nice day for a revolution @uykusuzbiridaha - Tumblr Blog

Hayatta hiç bir şey beklediğimiz gibi çıkmadığında ve sevdiğimiz herkesi arkamızda bırakacak psikolojiye sahip olduğumuzu anladığımız anda etraf tamamen yabancılaşır. Öyle durumlarda aslında daha önce yaşamamış olduğumuz bir sakinlik gelir üstümüze. Tamam öyleyse diye fısıldarız hayata. Kendi kendimize konuşurken ,yönümüzü kaybettiğimizden belki, ne biliyim diye fısıldarız. Bir makasa sarılır saçlarımızı keser, kimsenin telefonlarına çıkmadan ölmeyi bekleriz. Bununla ilgili tuhaf olan da hiç ölmeyiz. Ve bunun ölüm gibi bir şey olmadığını da biliriz. Sadece canımız sıkılıyordur, kimse göründüğü kişi değildir ve sen de kendine göründüğün kişi değilsindir. Birkaç şiir okursun, camdan aşağıya bacaklarının tekini sallandırırsın, ne biliyim ya diyerek geri toplanırsın. Kalkarsın sabahları tüm evren sıcak bir pazar öğleden sonrası gibidir, öyle sıkıcı. Aile üstüne daha derin düşünürsün. Ailendeki insanları düşünmeyi reddedersin ama çünkü onlar da göründükleri gibi değildirler. Öyleyse onları da düşünmeyi bırakırsın. Soluk gözlerine bakar hiç bir şey düşünmemiş gibi ne biliyim ya der düşündüklerini unutmayı beklersin.

Mal mısınız amk niye hepiniz aşk acısı çekiyorsunuz? hadi aşk acısı da kabul de aşkı bulan üç beş kişi vardır. O üç beş kişinin hepsi burada mı yani? Hepiniz mi bu kadar aşıksınız? Hepiniz mi geberiyorsunuz aşkınızdan? Ben mi çok duygusuzum aq?