Veni Vidi Wiki

Nieuwe media & mediaconvergentie: hoe creëert, consumeert en ervaart de moderne wereld media de dag van vandaag? Een blog door studente journalistiek Elien Decommer (HUB). Tip: tik achter deze URL '/archive' voor een overzicht van alle blogposts.

[venividiwiki]

"Niet alle bloggers zijn journalisten"

Ik ben deze blog begonnen met de volgende alinea: Alle journalisten zijn bloggers – of zouden moeten bloggen – maar niet alle bloggers zijn journalisten. Wat maakt een journalistieke blog tot een goede journalistieke blog? Kunnen bloggers die aan burgerjournalistiek doen ook worden beschouwd als volwaardige journalisten? En naast meer verspreiding, dragen sociale media ook bij tot betere en meer diepgaande journalistiek? 

Ik heb getracht enkele van bovenstaande vragen te beantwoorden in vorige blogposts. Daaruit is onder andere gebleken dat social media niet per sé bijdragen tot betere journalistiek, maar dat ze wel een ideaal - en vaak aangewend - middel vormen om snel algemene informatie op te sporen. In deze laatste blogpost had ik het graag nog even gehad over journalisten, hun lezers, burgerjournalistiek en crossmediaal te werk gaan.

Journalist - publiek

De relatie journalist-publiek is door internet en social media niet meer dezelfde als pakweg tien jaar geleden. Steeds meer bloggers doen aan burgerjournalistiek, namelijk informatie voortgebracht door gewone burgers en niet door professionele journalisten, en traditionele media publiceren steeds vaker oppervlakkige reportages. Journalisten krijgen meer en vaker feedback van hun lezers, kijkers of luisteraars. En er is meer en meer drang naar diepgang, of zoals communicatie-expert Frank De Graeve verkondigde: nieuwe media zijn ideaal voor het onmiddellijke nieuws, het Wie? Wat? Waar? en Wanneer?. Traditionele media daarentegen zouden moeten instaan voor onderzoek en diepgaande research, het Hoe? en Waarom?.

Convergentie

Niet enkel de relatie journalist-publiek is gewijzigd, ook de journalist moet anders te werk gaan dan vroeger. De journalist moet "flexibel" zijn, hij of zij moet over meerdere vaardigheden beschikken en "crossmediaal" kunnen werken, ook wel convergentie genoemd. Niet enkel goed zijn met pen en papier (of tablet), maar liefst ook audiovisueel er wat kaas van hebben gegeten. "Crossmediaal" werken, het heeft zo zijn voor- en nadelen.

Enkele voordelen: door "crossmediaal" te werken, haalt de journalist meer voldoening uit zijn job. Hij of zij kan nu meer vaardigheden uitoefenen. Ook heeft de journalist meer controle over zijn eigen werk: er komen minder mensen tussen in de totstandkoming van zijn reportage en hij heeft meer te zeggen over het afgewerkt product. Plus, hij of zij komt ook weer "vaker" op straat.

"Deskilling"

Maar niet alles is rozengeur en maneschijn. "Crossmediaal" te werk gaan betekent ook "deskilling": door verschillende media en platforms te combineren, verliest de journalist specialisatie - en dus goed gebracht werk - op eenzelfde terrein. Meer media en meer platforms vragen tevens meer werkdruk en leiden helaas tot kwaliteitsverlies. Of zoals verslaggever Robert Haiman het stelt (Anderson 2002): "Convergence is the enemy of quality journalism." Ook zorgt het voor meer onzekerheid: de dag van vandaag werkt een groter deel van journalisten als freelancer of parttime. "Crossmediaal" werken is inderdaad minder duur, maar dat is enkel voordelig voor de redactie.

Zo, hopelijk heeft deze blog u wat meer inzicht verleend in de hedendaagse journalistieke wereld en haar bijbehorende nieuwe media. Maar een ding is zeker: in deze snel veranderende en evoluerende wereld is meer research steevast nodig. 

Gebruikte bronnen

[1] Hoorcollege Nieuwe Media en Mediaconvergentie, 30.11.2012.

[2] Hoorcollege Nieuwe Media en Mediaconvergentie, 10 trends in de journalistiek, 18.12.2012, Frank De Graeve.

[venividiwiki]

Online research, vervanger voor klassieke research?

Internet, social media, smartphones en tablets zijn vandaag niet uit het alledaagse beeld weg te slaan, ook in de journalistieke wereld. Journalisten maken iedere dag gebruik van search engines en gebruikersprofielen om data te checken. Maar is de journalistiek er echt op vooruit gegaan door deze technische evoluties?

Marcel Machill en Markus Beiler namen in 2009 de proef op de som: in hun onderzoek The importance of the internet for journalistic research keken Machill en Beiler hoe journalisten hun "gewone" research combineerden met online research. Ze verichtten onderzoek bij 235 journalisten, die zowel voor de krant werkten, als voor de radio, televisie of een online medium. Daarnaast voerden ze een survey uit bij 601 journalisten en lieten ze 48 journalisten deelnemen aan een experiment. 

Telefoon blijft belangrijkst

Beide heren hun onderzoek toonde aan dat virtuele hulpmiddelen inderdaad het vaakst werden aangewend in professionele journalistieke research. Maar journalisten gebruikten die voor een kortere periode dan de traditionele onderzoekshulpmiddelen. De telefoon bleek het hulpmiddel bij uitstek om journalistiek onderzoek uit te voeren. De belangrijkste conclusie van Machill en Beiler hun onderzoek? Computer research vormt geen volwaardige vervanger voor klassieke journalistieke research. 

Toegepast op België

In 2012 verkondigde Frank De Graeve - voormalig journalist bij De Standaard en nu werkzaam bij het bedrijf Quadrant Communications - dat de meerderheid van de Belgische journalisten Twitter hanteert. Zijn onderzoek toonde aan dat meer dan 50% van de Belgische journalisten Facebook, LinkedIn en Twitter aanwendt voor professionele doeleinden. Slechts een op de vijf van die journalisten had richtlijnen gekregen van de redactie in kwestie om op een behoorlijke manier met social media om te springen. 

Meer Facebook, minder blogs

Voor de Belgische journalistieke wereld blijft Facebook het populairste netwerk, op de voet gevolgd door LinkedIn en Twitter. Het onderzoek toonde tevens aan dat er minder wordt geblogd en dat YouTube eerder wordt gebruikt voor ludieke doeleinden. 

Persoonlijk vindt De Graeve dat nieuwe media voor journalisten vooral van pas komen wanneer ze op zoek gaan naar het Wie? Wat? Waar? en Wanneer? Maar hij is de mening toegedaan dat traditionele media - en klassieke research - het Hoe? en het Waarom?, oftewel diepgang en goed onderzoek moeten aanbrengen.

Gebruikte bronnen

[1] Beiler, M. & Machill, M. (2009). The importance of the internet for journalistic research. Londen: Routledge.

[2] Hoorcollege Nieuwe Media en Mediaconvergentie, 10 trends in de journalistiek, 18.12.2012, Frank De Graeve.

[venividiwiki]

De Canadese fictieschrijver Douglas Coupland over de virtuele wereld en de hedendaagse maatschappij. 

[venividiwiki]

Facebook bewaart alles wat u typt, ook al publiceert u het niet

Verontrustend social media nieuws vorige week: Facebook slaat niet enkel op wat u publiceert, het netwerk otnhoudt ook wat u niet publiceert. Knack legt uit dat Facebook back-ups maakt van uw statusupdates, commentaren en foto's, maar ook van hetgene wat u in een tekstvakje typt zonder het uiteindelijk te posten. Het magazine stelt dat Facebook op die manier onderzoek wil verrichten naar wat hun gebruikers bij nader inzien liever niet publiek maken. 

"Sociale media beperken onze vrijheid", stelt Bert Caudron, een schrijver en socioloog. In zijn boek Niet leuk? Mijmeringen over nieuwe media, mensen en macht stelt de schrijver dat media zoals Apple, Google en Facebook bepalen wat wij wel - en net niet - te zien krijgen. Caudron stelt zich kritisch op tegenover de manier waarop mensen nieuwe communicatietechnologieën omarmen en hoe ze die technologieën hun werk en leven laten beïnvloeden.

Misschien toch wel stof om over te mijmeren?

Gebruikte bronnen

[1] Hoorcollege Nieuwe Media en Mediaconvergentie, Nieuwe Media en Democratie, 07.12.2012, Bert Caudron

[2] Bert Caudron zijn website: http://www.caudron.com/

[venividiwiki]

Television and online journalism will continue to converge. Print and online journalism will diverge.

Jane B. Singer, School of Journalism and Mass Communication, universiteit van Iowa.

[venividiwiki]

Crowdfunding 

'Crowdfunding', ook wel 'crowdsourcing' genoemd: het zijn de mediagebruikers en niet de redactie die een bepaalde reportage gaan financieren.

Hier een voorbeeld van de Nederlandse journalist Olaf Koens die via Twitter zijn lezers vroeg om zijn reportage in Azerbeidzjan te sponsoren:

[venividiwiki]

Social media is powerful precisely because it is personal. If you remove the personal aspect, all you have is a glorified news release wire or RSS feed. The best way to make social media work is to allow reporters and editors to be themselves, to be human, and to engage with readers through Twitter and Facebook and comments and blogs.

Dean Wright, Global Editor for Ethics, Innovation and News Standards bij Reuters. Hij is de mening toegedaan dat journalisten net wél persoonlijk moeten omgaan met hun social media. Indien niet, dan presenteer je jezelf als niet meer dan een RSS-feed.

[venividiwiki]

The truth is, I feel like yelling. Stop quite a bit these days. Every time I hear about Twitter I want to yell ‘Stop’. The notion of sending and getting brief updates to and from dozens or thousands of people every few minutes is an image from information hell.

George Parker, journalist bij The New Yorker, spuit zijn mening over Twitter.

[venividiwiki]

Welcome to the world of We-Think. We are developing new ways to innovate and be creative en masse. We can be organised without an organisation. People can combine ideas and skills without a hierarchy.

We-think - Charles Leadbeater (2006).

[venividiwiki]

Wat begint als een tweet, eindigt steeds vaker als een krantenartikel.

10 trends in de journalistiek -  Frank De Graeve, voormalig journalist bij De Standaard en huidig communicatie-expert bij Quadrant Communications.

[venividiwiki]

Burgerjournalistiek

'Burgerjournalistiek' staat voor informatie voortgebracht door gewone burgers en dus niet door professionele journalisten. Het wordt ook 'User Generated Content' genoemd. Dit is hoe Hirst & Harrison (2007) een 'burgerjournalist' omschrijven: “a person who is not attached to a media organization, who witnesses an event, and then provides an account of that event, normally using traditional and new journalistic forms.” 

[venividiwiki]

De maatschappij en Google. 

[venividiwiki]

Journalisten en Google. 

[venividiwiki]

There is no such thing as a free lunch. The goods promised by Internet development have to be paid for in hard cash. These costs are not only financial, but also social and cultural. A few commentators have begun to count the cost. Some caveats have been forthcoming from neo-Luddites, ranging from a concern about a loss of writing skills, already evident from the use of spell checking in word processors and a tendency to streams of ungrammatical prose in e-mail, to a range of social ills, up to and including an Orwellian nightmare of excessive social control.

The Net, Its Gatekeepers, Their Bait & Its Victims. Ethical issues relating to the Internet - Paul Brian Campbell en Michael J. Breen. Volgens beide heren betalen we niet zozeer financieel voor de huidige technische evoluties, maar wel op sociaal en cultureel vlak. Zo verliezen we volgens hen de kunst van het schrijven en zijn we minder sociaal, maar komen we in een George Orwell-nachtmerrie terecht van sociale controle en geen pricavy.

[venividiwiki]

Nieuwsgaring via sociale media

Naast Facebook en Twitter, zijn er nog enkele andere sociale mediaplatforms die journalisten kunnen gebruiken om aan online nieuwsgaring te doen.

tumblr.

http://www.tumblr.com

tumblr. bestaat sinds 2007 en lijkt heel sterk op Twitter, alleen dat je hier "echte blogs" kan posten en niet enkel posts van 140 karakters. Voor de rest werkt tumblr. ook met een asymmetrisch volgsysteem en als een soort "intrazoekmachine": dankzij een hashtag (#) gevolgd door het onderwerp waarover je meer informatie zoekt, kan je in tumblr. zelf alle profielen met posts over dat onderwerp afschuimen. Je kan posts van anderen ook toevoegen aan jouw favorieten of ze rebloggen. Je tumblr.-pagina kan jij organiseren zoals jij wil, al dan niet via een gratis thema of een thema waarvoor je wil betalen. In de Verenigde Staten is tumblr. al erg ingeburgerd en wordt het aangewend door enkele grote Amerikaanse media, zoals The New York Times, The LA Times, Washington Post, The New Yorker en TIME. Ook nieuwsagentschappen zoals Reuters hanteren het netwerk. Eind mei dit jaar werd tumblr. overgenomen door Yahoo!, net zoals het social media network Flickr.

Flickr

http://www.flickr.com/

Flickr is online sinds 2004 en vormt een foto- en videoplatform onder het beheer van Yahoo!. Hier kan je foto's en video's (al dan niet publiekelijk) uploaden en delen met anderen, alsook foto's en video's van anderen bekijken, toevoegen aan je favorieten of op je eigen profiel plaatsen. Aan die media kan je ook tags en namen van personen toevoegen. Op Flickr kan je zowel gratis als tegen betaling een account aanmaken. Het journalistieke aan Flickr is dat het samenwerkt met Creative Commons (http://creativecommons.org/), een vzw die ervoor zorgt dat verschillende soorten media worden gepubliceerd, gebruikt en bewerkt op een legale manier, dus zonder de auteursrechten te schenden. Via CC licenses kan je aangeven of en hoe je media mogen worden gedeeld en worden bewerkt. CC licenses bij de media van andere mensen vertellen je dan waarvoor jij die media wel en niet mag gebruiken. CC licenses zijn geen alternatief voor auteursrecht, ze werken ermee samen. 

Pinterest

http://pinterest.com

Pinterest is een gratis virtueel prikbord waarop gebruikers sinds 2012 foto's (en in mindere mate ook video's) kunnen "pinnen". Net zoals bij Twitter en tumblr., kan je media van anderen toevoegen aan je favorieten of rebloggen. Alhoewel Pinterest meer wordt gebruikt door hobbyisten voor hun personal blogs, kan Pinterest een ideaal platform vormen om een reportage fotogewijs weer te geven. Ook in Pinterest kan je zoeken naar bepaalde onderwerpen via hashtags. Het leuke aan Pinterest? Je kan in je browser een "Pin It Button" installeren, waardoor je onmiddellijk een foto waartoe je net gesurft bent kan "pinnen" op je prikbord. Een ander sociaal mediaplatform dat sterk lijkt op Pinterest is We Heart It (http://weheartit.com). 

Pearltrees

http://www.pearltrees.com/

Met Pearltrees kan je je favoriete websites opslaan, ze veranderen in "parels" en ze organiseren via virtuele boomstructuren. Net zoals bij Pinterest en We Heart It, kan je een "Pearltrees Button" downloaden voor je browser en hoef je enkel daarop te klikken om een webpagina in een van je "bomen" te saven. Pearltrees vormt letterlijk een hulpmiddel om het bos weer door de digitale bomen te zien. Dit medium kan je wat vergelijken met Prezi (http://prezi.com), een dynamische tool uit 2009 waarmee je online presentaties kan maken, die publiekelijk of privé kan zetten en die je kan delen. Het verschil bestaat erin dat je op Pearltrees URL's deelt, terwijl het bij Prezi gaat om slideshows.  

[venividiwiki]

To blog or not to blog, is that even the question?

Wordpress. RSS. Facebook. tumblr. Blogger. Twitter. Pinterest. Blogs. Sociale media. Het web 2.0.

Ik ben voorstander. Wij hebben vandaag middelen ter beschikking die zo’n grote impact kunnen hebben – en al hebben gehad – zowel in positieve, als in negatieve zin. We moeten gewoon leren hoe we er goed mee kunnen omgaan, hoe we er correct mee kunnen omspringen en dan nog gaan we het kaf van het koren moeten scheiden. Ook al staan blogs wat haaks op de traditionele media, toch moeten professionele journalist-bloggers de basisregels van de journalistiek blijven volgen: een goede journalist-blogger checkt zijn bronnen, als het kan op zijn minst liefst twee, en hij streeft een zo groot mogelijke objectiviteit na (journalistieke verhalen zijn sowieso al niet objectief, je bekijkt of leest een journalistiek verhaal altijd door de bril van journalist).

Bloggen. Ik doe het graag. Een van de meest aantrekkelijke dingen aan bloggen is dat er geen redacteur, eindredactie of andere invloed dan die van jezelf aan te pas komt. Plus, het is een platform waarop je verschillende media kan combineren. Volgens mij zit daar de kracht van blogs: het is enkel de stem van de blogger en hij bepaalt hoe hij iets aan de wereld toont. En de blogs hebben kracht. Kijk maar naar de waarheden die Julian Assange & zijn medewerkers en groeperingen zoals Anonymous Hackers al aan het licht hebben gebracht. Plus, ze geven de andere, kleinere, alternatieve en jongere media een rijke waaier aan mogelijkheden om dingen te publiceren en een groter publiek te bereiken. Ik denk dan onder andere aan Apache, MO* en de jongerenredactie StampMedia.

Toch vind ik het belangrijk om je als journalist niet te veel te focussen op het web. Zoekmachines geven vaak een vertekend beeld: het zijn ook maar hulpmiddelen die niet alles kunnen vinden (eigenlijk maar een klein deel van het zichtbare net) en die bovendien onderhevig zijn aan ranking en algoritmes. Er is een echte wereld daarbuiten die niet over het hoofd mag worden gezien.

Eigenlijk wil ik mij graag deels aansluiten bij de mening van Frank De Graeve: hij stelt dat de traditionele media een toekomst is beschoren als medium dat diepgang geeft aan informatie afkomstig van het web en sociale media. Ik denk ook dat je het inderdaad zo moet zien: sociale media, korte blog- en krantenberichten zijn een ideaal middel om nieuws aan de man te brengen. Het Wie? Wat? Waar? Wanneer? Traditionele media, krant, televisie, radio en ook blogs, zijn dan de middelen bij uitstek om te vertellen Hoe? En Waarom? Onderzoek blijft een van de belangrijkste sleutelwoorden voor de journalistiek. Want uiteindelijk, research is the name of the game.

[venividiwiki]

Davis et al (2009 : 13): “Blogs, podcasts, social networking sites, and YouTube also have become additional means to reach voters, particularly those who would not visit the website or have their name appear on an e-mail list.”

Obama wint voor de tweede keer de presidentsverkiezingen in de Verenigde Staten. Achter zijn verkiezingscampagne gaat een zeer getalenteerd ICT-team schuil dat hem beslist heel wat meer kiezers heeft opgeleverd.