Today, you inspired me

Mijn naam is Valerie van den Berg en ben derdejaars student aan de voltijd opleiding Human Resource Management te Tilburg. Omdat ik mezelf niet weer een halfjaar wilde verdiepen in de nieuwe regels, wetten en voorschriften die ons land ons voorschrijft maar buiten deze vaste kaders wil treden, heb ik er voor gekozen om het komend halfjaar eens door een andere bril te kijken. Een bril zonder glazen. Glas zorgt er voor dat je na enige tijd minder scherp gaat zien maar breekt ook het licht. Juist het scherp zien en het continue in de gaten houden van de wereld om mij heen zijn voor mij twee redenen geweest om de minor Trendwatching te kiezen. Ik wil zichtbaar zijn... Omdat vandaag de dag, voor alles en iedereen, de wereld om ons heen transparant is, is het moeilijk om zichtbaar en onderscheidend te zijn. Om mezelf toch te kunnen onderscheiden van de rest, probeer ik authentiek te zijn. Sterker nog, ik kan alleen maar mezelf zijn. Vanuit deze optiek (zonder glazen) zal ik komende halfjaar gaan schrijven.

[vca89things]

Back to balance

In Oisterwijk zijn zij de enige winkel die gespecialiseerd is in de verkoop van schoenen aan ouderen. Dit is dan ook een grote doelgroep die zij dagelijks mogen verwelkomen. De schoen hoeft voor deze doelgroep nauwelijks esthetische kenmerken te bevatten, zolang deze maar voldoende steun biedt en een uitneembaar voetbed bevat.

De ouderen van nu worden gemiddeld genomen ouder dan de ouderen van vroeger. Ouder worden komt met gebreken. Zo zijn er veel ouderen slecht ter been of hebben zij suikerziekte waardoor er zenuwen afsterven in met name de voeten. Ook ouderen zonder ziekte kunnen vallen, wat weer kan leiden tot verwondingen en zelfs tot overlijden. Het artikel over de B-shoes sprak mij daarom aan en vind ik relevant voor mijn opdrachtgever.

De B-shoe of balancing shoe genaamd kan voorkomen dat je valt. Het ingebouwde systeem in de hak van de schoen wordt geactiveerd wanneer deze merkt dat de drager van de schoen zijn evenwicht verliest. Door het systeem dat geactiveerd wordt, wordt het evenwicht van de betreffende persoon weer hersteld en wordt er voorkomen dat de drager van de schoen valt.

[vca89things]

Fall in love with you(r) (shoes)

Mijn opdrachtgever heeft geen ervaring met social media en is ook geen eigenaar van een webshop. Het begrip m-commerce klonk hem ook niet bekend in de oren toen ik hierover vertelde.

M-commerce is de afkorting van Mobile commerce. Dit is de naam voor het bedrijven van handel door gebruik van smartphones. Inmiddels is 72% van de Nederlandse bevolking in het bezit van een smartphone. Dat is bijna driekwart van de bevolking! Hoogste tijd dus om hiermee aan de slag te gaan.

Omdat een hele hoop mensen zich tegenwoordig aanmelden bij datingsites, is er nu een slag geslagen naar een matchmaking shoe app. Sinds mensenheugenis wordt men verliefd maar draagt men ook schoenen.

Via de Stylect app krijgen consumenten een afbeelding van een schoen te zien. Als zij de schoen mooi vinden, swipen ze naar links om dit model direct te bestellen. De consument wordt doorgestuurd naar een retailer die de schoenen verkoopt. Stylect ontvangt in dat geval een kleine vergoeding.

Volgens de oprichter van Stylect, Giacomo Summa, is swipen heel geschikt voor m-commerce. “Om mij heen merkte ik dat swipen, vanwege het snelle karakter, een licht verslavende werking heeft. Toen ontstond het idee voor Stylect”. Sinds de start van Stylect in november 2013 vonden er meer dan twintig miljoen swipes plaats. De gemiddelde gebruiker swipet door vierhonderd schoenen. De app toont in totaal toont 50.000 paar schoenen.

Het idee vind ik enorm sterk omdat je zo de behoeften, stijl en smaak van je klanten leert kennen. Je kan hier middels de juiste mensen en verkooptechnieken een slaatje uit slaan en hierdoor de omzet laten stijgen (gamification).

[vca89things]

Quality of life: Sun sprite

What it is

Het is wetenschappelijk aangetoond dat voldoende helder (zon) licht ervoor zorgt dat je opgewekter bent, meer energie hebt en beter slaapt. Helaas lukt dat niet altijd door de lange dagen die we op kantoor doorbrengen. De draagbare Sunsprite van het Amerikaanse bedrijf Goodlux Technology biedt een helpende hand.

Why it is Cool

Het apparaatje klem je ergens op je kleding waar ongeveer net zoveel zonlicht terecht komt als in je ogen. De wearable werkt zonder kabeltjes, snoertjes of batterijen: Sunsprite werkt volledig op zonne- energie. Dit apparaat houdt de dagelijkse blootstelling aan zon en licht bij.

Why it has Future Growth Potential

Het apparaat registreert waar de zon wanneer zal zijn, zodat je daar rekening mee kan houden en een lunchafspraak buiten de deur plant bijvoorbeeld. Tenslotte geeft Sunsprite  aan wat de intensiteit is van het licht dat je ontvangt en de mogelijke positieve effecten daarvan. Gecombineerd met de bijbehorden app, waar Sunsprite via bluetooth de licht-informatie naar toe stuurt, kunnen gebruikers aan hun persoonlijke doelen werken om iedere dag voldoende zonlicht binnen te krijgen.

De makers van dit apparaat willen de gebruikers in laten zien dat ze door slechts kleine aanpassingen aan hun levensstijl, bijvoorbeeld door hun ontbijt te eten voor het raam of in de zon of in je lunchpauze een kleine wandeling te maken, al voldoende zijn om een groot verschil te maken.

[vca89things]

Future urbanities: The whole meal milkshake

What it is

Deze milkshakes zien er in eerste instantie uit als een dessert maar kunnen door als volledige maaltijd. Het idee is afkomstig van de keten Panda Express. The orange chicken en brocolli beef milkshakes zijn qua smaak identiek aan de maaltijden die ook onder deze naam uitgeserveerd worden.

Why it is Cool

Ten eerste willen we allemaal gezonder gaan leven en bevat deze milkshake maar 100 calorieën, terwijl je toch een gehele maaltijd opslurpt. Ten tweede zijn we steeds gehaaster en nemen we niet meer de tijd om gezellig, met z'n allen aan tafel te eten.

Why it has Future Growth Potential

De milkshake is met een hand op te slurpen wat voor de Urban nomads uitkomsten bied. De anderen hand blijft vrij om toch door te werken, de kinderwagen voort te duwen en/of bijvoorbeeld auto te rijden. Hierdoor kunnen we blijven multi-tasken omdat deze 24-uurs maatschappij dit nu eenmaal van ons vraagt. Daarnaast biedt het toekomstpotentieel omdat het gezond en makkelijk te consumeren is. Twee waarden (gezond en gemak) die tegenwoordig niet meer weg te denken zijn uit ons leven.

[vca89things]

The power of the social web: Heartware

What it is

Hoe zorg je er anno 2014 als retailorganisatie voor dat je verkooppersoneel de service biedt die moderne klanten verwachten? De klant heeft veelal online onderzoek gedaan en verwacht een service die past bij zijn persoonlijke wensen.

In samenwerking met NBDA Azië ontwikkelde Ranj het unieke trainingsconcept Heartware. Het traint de verkopers tussen de werkzaamheden door, met een serious game op de smartphone. De game is gebaseerd op het "5 minutes of fun principe". Lessen worden in korte minigames van 5 minuten aan de speler gepresenteerd.

Why it is Cool

De verkopers kunnen tijd en plaats onafhankelijk de verschillende levels spelen. De training snoept dus nauwelijks tijd af van de dagelijkse werkzaamheden. In ieder level voert de verkoper een gesprek met een virtuele klant. Hij moet vragen stellen, goed luisteren en de juiste toon en inhoud in de antwoorden kiezen.

Verder biedt het spel alle ruimte te experimenteren met de juiste aanpak en verschillende verkooptechnieken. Als speler zie je de effecten van je gemaakte keuzes op de klant en omzet en tussendoor krijg je feedback en tips om je techniek te optimaliseren.

Why it has Future Growth Potential

Onderzoek wijst uit dat na het volgen van de trainingen de omzet met ongeveer 35% stijgt. Daarnaast zijn de spelers beter in staat te reflecteren op zichzelf en kijken ze met nieuwe ogen naar hun vak.

In Singapore is Ranj in gesprek met diverse retail- en restaurantketens over zowel volledig maatwerk versies van Heartware als trainingen met een licht aangepaste versie met branche specifieke productkennis.

Het lijkt mij verstandig, met het oog op, het tekort aan technische geschoolde mensen in Nederland hier op in te spelen middels serious gaming. Gamification en serious gaming wordt al veelal toegepast in werving- en selectiecampagnes. Waarom niet op deze manier werven voor de sector techniek? Het lijkt mij in ieder geval het proberen waard.

[vca89things]

Flat world creativity; Food spoilage

What it is

Onderzoeker Chao Zhang (China) heeft een chip zo groot als een korrel maïs ontwikkelt die ons laat zien of ons voedsel nog houdbaar is. De chip is in eerste instantie ontwikkelt voor melk maar is volgens Zhang in de toekomst toepasbaar op ieder product en zelfs op medicijnen. Door de komst van deze chip is het niet langer nodig om voedsel zomaar weg te gooien. Door het simpelweg op de verpakking te plakken laat de chip ons zien of het nog eetbaar is. Bij verse producten kleurt de chip rood, is het niet lang meer houdbaar kleurt de chip oranje en bij producten die niet meer eetbaar zijn kleurt de chip groen.

Why it is Cool

Deze chip is cool omdat het ons er van weerhoud eetbaar voedsel weg te gooien. We produceren met z'n allen teveel afval, wat de aarde niet ten goede komt. Daarnaast kunnen we door het verminderen van voedselverspilling jaarlijks per persoon een hoop geld besparen. Dit geld kunnen we uitgeven waardoor ons welvaartsniveau zal stijgen.

Why it has Future Growth Potential

Door de vermindering van voedselverspilling is minder landbouwgrond nodig om voedsel te verbouwen. Het totale oppervlak dat in de EU kan worden bespaard is bijna gelijk aan de omvang van België; 28.940 vierkante kilometer. Dit vrijgekomen land kan in de toekomst gebruikt worden voor het telen van voedsel voor de export of voor het telen van gewassen voor biobrandstoffen.

[vca89things]

De Pont: Blanco

In tegenstelling tot de Eerlijke winkelroute vond ik een bezoek brengen aan museum de Pont geen succes. Bij binnenkomst werden we al met de nek aangekeken door de receptioniste omdat we er waarschijnlijk niet uitzagen als serieuze museumgasten. Maargoed, toch vijf euro betaalt en wat folders meegepakt voor de vorm. Bij het maken van onze entree liepen de tranen van het lachen over onze wangen. Er was namelijk niets te zien als een alleen een kale, witte, niet met mensen gevulde ruimte. Wel stond er bij ieder kunstobject een persoon om dit object met hart en ziel te bewaken.

Ik ben in veel gevallen bereid mezelf open te stellen voor nieuwe dingen. Ook hier heb ik het echt geprobeerd maar is het me niet gelukt. Ik heb veel dingen bekeken en daarbij ook de beschrijvingen gelezen maar als ik drie schilderijen naast elkaar zie hangen waarvan de een volledig geel, de ander volledig blauw en de daaropvolgende volledig wit is kan ik me niet voorstellen dat mensen daar gedurende 30 minuten stil en ademloos naar kunnen kijken. Toch gebeurde dit echt. Ik kon mezelf alleen nog maar afvragen; “Hoezo”? “Waarom”?

Ik kan mijn verhaal nog veel langer maken dan dit en museum de Pont nog verder naar beneden halen maar laat ik verstandig zijn en het hierbij laten. Ikzelf heb er weinig tot niks van opgestoken evenals ik niet tot nieuwe inzichten ben gekomen.

[vca89things]

Made by instead of made in

Het staat nog vers in ons geheugen gegrift; de verscheidene schandalen die de afgelopen tijd voorbij zijn gekomen omtrent ons voedsel. Denk aan de inktvisringen die van varkensanussen gemaakt worden, het rundvlees dat eigenlijk paardenvlees bleek te zijn etc. Niet alleen de voedselindustrie wordt voor ons steeds onbetrouwbaarder, ook de kledingindustrie verliest zijn geloofwaardigheid. Denk aan de vele winkelketens die in opspraak zijn gekomen omdat zij nog steeds hun kleding laten produceren in onderontwikkelde landen, waar het personeel wordt uitgebuit en de omstandigheden verre van veilig zijn. Het instorten van de Rana Plaza (textielfabriek) in Bangladesh waarbij 1000 mensen de dood vonden en waarbij tot op de dag van vandaag nog steeds niet alle nabestaanden compensatie hebben ontvangen.

Door deze verschijningen, verschuiven langzaam aan ons prioriteiten. Niet made in maar made by geeft ons het vertrouwen terug.

Bovenstaande beelden kwam ik tegen tijdens het lopen van de eerlijke winkelroute in Tilburg toen ik in gesprek raakte met Jolanda Hendriks. Jolanda is eigenaresse van de winkel Zijne Koninklijke Hoogheid in de Noordstraat. Al meer dan 20 jaar ontwerpt zij kleding voor zowel dames als heren. Zij laat zich inspireren door haar passie voor retro en de jaren vijftig.

Ook trof ik in de winkel kleding van andere ontwerpers aan. Zij werkt samen met diverse andere labels. Labels waarbij de mens achter het product, net zoals zijzelf, zichtbaar is. Een daarvan is Inti. Inti knitwear werkt met wol uit Ecuador en Peru. Het is een designlabel met eigen ontwerpen, een eigen fabriek, een eigen distributienetwerk, eigen ververijen, verpakkers, naaisters en breisters, ook allemaal in Ecuador. Hierdoor is elk kledingstuk uniek en zit er achter elk kledingstuk een verhaal, een persoon. Kortom dit is duurzame mode.

Duurzame mode is niet alleen milieu vriendelijk maar ook nog eens sociaal verantwoord. Dat is cool! We krijgen steeds meer in de gaten dat de manier waarop kleding is geproduceerd in de afgelopen jaren, zo niet langer kan. Kinderarbeid en het vervuilen van het milieu om kleding te produceren zijn niet meer van deze tijd.

Met het oog op de toekomst is het belangrijk dat we een stuk zuiniger omgaan met mens, dier en milieu. Er komen ook nog generaties na ons die graag gebruik willen maken van deze planeet. Laten we ons daarom wat socialer naar elkaar en milieuvriendelijker naar de aarde opstellen zodat hij al zijn mooie plekken en geheimen nog kan doorvertellen aan onze kinderen en kleinkinderen.

[vca89things]

Vitaliteit leidt tot duurzame inzetbaarheid

De vergrijzing voor de deur, de latere pensioenleeftijd zorgt ervoor dat ons leven steeds drukker wordt. Daarom is het van groot belang onszelf op korte en lange termijn inzetbaar te maken en te houden. Tegenwoordig zit er op deze 'definitie' een duur woord geplakt; duurzame inzetbaarheid. Dit is een HRM trend die meer dan ooit belangrijk is en zal blijven voor nu en de toekomst. Maar wat zien we daar nu eigenlijk van terug?

Als ik bijvoorbeeld kijk naar de kantine bij ons op school kan ik daar nog steeds geen touw aan vastknopen. Want wanneer ik gezond eten wil kopen betaal ik 2 à 3 keer zoveel als dat ik een broodje kroket zou kopen. Één appel kost zelfs 0,80 cent. Dat is toch absurd? Natuurlijk kiest een student, zonder studiefinanciering, al gauw voor een broodje kroket dat  maar 1,10 kost. Tenslotte smaakt deze ook prima en scheelt het een hoop in de portemonnee.

Als ik kijk naar de kantine van Interpolis, dan snappen zij het wel. Zij bieden gratis fruit aan hun personeel en in de kantine liggen de prijzen van het gezonde voedsel beduidend lager dan het ongezonde. Sterker nog zij verkopen bijna geen ongezonde producten aan hun medewerkers. Waarom? Omdat zij het begrip duurzame inzetbaarheid begrijpen.

Ken je het gezegde nog van vroeger? 'Vroeg begonnen is veel gewonnen'. Hier zouden ze om te beginnen op de Fontys maar eens een voorbeeld aan moeten nemen. Stop met het verkopen van die gefrituurde troep en begin met het aanmoedigen van het kopen van gezonde voeding. Het klinkt heel kinderachtig dit en de meeste van ons hebben op de basisschool al geleerd dat het eten van gezonde voeding bijdraagt aan een langer en gezonder leven. Laten we dus met z'n allen gaan werken aan een duurzame toekomst zodat de kost ook na ons vijftigste levensjaar verdient kan worden!

[vca89things]

Nederland scoort nog steeds laag als het gaat om het aantal vrouwen in de top van het bedrijfsleven. Dat blijkt uit een deze week gepubliceerd onderzoek van accountants- en adviesbureau Grant Thornton. 

Dit artikel van afgelopen week drukt ons, vrouwen, weer eens met de neus op de feiten. Veel vrouwen die een topfunctie binnen een bedrijf willen bekleden komen hiervoor niet in aanmerking en stuiten op het glazen plafond.

Het glazen plafond is een kunstmatige barrière die ons vrouwen er van weerhoud een topfunctie te bekleden. Hoe dat komt? Dat komt door de mannen. Zij menen dat zij beter zijn in het bekleden van topfuncties dan vrouwen. Is dit waar? Nee, natuurlijk is dit niet waar.

Waar de vrouw vroeger nog aan het aanrecht stond en voor de kinderen zorgde is dat nu allang niet meer het geval. Tenminste voor ons vrouwen is dat duidelijk maar het lijkt er op alsof de mannen daar nog steeds niet aan willen. Zij vertonen nog steeds haantjesgedrag waardoor zij van mening zijn dat zij de beste functies verdienen. Ik vind het belachelijk dat in een land als Nederland dit verschijnsel nog steeds de gemoederen bezig houd. Het invoeren van een vrouwenquotum zou naar mijn mening dan ook een uitkomst zijn. Nou ja een uitkomst, het zou niet nodig moeten zijn maar er kan wel een begin gemaakt worden aan het doorbreken van het glazen plafond.

Volgens de Nederlandse wet zijn mannen en vrouwen gelijk en mag daartussen geen onderscheid gemaakt worden. Toch wordt dit tot op de dag van vandaag nog steeds gedaan. Terwijl allang is bewezen dat diversiteit op de werkvloer leidt tot een betere kwaliteit. Zowel mannen als vrouwen beschikken beide over hun eigen kwaliteiten. De een is beter in dit en de ander in dat. Laten we hier nu gebruik van maken en deze twee seksen verenigen op de werkvloer.

Het is gewoonweg van deze tijd om deze twee seksen over een kam te scheren. Het moet afgelopen zijn met dat haantjesgedrag en daardoor vrouwen op de tweede plaats te stellen. Het is nu tijd voor ons!

WHO RUN THE WORLD......GIRLS!

[vca89things]

Bizar Bazar

Na ons bezoek aan de expositie S.H.O.E.S. hadden we toch wel honger gekregen. Een van de straten die werd aanbevolen om te bezoeken was de Witte de Withstraat. Deze straat ligt in een culturele wijk van Rotterdam met museum Boymans en de Kunsthal op loopafstand. Na het bezoeken van wat authentieke winkeltjes, die stuk voor stuk, 'anders' waren zoals ik de winkels in mijn omgeving ken, kwamen we uit bij wereld-eethuis de Bazar. Dit wereld-eethuis en tevens hotel wordt gerund door mensen met een verstandelijke of lichamelijk beperking. Bij binnenkomst viel me op dat het een enorm groot restaurant is maar waar tevens alle tafeltjes bezet waren. Buiten wachten dus...

Eenmaal binnen doet de Bazar haar naam eer aan; kleurige tafeltjes, opvallende lampen, een diversiteit van kunst aan de muren en niet onopgemerkt gebleven de muziek. Je waant je voor even in Marokko.

De combinatie van de vrolijke mensen die ondanks hun beperking toch hun uiterste best doen om jou als gast op je wenken te bedienen en de wereldse omgeving met een goed geprijsde menukaart zijn voor mij de redenen waarom deze zaak nu juist toekomstperspectief biedt.

De overheid wil dat mensen met een arbeidsbeperking onder de juiste begeleiding bij een bedrijf gaan werken. Met de participatiewet wil het kabinet bereiken dat zoveel mogelijk mensen meedoen in de samenleving. In de toekomst willen zij de Wet werk en bijstand, de Wet sociale werkvoorziening en een deel van de Wajong samenvoegen onder de naam Participatiewet. Helaas is deze wet nog geen aangenomen beleid maar worden er in ieder geval al inspanningen voor verricht.

Ik vind dat iedereen een eerlijke kans verdient en dus ook mensen met een beperking. Werk is net zo belangrijk als naar school gaan. Op school leer je om te gaan met anderen en daaruit ontstaan vriendschappen. Ook werk is een belangrijke ontmoetingsplek waar vriendschappen kunnen ontstaan. Daardoor geeft werken zin aan je leven. Door het verlenen van diensten of het maken van producten wordt geld verdiend. Geld verdienen en uitgeven is weer belangrijk om onze economie draaiende te houden.

Kortom deze plek is waardevol en bied mensen een eerlijke kans. Een kans om hun leven meer zin te geven. Dat is toch uiteindelijk wat ieder mens wil?

[vca89things]

The future we create

Vrijdag 21 februari stond de fieldtrip; Meet the frontrunners gepland. Ik zal gelijk maar kleur bekennen. Omdat we voor school verplicht een fieldtrip moeten doen en deze gratis en dichtbij was heb ik me ingeschreven om hierbij aanwezig te zijn. Logisch toch voor een arme student die zo snel mogelijk in het bezit wil zijn van haar diploma?

Mag ik achteraf stellen dat ik deze fieldtrip als zeer waardevol, interessant en leuk heb ervaren? Hier zal ik een stuk schrijven over mijn impressies van deze middag.

De man die mij het meest boeide en waardoor ik ben gaan nadenken over de toekomst is Peter van der Wel, Futuroloog en Econoom. Als eerste haalde hij Watson aan, de supercomputer van IBM. Deze computer kan in spreektaal gestelde vragen interpreteren en binnen enkele seconde een goed antwoord geven.

AP (2013, 11 januari) The IBM supercomputer Watson [Online afbeelding] Gedownload op 25 februari 2014, van http://www.theguardian.com/technology/shortcuts/2013/jan/11/ibm-watson-supercomputer-cant-talk-slang

Met zijn deelname aan Jeopardy, een tv kennisquiz bewees Watson slimmer te zijn dan de beste spelers uit de geschiedenis van dat programma. Niet alleen 'gewone' vragen kon hij beantwoorden maar ook kon hij antwoorden formuleren op raadsels en wist hij op een juiste manier ironie te interpreteren. Voorafgaand aan deze fieldtrip had ik nog nooit wat gehoord over Watson maar wat zou ik hem in eerste instantie graag in huis willen hebben. Hij zou een hoop studielast- en stress bij me weg kunnen nemen.

Gelukkig vertelde Peter van der Wel verder en blijkt het in de toekomst dus mogelijk om je eigen Watson in huis te hebben. Hij is niet alleen bereid je te helpen bij je studie maar helpt je ook graag bij lichamelijke klachten, bij het invullen van je belasting, gezond oud te worden etc. etc. Dat klinkt bij mij als muziek in de oren. Tegelijkertijd vroeg ik me ook af of wij, de mens, dan niet overbodig zouden worden?

Volgens Peter van der Wel zal het hier in zekere zin naar toe gaan over een aantal jaar. Doordat de computers en robots steeds slimmer worden zullen zij langzaamaan onze werkplekken gaan inpikken waardoor er in de toekomst niet voor iedereen meer een baan is. Dit vond ik toch wel schokkend om te horen want waarom vergaren wij nu toch nog al die kennis? Over een aantal jaar zullen we afscheid moeten gaan nemen van onze kenniseconomie omdat die volledig zit opgesloten in de computers en robots van dan? Maar hoe moet het dan met ons? Hoe moeten wij rondkomen? Waarom zijn wij dan nog hier? Wat is de toegevoegde waarde van ons, de mens? Na het stellen van deze vragen aan mezelf wist ik opeens niet meer zo zeker of ik nog wel een eigen Watson in huis wilde hebben.

Aan de ene kant vind ik die verhalen over de toekomst fascinerend maar ik moet bekennen dat ik ze aan de andere kant ook best wel eng vind. Misschien heeft het zo zijn positieve uitwerking op alle oorlogen die nu gevoerd worden. Hopelijk kunnen we over een aantal jaar robots tegenover elkaar zetten zodat niet langer de mens maar zij de dupe worden van een stel achterlijke mensen die hier op aarde rondlopen. Uiteindelijk zijn zij niet in het bezit van hart maar zijn zij gemaakt van ijzer, chips en staal. Misschien kunnen we er dan ook voor zorgen dat deze robots zo slim geprogrammeerd en volgestopt worden met kennis dat zij eindelijk een antwoord kunnen formuleren op de vraag; "Wat is het ultieme medicijn tegen kanker?"

Hm, voor mij blijft het slechts gissen naar de toekomst. Ik hoop dat het er niet op aan komt dat er inderdaad geen banen meer zijn, dat scholen verdwijnen en wij thuis komen te zitten want hoe moeten wij in godsnaam in deze tijden, waarin alles enorm duur is, zien rond te komen? Als daar geen oplossing voor word gevonden maar de computers en robots de wereld over nemen zie ik de toekomst van de hele wereld niet rooskleurig in? Misschien moeten we niet altijd meer willen maar tevreden zijn met wat we hebben en bezitten? Zeker wij, als Westerlingen, hebben eigenlijk alles wat ons hart ons begeert. Zo denk ik er tenminste over. Ik ben voorstander om terug te gaan naar de basis. Want waar draait het leven nu eigenlijk om? In mijn ogen om geborgenheid, liefde, onderdak en voldoende eten en drinken. In mijn ogen hebben we dit stadium allang bereikt, waarom zouden we dit niet koesteren en voor een keer tevreden zijn met wat we hebben?

Als iemand op deze vraag een passend antwoord heeft, lees ik het graag terug bij de reacties.

[vca89things]

You look fine

Cipria & Barber (2013, 19 augustus) You look fine. [Online afbeelding] Gedownload op 15 februari 2014, van http://www.ciprianbarber.com/you-look-fine/

Na het zien van deze foto op Facebook, voelde ik me direct aangetrokken tot dit beeld. De godganse dag zijn wij bezig met hoe we er uitzien. Ook ik, er is geen raam of spiegel die ik passeer zonder erin te kijken. Waarom eigenlijk? Ja, goede vraag, kon ik daar maar een 'pasklaar' antwoord op formuleren.

Het begint al bij het opstaan 's ochtends. Het eerste dat ik doe is mezelf bekijken in de spiegel. Zijn er vannacht nieuwe himalaya's ontstaan op mijn gezicht? Hoeveel rollen telt mijn buik inmiddels? En die putten in mijn benen, dat waren er gister toch nog een stuk minder?

Vervolgens kan ik me daar in de douche nog verder druk om maken. Pas wanneer ik weer in kleding ben gehuld voel ik mij weer wat zekerder, maar dan is daar nog dat blote billen gezicht dat nog ingekleurd moet worden. Het gebeurt zelden dat ik na het aantrekken van mijn kleding en het inkleuren van mijn gezicht tevreden ben over mezelf. Er kunnen honderden mensen tegen mij zeggen dat ik er goed uit zie maar mijn eigen mening verkondigt toch altijd de waarheid aangaande mezelf.

Ik weet dat ik niet de enige ben die met dit 'probleem' te maken heeft. Ik durf zelfs te zeggen dat iedereen, in onze Westerse maatschappij, hier wel eens last van heeft.

Waarom? Waarom maken wij ons zo druk om hoe we er uitzien terwijl er zo veel meer dingen zijn waar we ons druk om zouden moeten maken maar dit vervolgens dan niet doen. Denk aan de opwarming van de aarde, de financiële crisis, de vergrijzing etc. Natuurlijk zijn er mensen die zich hier iedere dag opnieuw mee bezig houden. Maar zouden we dat met zijn allen niet meer moeten doen dan ons alleen maar bezig te houden met onszelf? Is dit nu wat ze bedoelen met de individualisering? Is ons eigen ego ons meer waard dan de wereld om ons heen? Natuurlijk is het hebben van vrijheid van meningsuiting, het ontwikkelen van ons talent, het doorbreken van het klassieke man-vrouw patroon belangrijk voor ons geweest maar zouden we niet langzaamaan weer gaan toewerken naar een wij-gevoel?

Een wij-gevoel creëren met het oog op de toekomst. Als we zo doorgaan met zijn allen raken fossiele brandstoffen op, zullen we moeten doorwerken niet tot ons 70ste maar tot onze dood, zullen de kinderen van onze kinderen leven in een wereld vol chaos en armoede waarin zij weer zelfvoorzienend moeten zijn etc. Als we met zijn allen doorgaan op deze manier zal de wereld opnieuw verpauperen.

Dus laten we ons minder druk maken om onszelf en alle spiegels vervangen door de tekst: "You look fine! Hurry up, you have to safe the world before it's to late!"

Zo maken we onszelf minder belangrijk, waardoor we onszelf ook minder druk zullen maken over al onze imperfecties. Belangrijker is dat we ons druk gaan maken om de wereld om ons heen en proberen te redden wat er nog te redden valt.

[vca89things]

Material girl

Na een drukke dag is de bank mijn beste vriend. Wanneer ik eenmaal lig, heb ik vaak even een moment voor mezelf. Een moment van bezinning. Naast de bank staat een foto van mijn overleden stiefvader met daarnaast twee boeddha beelden, een rozenkrans en twee kaarsjes. Deze steek ik aan en als vanzelfsprekend stroop ik mijn mouwen op…

Dit teken symboliseert onverschrokkenheid en moed. Het wijst op doorzettingsvermogen, ook als de omstandigheden tegenzitten. Naar boven toe worden de hinderlijke invloeden kleiner, dat wil zeggen dat bij vastberaden voortschrijden op de eenmaal gekozen weg de problemen steeds kleiner worden.

Voor even verdwijnt het materialistisch wereldbeeld. Alles wat ik bezit en gebruik valt voor even in het niets. Alleen met mijn gedachten ben ik 100% gefocust op het symbool dat vereeuwigt op mijn lichaam staat. Het symbool is afkomstig uit een stam in Ghana. In de taal van de Asante in Ghana betekent Adrinka ‘tot ziens’ of afscheid. In Ghana heeft mijn stiefvader mij kennis laten maken met een hele andere wereld, of zoals vele het noemen de derde wereld. In deze zogenaamde derde wereld heb ik mezelf doen beseffen dat deze wereld nog niet zo ’arm’ is. Hier draait alles veelal nog om de basisbehoeften, die wij hier ogenschijnlijk vaak al uit het oog zijn verloren: geloof, hoop en liefde.

Deze behoeften heb ik wel altijd meegekregen van mijn stiefvader. Of iemand nu rijk of arm, zwart of wit, gezond of ziek, moslim of christen was maakten in zijn ogen niet uit. Uiteindelijk zijn we allemaal een mens van vlees en bloed dat hier op de wereld is gekomen om te overleven.

Dat ‘overleven’ is een begrip waar ik ook vaak mee te maken heb gehad. Vandaar dat het symbool op mijn pols daarnaar verwijst. De cirkels onderaan verwijzen naar de ‘issues’ waarmee je soms dagelijks, al is dat op kleinere schaal, wekelijks, maandelijks, of soms voor een aantal jaar mee te maken krijgt. Vanuit de twee cirkels, zie je de ‘invloeden’ naar boven toe steeds kleiner worden. Vertaald betekent dit dat naar verloop van tijd je ‘issues’ ook minder worden en zullen verdwijnen.

Iedere dag opnieuw, loop ik het patroon van mijn tattoo door. Ben ik vandaag dingen tegengekomen die niet lekker liepen? Wat kan ik er aan doen om dit op te lossen en hoe doe ik dit dan? Deze vragen stel ik mezelf dagelijks en juist zoiets simpels, dat geen materiële waarde heeft, maar voor mij persoonlijk van onschatbare waarde is helpt mij antwoorden te formuleren op deze vragen.

Soms, heel soms lijkt het alsof mijn stiefvader via deze weg mij de antwoorden geeft waarnaar ik zoek…

[vca89things]

Tok(i)o

De verschillende kleuren toverde een lach op mijn gezicht, de diversiteit op een aantal vierkante meter deed me verbazen, de geordendheid van alle artikelen deed me denken aan mijn shampoo flessen (van groot naar klein), de rommel buiten de deur deed me denken aan mijn eigen dakterras en de geur in de winkel intrigeerde me. Al deze dingen brachten me terug naar mijn mooiste en dierbaarste herinneringen; mijn verschillende reizen door Azië. Als ik denk aan Azië verschijnt er een lach op mijn gezicht, net als dat de kick off van de minor in Amsterdam dit ook deed. Op veel plekken waar we doorheen liepen werd het straatbeeld bepaald door Aziatische invloeden. Het leek soms net alsof ik weer in Azië was en door een van de vele 'Chinatowns' liep.

Ik ben verslaafd aan het eten van Aziatisch voedsel. Je zult mij zelden tot nooit gekookte aardappels met groenten en vlees zien eten. Geef mij maar een bord rijst, noodles, soto soep o.i.d. In mijn optiek valt er in deze keuken 100 x zoveel te combineren met producten en specerijen als dat het geval is in de Nederlandse. Koken is een van mijn hobbies en vind het daarom erg leuk om te experimenteren met nieuwe producten. Ik kom daarom ook graag in een Toko. Het binnenkomen in zo'n winkel blijft een ervaring die op zichzelf staat. Iedere keer weer worden al mijn zintuigen geprikkeld en ben ik benieuwd naar de producten die er op het eerste gezicht zeer onsmakelijk uitzien. Vaak probeer ik deze wel omdat ik nieuwsgierig ben naar de smaak achter het (voor ons Nederlanders) zo raar uitziende product. Zo heb ik wel eens in een 'Chinatown' meelwormen en andere insecten gegeten. Ze schijnen gezond te zijn voor je en wie wil er anno 2014 nu niet gezond leven? Ik in ieder geval wel en dat is een van de redenen waarom ik graag Aziatisch eet. Naar mijn mening staan de ingrediënten die zij gebruiken evenals de manier van bereiden dichter bij de natuur en worden er minder kunstmatige suikers, zoetstoffen en andere rotzooi aan toegevoegd. Ik ben er van overtuigd dat deze 'trend' zich zal blijven voortzetten. Langzaamaan zullen de Oosterse invloeden de Westerse overstijgen. Door de globalisering zijn steeds meer landen deel uit gaan maken van de wereldhandel. China als voorbeeld is nu wereldmacht nummer 2, maar verwacht wordt dat deze in de toekomst de Verenigde Staten zal inhalen. Gevolg daarvan zal zijn dat de mc Donalds langzaam aan uit ons straatbeeld verdwijnt. Daarvoor in de plaats gaan we voortaan op de fiets of te voet door de voormalige mc Drive waar we, bediend door robots, Aziatische grondstoffen inslaan om deze vervolgens thuis in onze 3D printer te stoppen, die er een heerlijke en gezonde maaltijd van zal maken. In a few years, we're all making our own food of the future!