İsimsiz

[va-vey-la]

Geceye Candan Erçetin’den bir kaç söz…

İnsanız

Bir anlam ararız yaşamak için

Ait oluruz, sahip oluruz ya da

Olamayız…

[va-vey-la]

Rayların üzerinde bir koltukta oturuyorum.Bir tepeyi heyecanla çıkıyor hoooop bir tepeden aniden düşüyorum.Adrenalin tavan anlayacağınız! Tam mutlu oldum derken en dibi göstermek bu hayatın bize götüyle gülmesi gibi değil mi ama?

[va-vey-la]

Karşımda sen olmadan sana söylenecek binlerce söz var..Aksine hazır değilim.

Bırak senle kavga etmeyi, dinlemeye bile gücüm yok şuan.

Duvara karşı bağırarak ağlamak, sövmek benimkisi..Yankısı bile olmayacak sözler, benim içimde ordan oraya vuruyor yıllardır…Sense görüp görmezden gelen, yok sayan, kulaklarınj tıkayıp en sevdiği şarkıyı mırıldanansın…

[va-vey-la]

O ilahi işareti bekliyorum sanırım.Silkelenip, gözümü karartıp bir fırtınanın üstüne üstüne yürümeyi göze alırcasına…Herkesi aynı diye fişlemeden, umudunu yitirmeden hayattan yeniden başlamaya başlayacağım o ilahi gün!

GEL BUL BENİ!

[va-vey-la]

Mutlu bir kare fotoğrafın altında oysa neler vardır bir bilseler…Kaç kere kırılıp kaç kere toparlanmışsındır.Yapıştırılan yerlerinden sular sızarken dört bir yana sen çiçeğini görkemle sunan bir vazo misali poz verirsin.İşte tam da böyle..

[va-vey-la]

Ruhum bedenime sığmıyor…Küçük bir kız çocuğu bugün yanlış bir karar mıydı senin ki diye sordu bana? Evet başlı başına yanlış bir karardı ve her konuda olduğu gibi bu konuda da ona iyi örnek olamamıştım.Neye üzülmeliydim bilmiyordum.Bugün bulunduğum yere mi yoksa bu yerden hiç kurtulamayacağıma mı?Hiç güçlü bir karakter olamamıştım hayatta.Ve yine sınandığım bir gece.Hep kabuğunu kıran hayvanlara özenmişimdir.İnsan kendi esaretini kendisi kırabilir oysa bundan daha doğal ne olabilir?Bense kıramadığım bu kabuğun içinde hergün biraz daha çürüyorum…

[va-vey-la]

Bugün bir kere daha yüzleştim bu labirentte duvara toslayınca. Hangi yolu seçersem seçeyim daha ilk dönemeçte yapmıştım yanlışı…Şimdi girdiğim her yol yanlış ve doğru yolu bulmamsa neredeyse imkansız…

[va-vey-la]

Her insan yalnızdır!

Doğarken, büyürken, yaşarken ve ölürken…

Sadece bunu geç farkederiz.

Zaman zaman yoklayan, acabalarla devam eden bu süreçte

duvara toslarcasına işte burdayım diyen yalnızlık…

Merhaba…