7. Zbiorowa tożsamość Społeczeństwa Wirtualnego Spektaklu
Krok przed wchłonięciem rzeczywistości przez przestrzeń wirtualną jesteśmy w stanie obserwować rozkład namacalnych hiperrzeczywistości, śmierć parków rozrywki, podobnie jak widzimy rozkład wartości związanych z końcem namacalnej rzeczywistości.
- patriotyzmu, ponieważ Nowe Simulacrum nie potrzebuje terytoriów lądowych,
- moralności, która została zakłócona wraz z zanikiem idoli i bohaterów,
(Byt wirtualny jest stanem bliźniaczym z pośmiertną dematerializacją ciała, dlatego bliższe są nam idee biernej wiary w bóstwa – w przedstawione ikony, aniżeli próby odnalezienia mentalnych wzorców w innych awatarach.)
- samotności – rozumianej jako stan sprzyjający refleksji nad szeroko rozumianym wydarzeniem w przestrzeni simulacrum.
Jesteśmy jednym organizmem, żyjącym w perfekcyjnie zaprojektowanym azylu, Społeczeństwem Wirtualnego Spektaklu.
Nasza wyobraźnia funkcjonuje w trybie Full HD, co sprawia, że nie jesteśmy w stanie zaspokoić naszych potrzeb i zrealizować marzeń w przestrzeni innej niż byt wirtualny.
Nasze ujednolicone kody tożsamości tworzą z nas masę - maszynę, kolektyw ludzi - cyborgów, którzy poprzez uniwersalizację i modyfikację estetyki otaczającej nas przestrzeni simulacrum, stają się jej twórcami.
Nasz wspólny kod tożsamości, oparty na znakach wyczyszczonych z naleciałości etnicznych, determinuje nowy język estetyczny, który jest językiem dokumentu i kreacji.
Za pomocą tego języka zaspokajamy potrzebę pozoru istnienia rzeczywistości segregując rzeczywistość na znaki kreacji i dokumentu; poprzez logotypy i wodne znaki, nadajemy konteksty zdarzeń w Nowym Simulacrum.
Parki rozrywki, stworzone pozornie dla rozrywki, miały skrywać fakt, że cała rzeczywistość jest infantylną imaginacją, podobnie jak rzeczywistość wirtualna stworzona pozornie w celach komunikacyjnych, ma kamuflować, że nasz byt opiera się wyłącznie na kolektywnym przyzwoleniu na fikcję.
To sprawia, że Nowe Simulacrum jest doskonałą przestrzenią do ukrycia faktu, iż nie mamy mocy indywidualnego wartościowania zdarzenia, a wszystko co wykracza poza zrozumiałe dla nas znaki wizualne, wykracza poza możność jakiejkolwiek oceny.
To stanowi, iż każde zdarzenie w simulacrum może być czystą manipulacją.
Ze względu na nieistnienie rzeczywistości, którą możemy interpretować jako nasze wspomnienie i wynikającą z tego wspomnienia prawdę, jesteśmy wtrąceni w sytuację trwania w iluzorycznym, zbiorowym przekonaniu w prawdziwość dodatniej wartości znaku simulacrum.
Poznanie prawdy sytuuje się na poziomie przekonań i tylko wiara w prawdę stanowi jej potwierdzenie.
Manipulujemy znakami pseudorzeczywistości- Nowego Simulacrum, komponujemy z nich iluzję prawdy, jednocześnie chowamy tę pseudoprawdę za płotami hasztagów, stwarzając pozór świadomego działania kreacyjnego, mającego skrywać naszą niezdolność oddalenia się od sytuacji wirtualnej, od oceny społecznej naszego działania.
Jesteśmy jednym organizmem, który tworzy i odbiera wszystkie przejawy estetyki naszego życia.
Definiując piękno precyzją kursora, generujemy jego ideał, który przeinaczając się w nasze wspomnienie, staje się podstawą naszego empirycznego poznania, dlatego nasze wyjście poza obszar wirtualny, wyjście poza obszar społecznego działania, jest wyjściem poza obszar poznania.
theartofmadeline
origamiaround
pixelskylines
snowghoul
baratheonpilled
ellievsbear
discoholicmusic