Lubisz być sama?
Kolejny zwykły poniedziałek w akademii UA, czwarta godzina lekcyjna - historia świata. Nikogo nie dziwi, że niewiele osób rzeczywiście zajmuje się lekcją. Mina, Sero i Kaminari piszą do siebie karteczki, Jirou słucha muzyki, Mineta ślini się przez okno do uczennic z trzeciego roku, [Imię] pisze coś w zeszycie, Midoryia zastanawiał się co takiego zrobił, że Kacchan znowu jest na niego zły, a Bakugou próbuje usiedzieć na miejscu, żeby nie zbić tego pieprzonego nerda tu i teraz.
Drrrrrr
Głośny dźwięk dzwonka rozniósł się po korytarzach. Wszyscy wiedzieli co to oznacza – przerwa na lunch. Bakusquad wybiegł z klasy o mało nie pozabijając się o ławki, reszta klasy spokojnie pozbierała swoje książki i opuściła salę. Dzwonek zadzwonił dosłownie kilka sekund temu, a stołówka już była pełna ludzi. Pomimo tego, że w UA uczyły się setki osób, a przerwa na lunch była tylko jedna, to nigdy nie było problemu z miejscem. Każda klasa miała swój własny kąt, swoje terytorium, na które inni uczniowie nie wchodzili.
„Gdzie jest [Imię]?" Kaminari rozpoczął rozmowę
„Nie wiem, kum. Miną już miesiąc a ona ani razu nie pokazała się na stołówce, kum"
„Myślicie, że się z kimś spotyka!?"
Mina krzyknęła tak głośno, że słyszała ją prawdopodobnie cała stołówka, wszystkie oczy zwróciły się na nią „[Imię] jest taka cicha ... hmmm, to pewnie Shinsou! Pasowali by do siebie, tylko spójrzcie! Oboje- „
Momo szybko zasłoniła usta przyjaciółki, jeszcze tego brakowało, żeby Ashido rozpuściła fałszywą plotkę o [Imię] „Wydaje mi się, że nie powinniśmy się-"
„Pchh" – Bakugou dołączył do rozmowy- "Kto by chciał takie dziwadło..."
„B-bakugo!" Midoryia starał się bronić koleżanki z klasy, ale zrezygnował, gdy Katsuki obrzucił go morderczym spojrzeniem.
Kirishima poczuł się bardzo nieswojo. Nigdy nie rozmawiał z [Imię], nigdy nawet nie stali obok siebie, ale biła od niej taka silna smutna i przygnębiająca aura. Chciał to zmienić, problem tkwił w tym, że nie wiedział jak się do tego zabrać „Kurcze, chyba zostawiłem długopis w klasie!" Eijiro przerwał „Pójdę po niego"
„Co? Jak mogłeś zostawić długopis w klasie?" zapytał Kaminari przeżuwając hamburgera przez co nie za bardzo można było go zrozumieć
„Tak samo jak ty mogłeś zostawić mózg na porodówce!" Bakuogou zaczął wydzierać się na Denkiego
"Iść z tobą!? I tak już zjadłem, więc jeśli chcesz to mo-" zaproponował Midoriya „Nieee, dzięki bro. Skoczę do klasy i wejdę przy okazji do łazienki" Kirishima przerwał chłopkowi i jak zawsze uśmiechnięty wstał od stołu.
Poszedł w stronę klasy od historii świata, ale tak naprawdę nie zamierzał tam nawet wchodzić. Nie zostawił nigdzie żadnego długopisu. Chciał znaleźć [Imię]. Nie był do końca pewny czemu. Nigdy nie chciał, aby ktokolwiek z jego przyjaciół był smutny, ale to było coś zupełnie innego. Od początku roku szkolnego próbował pogadać z [Imię], próbował ją rozśmieszyć, poprawić jej humor. Może udałoby się mu zachęcić ją do dołączenia do Bakusquadu albo chociaż jakiegokolwiek kontaktowania się z klasą. Nie chciał, żeby była sama - a co, jeśli czuje się niechciana? To nie byłoby męskie, gdyby nic z tym nie zrobił i zostawił ją w takim stanie! Nie wie czemu akurat teraz zebrał się na odwagę, może przez to, że poruszyli jej temat w stołówce, chociaż nie był to pierwszy raz... Temat [Imię] często przewijał się wśród uczniów klasy 1A, praktycznie codziennie. Nie były to jakieś bardzo długie rozmowy, raczej krótkie wymiany zdań, ale nic jeszcze go tak nie ruszyło. Zresztą nie ważne, chciał skorzystać z okazji, póki jest zdeterminowany, żeby z nią porozmawiać. Do końca przerwy zostało 20 min – zdecydowanie zbyt mało czasu. Musiał się pospieszyć. Obszedł wszystkie departamenty, zajrzał w każdy kąt, do wszystkich otwartych klas, wypytał każdego, kogo tylko spotkał, ale nic mu to nie dało. Nigdzie jej nie było. Dziesięć minut – tyle zostało mu na przeszukanie terenu wokół szkoły. Rzucił się do biegu od razu, gdy tylko przekroczył próg budynku. Fontanna - nie, alejka przed wejściem do szkoły - nie, las przed akademią -nie. Pięć minut... Nie mógł się poddać, nie teraz. Może nie być więcej takiej okazji. Miał tylko szczerą nadzieję, że dziewczyna nie poszła do akademika albo nie miną się z nią, i nie siedzi już w klasie czekając na lekcje, bo inaczej nie było opcji, że uda mu się z nią porozmawiać.
Jest! Widzi ją!
Kirishima zatrzymał się gwałtownie. Musiał zwolnić tempo i się uspokoić, bo gdyby przybiegł do niej, cały zdyszany i zaczął wykrzykiwać to, co miała w planach powiedzieć to nie przyniosło by to dobrego efektu. Mógłby ją wystraszyć albo jeszcze bardziej zniechęcić do nawiązywania kontaktów z klasą.
[Imię] siedziała pod drzewem na tyłach akademii. Czytała książkę, a obok niej leżał otwarty plecak i niebieski zeszyt, który zawsze miała przy sobie. Chłopak ostrożnie podszedł do dziewczyny i usiadł po jej lewej stronie. Nie spojrzała na niego, nawet nie drgnęła. No cóż, trzeba cieszyć się z tego co się ma – przynajmniej go nie odgoniła!
„Ummm, h-hej... „ Kirishima podrapał się nerwowo po karku. Na prawdę trudno było mu coś z siebie wydusić „Wiem, że ze sobą nie rozmawiamy i z tego co zauważyłem to z nikim za bardzo nie rozmawiasz, ale chcę zapytać czy ten, no...czy wszystko jest w porządku? Nie odezwałaś się do nas ani razu od początku roku szkolnego, unikasz kontaktu wzrokowego, trzymasz się z dala od nas... zrobiliśmy coś?"
Chłopak delikatnie położył dłoń na jej ramieniu. Podniósł głowę i spojrzał w niebo modląc się w duchu, żeby to nie było zbyt dużo jak na pierwszą rozmowę.
[Imię] drgnęła, gdy poczuła na sobie czyjś dotyk. Spokojnie odwróciła głowę w lewą stronę wyjmując przy tym słuchawki i zamykając książkę. Tego się nie spodziewała, przed sobą zobaczyła Kirishime Eijiro, numer ósmy we własnej osobie. Już na początku roku zwróciła na niego uwagę. Był taki radosny, zawsze uśmiechnięty i roześmiany, ale to nie był powód, przez który się nim zainteresowała - 90% osób w akademii takie było. Taki powinien być bohater, powinien podnosić na duchu samą swoją obecnością, samym uśmiechem. Powodem, dla którego zaczęła zwracać na niego uwagę było to, że praktycznie cały czas czuła na sobie jego wzrok. Nie wgapiał się w nią jak Mineta w Mt. Lady, nie, to było coś zupełnie innego.
Kirishima nawet nie zdawał sobie sprawy z tego, że [Imię] skończyła czytać i teraz siedzi przed nim, twarzą w twarz, uważnie badając go wzrokiem.
„Lubisz być sama?" zapytał w końcu i opuścił głowę. Jego oczy spotkały się z parą cudownych, niebieskich jak ocean tęczówek w których przysięga, że mógłby się utopić. Nigdy nie widział jej oczu, ba, nigdy nie widział jej twarzy. Zawsze chodziła w kapturze, pochylona i z opuszczonymi włosami. Chciał skorzystać z okazji i dokładnie zbadać każdy cal jej twarzy, ale nie był w stanie oderwać wzroku od jej hipnotyzujących oczu. Był cały czerwony, policzki go piekły, a serce wyrywało się z klatki piersiowej jakby chciało uciec. Nigdy nie był tak blisko żadnej dziewczyny, w dodatku tak pięknej.
Już miał coś powiedzieć, ale w tym momencie ona obdarzyła go najpiękniejszym i za razem najsmutniejszym uśmiechem jaki kiedykolwiek widział.
„Przyzwyczaiłam się"