Και ίσως αυτή η ιστορία να τελειώνει μαζί με τις σελίδες αυτού του παλιού τετραδίου που ξέθαψα όταν ένιωσα την ανάγκη να γράψω εκείνον τον Φεβρουάριο
Όταν ένιωθα ότι είχα τόσα πολλα να πω αλλα κανεναν ειλικρινα έτοιμο και πρόθυμο να με ακούσει
Κι ίσως το τέλος να με πνίγει με έναν τρόπο που νιώθω να απελευθερωνομαι
Ισως υπήρξαν και θα υπάρξουν σκέψεις μου που δεν Αποτυπώθηκαν ποτέ σε αυτές τις σελίδες
Κάποιες ευτυχώς, κάποιες δυστυχώς
Σκέφτομαι πώς, αν μετά απο χρόνια βρεθείς ξανα στους δρόμους του μυαλού μου, θα σε θυμάμαι ευχάριστα
Αυτά που έζησα αυτά τα δυο χρόνια με κάνουν να συνειδητοποιω πόσο μικρή είναι η ζωή και πως δεν πρέπει να αφήνουμε μέρα να πάει χαμένη
Αυτά τα δυο χρόνια μου φάνηκαν τα μόνα που είχαν νόημα έπειτα την παιδική μου ηλικία.
Ήταν αυτά που θα θυμάμαι
Και μπορεί να ήταν μια απότομη επιτάχυνση, μια βουτιά απο ψηλά στην ζωή και στον έρωτα
Με καθοριστική προσγείωση
Και ίσως να πόνεσα περισσότερο απ ότι απόλαυσα
Αλλα δεν θα το άλλαζα με τίποτα
Ας ζήσουμε λοιπόν
Χωρίς αόρατες αλυσίδες σαν του Τζέϊκομπ Μάρλεϋ
Να μην προλάβουμε σε αυτό το σύντομο ταξιδι της ζωής να σπαταλήσουμε τις μέρες μας, την ψυχή μας
Να ζήσουμε τα ουσιαστικά
Τη φιλία, τον έρωτα, την τρέλα, το πάθος
Να μην ξευτιλιζουμε τις λέξεις, τα συναισθήματα και τις ανθρώπινες σχέσεις
Δεν είναι η φρίκη- είναι η ζωή που σου ανήκει
Η ζωή μας είναι η ιστορία που γράφουμε
Και οι καλές ιστορίες μένουν ανεξίτηλες στον χρόνο
Γι'αυτό ας κάνουμε την ιστορία μας αξια να θυμάται κανείς
Και ας αναφερθώ ξανα σε εκεινον αφού αυτός ήταν η πηγή ολων των σκέψεων
Ειχα αναρωτηθεί
Πως αποχαιρετας για πάντα κάποιον που είναι σημαντικός για εσένα
Δεν χαιρετας
Φεύγεις σιωπηλά κοιτώντας χαμηλά
Και ισως να το καταλάβεις
Ίσως οχι
Αλλα θα υπάρξει και αυτή η τελευταία φορά που θα ειδωθείτε
Που θα κοιτάξετε βαθιά στα μάτια ο ένας τον άλλον
Που θα χαμογελάσετε ο ένας στην ψυχή του άλλου
Και εκείνη την στιγμή
Σε εκείνη την μικρή αιώνιοτητα
Τελειώνει η ιστορία σας
Θα τα πούμε σε κάποια άλλη ζωή
Σε αυτήν θα ειμαστε
Μια στιγμή
Για πάντα
