[vijftiendeverdieping]

Of kunnen we wissen wat we willen. https://www.instagram.com/p/Bl8XXSvAvec/?utm_source=ig_tumblr_share&igshid=tg040rganrof

[vijftiendeverdieping]

@jerinaa en ik zijn iets aan het maken.

[vijftiendeverdieping]

[vijftiendeverdieping]

liep met die leegte als een vlag achter haar aan wapperend, op klaarlichte dag.

Dat is wat ze nieuwe inwoners vertellen. De mensen. Alles aan het verhaal verandert elk gesprek. Kleine details: lange haren, korte haren, altijd een shortje, halfnaakt. Maar klaarlichte dag is een constante. Ze vertellen het met trots. Wanneer je kunt zeggen hoe klaar de dag was, bestaat er geen twijfel meer: jij was erbij geweest.

Tegen de tijd dat ze haar denkbeeldige vlag inruilde voor een dode vogel en daarmee door de straten wandelde, was het hele dorp al in de ban. Iedere dag een ander, zei een vrouw, ooit liep ze met zo’n dood beestje tussen haar tanden rond. Op klaarlichte dag.

Op weg naar huis, na een nacht vol klam zomerzweet en plakkerige wijn, zag ik haar. Dat is nu al enkele maanden geleden. Ze groef het vogeltje, dat ze op het eind van haar queeste die dag in de aarde had gepropt, weer op. Hij doet alsof hij dood is. Hij is nog helemaal warm. Ze huilde. Snot lag in een dikke laag onder haar neus en op haar bovenlip. Af en toe likte ze het op.

Ik vertelde het aan niemand. Elke nacht ging ik naast haar staan, om het vogeltje op te graven, onze vinger op het borstkasje te leggen, ik de dood te voelen, zij de warmte. Daarna stak ze de vogel in haar broekzak. Het was elke dag hetzelfde beestje.

Dat ging zo enkele dagen en nachten door. Met elke opgraving, die we nu ritueel samen deden, zag de vogel er meer gehavend uit. Overdag kwamen ook mensen van aanliggende dorpen kijken. Ik niet. Ik zocht haar enkel ’s nachts op. Het deed me te veel pijn. De vogel verloor meer veren. Een paar botjes werden duidelijk zichtbaar. Zou je niet beter weer gewoon met je vlag gaan wapperen? Ik werd bezorgd, zij knikte nee.

Op onze laatste nacht stelde ik het zelf voor. Om één grote put te graven. Dat zijn eigenlijk twee vliegen in één klap. Legde ik kalm uit, twee gebroken vogeltjes. Één put. Ik heb gegraven. En gehuild. Mijn snot opgelikt. Ze had nog warm.

Een week lang werd er druk over gesproken. Op haar gewacht. Niemand verdacht mij van haar verdwijning. Niemand vond het een verdwijning, een goed verhaal. Dat wel. Een mythe. Vandaag praten ze, de mensen, ze praten veel. Over het gekke meisje en hoe ze met haar vlag en een dode vogel in haar mond zomaar de stad uitliep en nooit meer kwam opdagen.

Ik bevestig het verhaal. Het heeft een beter einde dan wat het werkelijk was. Ik bevestig, het was op klaarlichte dag, er was geen twijfel meer: ik was erbij geweest.

[vijftiendeverdieping]

[vijftiendeverdieping]

Stukje uit een gedicht uit 'Zo scherp je kon er ook niet geweest zijn', nog steeds te koop en alles 💚

[vijftiendeverdieping]

[vijftiendeverdieping]

[vijftiendeverdieping]

Gisteren was een mooie dag op @memento.woordfestival.kortrijk 💙 Ik mocht de vragen van Roderik Six beantwoorden samen met Christophe Bell (koop zijn boek De Brulaap), ik maakte met kunstenaar Bram Terryn een installatie en dat had ik nog nooit gedaan en op het einde waren mijn handen zwart en dat was leuk, mooie @zitatheunynck was er en we hebben elkaars boek gesigneerd, @marjolijnvanheemstra en @nina_weijers waren er met een hondje en ze vertelden mooie dingen over een boek schrijven en toen was er Spinvis en ik hou van Spinvis en @small_time_hero organiseerde het hele weekend en ik ben trots en dankbaar voor iedereen die er was 🖤

[vijftiendeverdieping]

Ik mocht gisteren geen podium maar een FAKKING HUIS delen met @brihang , @alexdeforce en @larussav en nu wil ik hen alledrie adopteren en elke dag samen dingen maken 💙👋🏻

[vijftiendeverdieping]

gie peist

[vijftiendeverdieping]

Vandaag in de cultuurbijlage van @destandaard over mijn favoriete beeld 💙 🖋 @jokevancaesbroeck 🎥 Sylvain Chomet

[vijftiendeverdieping]

[vijftiendeverdieping]

Dat ik u geen 'beh poëzie is zo mijn ding nie' hoor zeggen of ik noem bundel 3 'amai ge kunt zien dat poëzie uw ding wel is' 👋🏻 (tis nie waar ik weet niet of er nog geld genoeg is voor een bundel drie maar je snapt mijn punt wel) (als je het niet snapt wil ik maar zeggen: probeer het eens, die poëzie ge zult wel zien) (ugh joengeeee siel hou uw mond)

[vijftiendeverdieping]

Uhhh fakking sielvhm met al die foto's van de kussens en gordijnen en jonges toch.

[vijftiendeverdieping]

[vijftiendeverdieping]

‘Wanneer weet je of iets erg genoeg is zodat je het een trauma mag noemen?’

Ze klinkt als een kind van tien dat geen moeilijke woorden snapt maar ze wel graag uitspreekt.

Ik heb geen zin om haar uit te leggen dat niemand op een trauma zit te wachten. Dat als ze een soort van lijst wil waar ze alles van af kan kruisen ze voor mijn part beter haar mond kan houden.

Ik heb moeite om niet letterlijk TROUW MA te horen en in geschreven letters op wit, gelijnd papier voor mij te zien. Daar heb ik steeds vaker last van. Ik kan moeilijk afstand nemen van woorden eens ze die ene kwab in mijn hersenen bereiken

BU RIJKEN

KWAB     KWAB     KWAB

Wanneer het een gat in je slaat dat zo onnoemelijk groot is dat je nadenkt hoe je het kunt gaan inrichten. Dat je als een kat begint te blazen als iemand er zijn hand naar uitsteekt en het tegelijk voelt als een ontstoken wond waar je andermans vinger op wilt duwen tot de pijn specifiek genoeg is en je na een tijd van niet gebruiken precies de juiste vloeistof weer door je aderen voelt stromen. Dat het ergens op te lossen valt maar je liever doet alsof het net even gaan verdwijnen is dus dat zal voor

later zijn. 

‘Als je er af en toe eens flink om huilt’, zei ik haar.