vier vrouwen

vrouwen stellen ten toon

[viervrouwen]

Brief 13 Aan Greet, Marleen en Karien,

Vandaag deden we ons mooi kleedje weer aan, een laagje make-up op en juweeltjes, alsof er niks gebeurd is, maar niets is minder waar.Een laagje schaamte is verdwenen of misschien beter gezegd minder erg geworden. Het vele contact die we met ons 4 hadden werd steeds intenser en de gesprekken evolueerden in diezelfde lijn mee, er is een band ontstaan ... ik kan het niet verwoorden, er zijn ook geen woorden voor, het is hetzelfde gevoel als wanneer iemand naar me toe kwam en zei, je werk heeft me ontroerd, je hebt me de vrouw op een andere manier getoond, het gaat om de blik van iemand, een traan in de ooghoeken ... er zijn geen woorden voor. Het gevoel dat je mag zeggen wat je denkt, maar ook als je geen zin hebt om te praten dat dit ook kan. Dat je mag zijn wie je bent

Merci initiatief, merci rattenkasteel, merci allemaal, vanaf nu draag ik jullie nog een beetje meer met me mee.

Nadia 03-09-2013

[viervrouwen]

de opbouw

[viervrouwen]

de laatste week is begonnen. we nemen onze gastspreker mee langs onze ateliers, zodat bij hem onze woorden kunnen groeien.

[viervrouwen]

Ennio Morricone - The Mission

Brief 12

Aan mijn papa, Marleen, Nadia, Karien en de wereld

Ooit was er dat begin en deze week is de duiding van die opening, dat diepe gat, dat ongevulde, die leegte die zwaar of dodend voelt, dat oneindig fysische, dat open snijdende, dat tot verstikkend toe en dwangmatige inkaderen, dat verlangen om je schilderij ooit te horen zingen,…

Met zijn oren hoor ik nu zijn muziek die hij ooit elke morgen aanhoorde toen hij zijn ogen nog openen kon. Die ogen waardoor ik nu kijk en ja, ze huilen, ze wenen..niet alleen om het verlies en het verdriet dat zich erbij schoorde maar ja en wederom ja, daar is ook de zoute vloed van een begin van geluk waar de mond die vol met stenen sprak, zich ontkeide tot de woorden ‘een klein beetje liefde misschien ?’.

Ik heb het nooit begrepen  van die stenen en gisteren zag ik het, plots werd de nacht ja, dag. 

Ik weet nu , zonder de wereld, zonder jullie, zonder de anderen, zonder hem zou er nooit sprake geweest zijn van een rattenkasteel.

Hallo allemaal,

ze komt echt naar buiten en zal nooit meer zwijgen.

greet

[viervrouwen]

in het zweet des aanschijns

In het zweet des aanschijns

zie je niet wat anderen ontwaren,

denk je niet wat anderen aan het malen zijn,

voel je niet wat anderen gewaarworden,

Toch zullen die anderen mij het onderscheiden in de aanblik mogelijk maken,

zijn het ook die anderen die mij opnieuw laten veronderstellen en zullen zij mij de tastbaarheid aan de kaak stellen.

Geen blik zonder de ogen van de andere, geen gedachte zonder de hersenen van die andere, geen ervaren zonder de handen van die andere.

Als je zweet doe je dat helemaal alleen.

greet

[viervrouwen]

Eén van de schoentjes in wording.

greet sokkela

[viervrouwen]

na de inpak, de uitpak

marleen

[viervrouwen]

brief 11 van Marleen

sijsele 22/8/2013 mijn dwangmatig obsessioneel bezig zijn culmineert uiteindelijk in 

iets .....

marleen

[viervrouwen]

Brief 10 van greet aan marleen

St. Laureins 22/08/2013

Marleen,

Je stuurt me deze foto door op een gezegende donderdagmorgen met regen waar je mij vraagt om hem te plaatsen in de omgeving van onze virtuele samenkomsten en waar ik wat woorden mag poneren. Ja, voor mij het virtuele dat momenteel alleen meer de intensie in zich draagt om alles wat onwezenlijk is lichamelijk te beschrijven.

Ik zag een schrijnend beeld in de krant waar massa's dode mensen voorlopig in ruimtes lagen omhuld in witte doeken, vastgebonden met touwen alsof ze nu nog niet mochten oplossen in de wereld van de wolken, netjes naast elkaar geschrankt. Deze verschrikkelijkheid deed me denken aan je opengeritste witte cocon waar het lichaam eruit verdwenen is. Het deed me ook denken aan je talloze acts waar je jezelf of een ander persoon omwindt met kilometers wol, waar je je uiteindelijk aan onttrekt en waar er alleen maar nog die lege vorm nablijft. Een lege vorm, daar zou ik nog wel vijf bladzijden over kunnen uitwijden, ik zal het je besparen.

Als ik me onderdompel in wat jij mij toont dan zie ik helemaal het leven dat steeds de dood bij zich draagt. Je ademt dit verhaal telkens weer in en uit alsof je hier hoopt dat je lichaam één wordt met die vlucht-uit-de-cocon gedachte.

Nu laat je me zoeken naar woorden rond deze vloed van uitgegoten vlezige puzzelstukjes waar ik hier en daar zelf een druppel bloed ontwaar en je omhulsel wederom zie verschijnen. Alsof wanneer jij nederdaalt in de wereld van het tweedimensionale je de toeschouwer dwingt om die ene derde dimensie op te sporen.

Ik weet ook dat je net zoals je tot in verre landen haakt en waar je straten vol breit, je ook puzzelt op oneindig.

Ja, lees maar. Je strooit honderden stukjes op de harde vloer en je beslist op een onbewaakt moment waar de frisse blik starten kan, waar ook tevens op dat moment het gevoel van twijfel, het idioom van frustratie leeft omdat er nog zoveel andere stukjes dienen gepast te worden en je morgen misschien er nog tweeënzeventig aanbouwt of er voor dezelfde prijs drie wegneemt. Het verhaal waar elk mens die zich bezig houdt met creëeren mee geconfronteerd wordt en waar het soms zwaar om dragen is.

Suggereer je nu de cocon of is het een glimp van eeuwige bloemen die je ons laat zien, dit laatste verblijdt mij. Voor bloemen zal ik eeuwig en eeuwig vallen.

Dit beeld zou ook kunnen staan voor de afleiding van wat is, om op sommige ogenblikken niet hoeven te leven en toch te deinen op de wateren van je aderen. Het zou ook kunnen wijzen  op een uitdagen van het lot , een licht verzet tegen de verslaving van de herhaling.

greet

[viervrouwen]

Brief 9

Sint-Laureins, 21/08/2013

aan Greet, Nadia en Marleen

Vorige nacht heb ik niet echt veel geslapen. Ik had veel te veel woorden in mijn hoofd, de woorden waarom ik steeds vroeg, en die ik nu kreeg. Ze kwamen op hun kousenvoeten uit de nevels rondom de volle maan mijn gedachten binnengeslopen. Ik had dan ook het raam opengezet om mijn dromen te verwelkomen. Ik had natuurlijk beter niet de hele wereld uitgenodigd, dat besef ik nu tot mijn spijt. De wereld die gisteren de aarde had geconsumeerd. Gisteren op 20 augustus had de mensheid alle natuurlijke hulpbronnen van wat de aarde op één jaar tijd kan produceren al opgebruikt. Ondertussen hebben we nog een goeie vier maanden te gaan en dit nu zonder de grondstoffen van onze aarde want we zijn te gulzig geweest. We hebben de planeet compleet uitgezogen en leeggeroofd en de natuur kan dit niet meer compenseren. Ondertussen hebben we nu ook weer een nieuw lek bij met wegvloeiend radioactief besmet water. Dat dan ook weer in onze gronden en zeeën dringt, tot in de kern van onze aarde, en daarmee ook tot diep in onze eigen kern, aangezien we alles opsnuiven, opeten en opdrinken wat de aarde ons geeft, want zij is onze moeder. En een moeder is er toch om je te koesteren, te beschermen, te voeden, te sussen en je te kussen. Maar ze laat je ook los. Ze leert je je eigen weg te gaan, op je eigen benen te staan, ze laat je los en vrij, om de wijde wereld in te gaan. Met glinsterende ogen en een kloppend hart begin jij aan je tocht, terwijl zij je al even glinsterend en kloppend volgt op rechte banen maar ook in elke bocht. Maar nu hebben we onze moeder vermoord, gisteren, op 20 augustus anno 2013 zijn we in al ons enthousiasme steeds maar harder en harder beginnen te bollen en konden we op den duur onze koers niet meer bijhouden, sloegen op hol, draaiden als een tol, een flitsende brandende bol, helemaal dol. We vlogen uit de bocht. Recht in moeders armen. Een dodelijke omhelzing.

De moeder blijft onbeweeglijk, stil en leeg. Maar wij proberen eerst onze open wonden af te dekken met nieuwe pleisters, onze immer creatieve geest breit algauw een nieuw innovatief gedachtekluwen om ons in de toekomst beter te pantseren op onze te vervolgen weg. Ondertussen hebben we wel veel verdriet, we staan handenwringend, helemaal onthutst en met een bange krop in onze keel bij onze stille moeder, en begrijpen niet dat zij daar zomaar onbeweeglijk, stil en leeg blijft liggen, onze moeder mag ons niet verlaten, want zij is er om ons te koesteren, te beschermen, te voeden, te sussen en te kussen. We beginnen ons voor de kop te slaan om onze roekeloosheid, maar algauw verwijten we het “de ander”, en beginnen die ander op zijn kop te slaan. We geraken daarbij vrijwel meteen weer enthousiast en in geen tijd zijn we weer helemaal op weg, en vermoorden nu onze broeders en zusters. We gebruiken daarbij vernuftige middelen die we nog kunnen recupereren van de opgeslagen resten vanuit de koffer met grondstoffen van onze stille moeder, en slaan in al onze hevigheid nog meer gaten in onszelf en in het overblijvende omhulsel van onze moeder. We krijgen steeds meer verwittigingen van onze vader, maar we slaan ze zoveel mogelijk in de wind. Moeder kon zichzelf steeds weer redden en heruitvinden. En van vader hopen we op respijt en meer tijd. Maar voor hoelang nog, vragen sommigen van ons zich af in alle bescheidenheid. Terwijl de grootste en de stoutste onder ons, die hebben daaraan het schijt.

Ik heb dus niet echt zo veel geslapen deze nacht, door de hele wereld in mijn slaapkamer uit te nodigen. Maar gelukkig, vanmorgen toen ik nog slaperig uit het venster keek zag ik dat alles goed was, het vertrouwde zicht was nog intact, het plekje van onze moeder waar ik troost bij vind. Maar voor hoelang nog…

Karien

[viervrouwen]

geef me woorden, zei ze maar de zwerm zat reeds in haar keel ...

[the-nadia-posts]

Brief 8 aan Greet, Karien en Marleen

[viervrouwen]

viervrouwen:

Sint-Laureins 20/08/2013

Ik wil geen zakjes vullen, het moet juist weg, mee met de zwerm

Zou het wegblijven of keert die dan terug zoals een boemerang

en als je hem dan niet kan vangen, zal hij zich dan nog dieper nestelen

We zullen wel zien bij de volgende werken

nu eerst prepareren en presenteren

Nadia

[viervrouwen]

brief 7

Aan Nadia, Marleen en Karien,

zelfs de nachten laten mij niet meer los. Ik was te moe om al de heldere woorden die aan mij verschenen te noteren. Ik dacht , mijn hoofd zal ze in de raten van mijn koninginnenkast opslaan. Helaas, helaas alles is mij ontgaan en toch leek het te geuren naar de essentie op zijn mildst. Zo gaat dat dan als je in paniek slaat en alleen maar aan sokkels denkt die er nog niet zijn. Het rood dat vloeit sla ik vanaf nu bewust op in zakjes, zo kan ik het beter delen, vermoed ik. Ik zoek rust in de plas van de tafel van vier en wacht op de dag. Meestal golft hij zachtjes binnen en wanneer de blauwheid naar zwart neigt herinner ik mij meestal net op tijd weer wat de woorden leken te beschenen in mijn illusie van rode kunsten.

groet

greet.

[viervrouwen]

brief 6 aan Greet, Marleen en Karien

Sint-Laureins 19/08/2013

Rood, Rood, Rood

Geen woorden, maar wel veel rood

onze gemeenschappelijke factor

[viervrouwen]

Nadia

[viervrouwen]

In alle heftigheid onderweg, Marleen Vankerrebroeck.

Een bloedend hart, eeuwig en voor altijd. De binding der zorgenden, de draad in het doolhof, de omsnoering maakt dat het orgaan binnen blijft en gedwongen wordt tot kloppen. 

Niets is af, nimmer…

[viervrouwen]

brief 5

St. Laureins    18/08/2013

Dag Karien, Nadia, Marleen,

zondag en het hoofd doet alweer pijn omdat we het gisteren niet zeggen konden. Het lichaam danste omgeven van de rook en vertelde wat moest geuit worden, wellicht dat onuitspreekbare waar jij Karien zwijgt als het naamloos blijft. Onder het dansen sluiten de ogen zich om de boodschap nog meer te accentueren en af en toe Karien,ja openen die ogen zich en zien ze in de wereld en dan kijken ze naar jou waar jij heel veel weet te voelen. Zelf voelde ik nog nooit een kleur, je leert me een tastzin bij, je brengt me de taal van de lichamelijkheid bij onder het verven, zo zag ik het nog niet. Hoe zou mijn Van Dijck rood aanvoelen ? Zou het koud en glad als een plas bloed me overvallen als ik mijn vinger er in duw ? Zou ik me verliezen als ik aan het mengen sla daar ik teveel alles zou dienen te onderzoeken omdat ik de verf nu éénmaal mijn lichaam nog niet eigen maakte. Ja, in mijn klassen bij de kindjes laat ik ze ook in de verf dwalen, en kleien ze met de vingers. Helaas valt dit nooit te geloven maar kinderen vinden het vies en ellendig om hun vingers en handen in de lijm of de verf te doppen. Ze kiezen helemaal niet om één te worden met lichaam verf, klei of lijm. Zou het één van onze taken zijn om via onze beelden de mensheid hun lichaam weer te laten voelen zonder dat ze het eng vinden? Zouden we een poging dienen te ondernemen om de mensheid met gesloten ogen hun corpus weer naar boven te laten halen ? O, wat hebben we nog veel werk.

greet

[viervrouwen]

De opsmuk van de dag.

Nu probeer ik onze blog te behangen… zes patronen lijken mij beter dan zeven.