Vélo de Pelo

Over alles wat een wielergek draaiende houdt.

[alledaagse-waanzin]

Tweeling

Eeneiige tweeling zijn is vooral mooi, maar het heeft ook iets noodlottigs. De kans was vrij groot dat mijn broer en ik destijds tegelijk op de wereld zouden komen- de kans daarentegen dat we de wereld tegelijk zullen verlaten vrij klein. Dat klinkt zwaarder dan dat het voelt, maar toch.

Lees verder

[velo-de-pelo]

Dimi’ke

‘Bij geen enkele sport is de dood zo dichtbij als bij het wielrennen.’ Deze woorden –in ieder geval woorden van gelijke strekking, het is alweer een aantal jaar geleden-  sprak sportjournalist Edwin Winkels in een uitzending van de Avondetappe.

Aan deze uitspraak heb ik vaak gedacht tijdens het lezen van het boek ‘De Val’ van Matthias Declercq. Hierin wordt het verhaal verteld van vijf renners uit de omgeving van Gent, trainend op het jaagpad langs de Schelde, allen met hetzelfde doel voor ogen: profrenner worden.

Het is ongelofelijk met hoeveel ongeluk de jongens te maken krijgen. Het noodlot slaat in dit boek zo vaak toe, dat ik het in het geval van fictie halverwege dicht zou klappen. Helaas zijn de verhalen in dit boek waargebeurd.

Het boek opent met het verhaal van Dimitri de Fauw, en blijft me het meeste bij. Ook het Holland Sport van Wilfried de Jong heeft er ooit een uitzending aan gewijd, omdat het zo in en in droevig is.

Het is zaterdagnacht, 26 november 2006. Op de wielerbaan ’t Kuipke in Gent haakt het stuur van Isaac Galvez in dat van Dimitri de Fauw, ookwel bekend als Tarzan, de stoere held van ‘t Kuipke.

In elkaar hakende sturen, dat gebeurt wel vaker op de wielerpiste. Dit keer loopt het echter slecht af. Beide mannen worden gekatapulteerd richting de balustrade, waarbij Galvez een aantal ribben breekt. Een daarvan perforeert zijn hart. Isaac Galvez overlijdt diezelfde nacht.

Omstanders proberen Dimitri ervan te overtuigen dat hij niets aan het ongeval kon doen. Maar Dimitri is in shock. Het is alsof in het hoofd van Dimitri ook twee sturen in elkaar zijn gehaakt: die van de onbevangenheid en het schuldgevoel. ‘Het is mijn schuld’, is het enige wat Dimitri nog uit kan brengen.

Tot overmaat van ramp publiceert de krant Het Laatste Nieuws een aantal maanden later een interview met een anonieme bron, waarin een boekje wordt open gedaan over vermeend dopinggebruik binnen de Quick Step ploeg, de oude werkgever van Dimitri de Fauw.

In de wandelgangen gaan stemmen op dat Dimitri de anonieme bron is. Hij beweert dat zijn antwoorden zijn verdraaid en dat hem woorden in de mond zijn gelegd. Maar de wielerwereld is meedogenloos voor renners die de omerta verbreken. Vanaf dat moment is Dimitri de Fauw persona non grata.

Dimitri probeert zijn weg terug te vinden in het peloton en in zijn dagboeken vraagt hij Isaac Galvez om hulp: ‘Isaac, wil je morgen met me meekoersen...en samen naar de titel rijden zoals jij deed. Kom bij me, help en steun me ook!’

Maar Dimitri komt nooit meer terug op zijn oude niveau. In zijn dagboek schrijft hij: ‘Er scheelt terug iets in ’t kopke. Voel me niet goed in vel, kan me niet verzorgen! (...) Aan wat ligt het? Veel aan mezelf!!’

Dimi’ke zakt steeds verder weg in het drijfzand in zijn hoofd. Hij komt er niet meer uit en stapt op 28-jarige leeftijd uit het leven. De Tarzan van ’t Kuipke verloor op de fiets zijn evenwicht en daarmee ook het evenwicht in zijn hoofd.

-VdP

[velo-de-pelo]

Euforie

Het schemert nog als ik vertrek uit het dorpje. In het bergdal hangt een brandlucht, vermoedelijk van de boeren die hun afval verbranden. Als ik vanuit het dal naar boven kijk, kan ik de eerste beklimming van de dag al zien liggen. De Puig Major, het hoogste punt op Mallorca. Achter dat hoogste punt gaat echter het doel van mijn rit schuil: Sa Calobra.

Vanuit het dorpje buig ik rechtsaf, richting Puig Major. Een ware wielerhemel openbaart zich: gloednieuw asfalt, brede wegen en geduldige automobilisten.

Wat later bereik ik de top. Naar Sa Calobra is het vanaf hier gemakkelijk, op vlakke en zelfs dalende wegen.

Althans, dat dácht ik.

Ik blijk me vergist te hebben. Vlak voor de afdaling naar Sa Calobra komt een klimmetje tevoorschijn. Normaal gesproken leuk, niet als je er geen rekening mee gehouden hebt.

Het is een mentaal dingetje, dat wielrennen.

Na het nodige stoempwerk kan ik eindelijk beginnen aan de afdaling naar Sa Calobra, bekend vanwege de 16 haarspeldbochten (waarvan een zelfs 270 graden), eindigend op zeeniveau.

Na een vijftal bochten flink dalen, vraag ik me af wat ik in godsnaam aan het doen ben. Alles wat ik immers afdaal, zal ik ook weer terug omhoog moeten. ‘The only way is up’, zullen we maar zeggen.

Ik besluit door te zetten, nu ik er toch ben.

In het dal starten de toeristische ondernemingen net op. Een paar uur later zal het hier een komen en gaan zijn van bussen, vol met toeristen die een makkelijk kiekje van de baai willen maken. Ik begrijp ineens wat Tim Krabbé in het boek ‘De Renner’ bedoelde met ‘de leegheid van die levens schokt me’. Ik koop een blikje cola en een mars, waar ik de hoofdprijs voor moet betalen.

Snel begin ik aan de terugweg. Het eind van de klim is zwaar. Destructieve gedachten wisselen stuivertje in mijn hoofd, die weer verstommen bij het bereiken van de top.

Even later ben ik terug op de Puig Major en stuur ik een berichtje naar mijn vriendin, dat ik aan de afdaling naar het dorpje ga beginnen en er over een kwartiertje zal zijn. We spreken af bij het terrasje waar we al de hele week eindigen na een rit.

Eenmaal aangekomen bij het terras zet ik mijn fiets tegen een tafeltje en bestel een dubbele espresso. Mijn vriendin komt aangelopen en gaat voor een cappuccino. Mijn gedachten dwalen af naar de tocht van die ochtend en besef dat de fiets mij nog heel gelukkig kan maken.

-VdP

[velo-de-pelo]

Renners moet je kunnen ruiken

"Hierboven kun je ze beter zien, maar beneden kun je ze ruiken", zegt mijn vriendin en ze heeft gelijk.

We staan op een tribune op de cyclocross van Hamme, die ons een perfect beeld van de wedstrijd geeft. Maar cyclocross draait niet om het perfecte zicht op de koers. Integendeel, cyclocross draait om het kunnen ruiken van de zwetende renners en het kunnen zien van de slierten slijm aan hun kinnen.

In Nederland is cyclocross, ook wel veldrijden of de cross, relatief onbekend. Het concept is simpel: de mannen knallen een uur lang over het parcours vol met hindernissen en modder, de vrouwen drie kwartier. In deze korte tijd kan van alles gebeuren: valpartijen, weigerende derailleurs en lekke banden horen er simpelweg bij. Een snelkookpan-versie van een uren durende reguliere wegkoers dus.

  De eerste keer dat ik een cross in Hoogstraten bezocht, kon ik mijn ogen niet geloven. Daar stond een paar duizend Belgen, op een veredeld weiland, met een pintje in de hand te genieten van de ploeterende coureurs.

Sindsdien ben ik verslingerd aan alles wat bij een cyclocross hoort. De eenvoud van de locatie (een bos of weiland volstaat), de plassen modder (hoe meer, hoe beter), de markante seingevers die aangeven wanneer het publiek het parcours mag oversteken, de aanwezige fanclubs van de renners (inclusief hun vlaggen) en uiteraard de bier drinkende en bourgondische Belgen.

De volgende cross staat alweer in mijn agenda. Dan zal ik er weer voor zorgen op een plek te staan waar ik de renners kan ruiken.

-VdP

[velo-de-pelo]

Eentje voor op de bucket list. In 2018?

[velo-de-pelo]

Welkom op Vélo de Pelo

Welkom op Vélo de Pelo. Een pagina over alles wat een wielergek draaiende houdt, in de breedste zin van het woord. Tekst, video's en foto's, van mijzelf of van anderen.

Over ervaringen op en naast de fiets. Over de Ronde van Vlaanderen. Van Italië. Van Spanje. Van Frankrijk. Over boeken. Cultuur. Over fietsen en koffie. Coppi. Merckx. Sagan. Ten Dam. Maar ook Lance. Of Tyler. Fietsen op Mallorca. In Girona. De Alpen en Pyreneeën.

Aangenaam kennis te maken.

-VdP