaw lang, at para sa’yo to. sisimulan ko sa kung paano ako nadapa sa kung paanong araw-araw akong tinatawag na lampa hindi ko mabilang sa mga daliri sa kamay ang pagkakataong ako’y sumasablay sa pagkakapit na lahat ito’y lilipas din matatapos din ang pamamatok at sa braso’y pagsuntok hindi ko na mabilang ilang beses akong nagkapasa at hindi ko na rin mabilang kung ilang beses ko itong itinago

kung ilang beses na rin akong hindi pumasok dahil sa sakit ng katawan na aking iniinda aaminin ko, hindi pa ako handa sa hamon ng buhay, hindi ako handa ilang beses din akong umiyak sa harap ng madla sa pag aakalang may sasaklolo sa akin, pero wala dahil sa mundong ginagalawan ko, merong iilang tao na akala nila sila ang hari dito.

pero hindi pa ito dito nagtatapos, dahil sa kabila ng mga bagay na narasan ko, meron pa rin akong mga pagsusulit na kailangan ipasa kahit meron akong mga tinatagong pasa dahil sa mundong ito, hindi pa man tapos ang pagsusulit, meron nang nakahandang marka.

marka na magsisilbing tulay sa aking magandang buhay mataas na marka na inaasahan din ni nanay na mag aangat sa amin sa mahirap na buhay. ito na ang ilan sa mga sitwasyon na dinanas ko noon at oo, may mga pagkakataon na halos ayaw ko nang bumangon sa pagkakahiga ko mag hapon dahil nakakapagod nang lumusong at makisabay sa agos ng buhay unti-unti nang nawawalan ng saysay dahil sa kawalan ko ng gabay.

sa gitna ng kaguluhan sa buhay ko natagpuan ko nalang ang sarili kong umiiyak at sumasaklolo sa gitna ng dilim na dinadanas ko hindi ko na mabilang kung ilang beses akong dinaan-daan dito ng mga tinatawag kong mga kaibigan ko.

at sa mga pagkakataong wala na akong makapitan sa mga pagkakataong wala na akong matakbuhan, sa mga pagkakataong wala na akong malapitan Siya ang naging sandalan.

bago ang lahat, nais kong muli sa inyo ay humiling ipikit ang mga mata, buksan ang mga tenga makiramdam, damhin ang mga salita na aking ibubuga

kung paanong ang lugar na ito ay napupuno ng mga tao pero ikaw lang ang kinakausap ko oo, ikaw at para sa’yo to. sa dinadami ng tao rito nais kong sabihin sa’yo kung gaano ka kamahal ng sa’yo ay lumikha hindi mo man nakikita ang kanyang mukha Siya ang tanging taong sa’yo ay naniniwala sa dinadami ng pagkakataong ikaw ay nadapa maniwala ka, hindi ka nya iniwan tinulungan ka nya, itinayo at iningatan pa dahil para sa Kanya, ikaw ay mahalaga.

mauubos ang lahat ng tiwala mo sa lahat ng tao pero hindi mauubos ang tiwala Niya sa’yo. mauubos ang dahilan mo para maniwala pa na kaya mo pa, pero hindi sya maniniwala na hindi mo na kaya. hindi ba? Siya ang may likha ng mga bagay na tinatamasa mo. hindi ba? Siya rin ang may gawa ng mga bagay na iyong ikinatutuwa hindi ba? Siya rin ang may nag plano ng buhay mo kung paanong nananatili kang nakatayo at kung paanong niyayakap ka pa ng maraming tao

Siya ang ilaw na nagsisilbing tanglaw sa dilim na nangangapa ka pa sa dilim na halos hindi mo na maaninag ang liwanag, diba? Siya rin ang gabay, sa mga pagkakataong hindi mo na alam ang gagawin sa mga pagkakataong hindi mo na alam ang uunahin Siya ang nagturo sa’yo.

‘wag kang matakot kaibigan dahil palagi syang nandyan hindi ka nya iiwan kaigan, maniwala ka hindi ka nya pababayaan sa mundo mong puno na ng tensyon at kawalan ng atensyon ikaw ay bibigyan niya ng leksyon hanggang sa buhay mo ay sumang-ayon

Ikaw nalang ang hinihintay Niya ilang beses na rin Siyang tumatawag sa pangalan mo bukas ang mga bisig nya sa pagsalubong sa’yo handang yakapin ka hagkan ka, at patunayan sa’yong hindi ka nag-iisa.

tinatawag ka na Niya sasagot kaba? Ako, matagal na akong sumagot sa tawag Niya at tumatayo sa harapan niyo nagsisilbing tagapamahayag Niya sa kung paano Niya binago ang buhay ko sa kung paanong si Kristo ang naging gabay ko rito. Siya mismo, ang naging sandalan ko Siya mismo, ang naging kaibigan ko. Siya mismo, ang naging sagot sa mga kailangan ko. Sa kanya mismo naramdaman ko ang walang hanggang pagmamahal na hinahanap ko nais kong maranasan niyo rin ito sa piling ni Kristo. bago ko magtapos, nais kong sa inyo ay humiling ipikit ang mga mata, buksan ang mga tenga makiramdam, damhin ang mga salita na aking ibinuga kung paanong ang lugar na ito ay napupuno ng tao pero ikaw lang ang kinakausap Niya oo, ikaw lang, at para sa’yo to. Dahil mahal ka ni Kristo.

hugoterongmakata

Dapit hapon na naman, palubog na ang araw mag-isa ka sa kwarto. Pagod ang isip, bagsak ang buong katawan at wala nang lakas para kumilos pa. Inihagis ang buong katawan sa kamang tinamad ka pang ayusin kaninang umaga. Makalat pero dito ka komportable, sa makalat pero kabisado mo. Kabisado kung nasaan ang alin at kabisado kung saan kakapain ang mga gamit na bigla mo na lang kakailanganin.

Kasabay ng paglubog ng araw ang pagsuko mo na sisipagin ka pang kainin ang binili mong hapunan sa nadaanan mong karinderya sa may kanto pabalik ng inuuwian mo. Sumuko ka nang gaganahan ka pang muli na bumangon marahil dahil wala ka nang lakas pa para pilitin ang sarili.

Tinignan mo ang cellphone mo, locked screen mo pa rin ang litrato mong nakangiti hawak ang kamay ng parte ng nakaraan mong nais mong kalimutan. Ilang araw na ba mula noong nagusap kayo? Ilang linggo na mula noong huli kayong nagtagpo? Ilang buwan na rin mula nung huli ka nyang nilambing? Matagal na din. Nanlamig at nawalan ng gana. Naubos ang baga ng dating apoy na ipinagsisigawan pa ang natatanging init.

Nagbago nang lahat. Hindi na kagaya ng dati. Wala na ang ngiting nakakahawa, ang tingin mong nakakakilig at ang mga yakap mong nakakapag pakalma sa puso kong nalulumbay, pagod at hindi mapakali. Maiintindihan ko naman kung pagod kana sa ganito. Kung sawa ka na, wag mo na akong isipin. Dito lang ako. Okay lang ako.

Muli na naman akong babalik sa realidad. Mag-isa sa kama. Hawak ang cellphone kong di ko na mabilang kung ilang beses kong tinitignan habang nag aabang sa tawag mo at sabihing, “pwede ba ulit?”. Pero hindi na maaari, dahil lumubog na ang araw, at ang dating liwanag nito na syang binigay ko sayo ay wala na. Dahil mas nakuntento ka sa dilim. Mas niyakap mo ang buwan.

Words : AZG

Art: credits to the artist. Photo not mine.

thelordfoundmysilence

Let Go. Let God

I cannot express to you how important this is. Whatever you are going through right now in your season, continue to pray and don’t give up. But.. you have to let God have full control. Stop holding on and trying to fix things yourself, all you’re doing is causing more stress for yourself. God’s timing is perfect timing, God’s way is the perfect way. God’s will always prevails. Continue to have hope for the best, but by worrying, expecting, and doubting, you’re ruining it before it begins. Put your trust and focus on the Lord, everything else will fall into place.

-If anyone is going through tough times and you need someone to talk to, send me a message.💗