Visage Grincheux

[visagegrincheux]

Elini Masanın Kenarında Gezdiriyor.

“Elini masanın kenarında gezdiriyor. Öğleden sonra bulutlarının kasveti çökmüş görüş alanım içindeki her nesnenin üzerine. Aniden kalkıp kemanına uzanıyor. İçli melodiler birden odanın içini kaplıyor. Uçsuz bucaksız bir mavisin, diyor; bu melodilere çok benzer mavi. İnsanın içinde sakladıkları ölmeli mi diye soruyorum, bütün bu boğucu öğleden sonralarının ortasında. Ölmeli, diyor:

- Öldüremezsek birbirimizin yüzüne nasıl bakarız? 

Oturduğum yerden taş binaların ne kadar yüksek olduğunu görebiliyorum. Ben bir taş bina mıyım? İçimdekileri öylece saklamak zorunda mıyım? Üstelik insanın benliği her ne kadar gökyüzünden taşıyor olsa da saçları değemiyor ki maviye. Şimdi bizim yüzlerimizde beliren bu yüksek tavanlı daire, bizi saklıyor olsa da çevredeki bütün tehlikelerden - evlerin, sarayların, kulelerin ve surların inşa edilme amacı gerçekten bu olsa bile - ya da öyle olduğunu varsaysak dahi beni kendi içini öldürerek koruma isteğin ve bunu benden de aynı şekilde istemen hayvani bir hayatta kalma savaşının içine düşürmez miydi bizi? 

Yaşattıklarımızla varız.”

[visagegrincheux]

[visagegrincheux]

Nazım Hikmet Paris Sokaklarında.

[visagegrincheux]

Elini Masanın Kenarında Gezdiriyor.

“Elini masanın kenarında gezdiriyor. Öğleden sonra bulutlarının kasveti çökmüş görüş alanım içindeki her nesnenin üzerine. Aniden kalkıp kemanına uzanıyor. İçli melodiler birden odanın içini kaplıyor. Uçsuz bucaksız bir mavisin, diyor; bu melodilere çok benzer mavi. İnsanın içinde sakladıkları ölmeli mi diye soruyorum, bütün bu boğucu öğleden sonralarının ortasında. Ölmeli, diyor:

- Öldüremezsek birbirimizin yüzüne nasıl bakarız? 

Oturduğum yerden taş binaların ne kadar yüksek olduğunu görebiliyorum. Ben bir taş bina mıyım? İçimdekileri öylece saklamak zorunda mıyım? Üstelik insanın benliği her ne kadar gökyüzünden taşıyor olsa da saçları değemiyor ki maviye. Şimdi bizim yüzlerimizde beliren bu yüksek tavanlı daire, bizi saklıyor olsa da çevredeki bütün tehlikelerden - evlerin, sarayların, kulelerin ve surların inşa edilme amacı gerçekten bu olsa bile - ya da öyle olduğunu varsaysak dahi beni kendi içini öldürerek koruma isteğin ve bunu benden de aynı şekilde istemen hayvani bir hayatta kalma savaşının içine düşürmez miydi bizi? 

Yaşattıklarımızla varız.”

[fotogrimsi-deactivated20180915]

[visagegrincheux]

[vangoghsarisi]

Çıplaktık, yürüyorduk, utanmayı öğrenmemizle unutmamız bir olmuştu, çıplaktık, yürüyorduk. Kimin sınava girdiği unutulmuştu, çıplaklık unutturucudur. Biz unutmak için, kaçmak için soyunanlardandık, kaçmak için. Oysa hatırlamak için soyunulur, hatırlamak için, yüzyıllardan beri unutulanları hatırlamak için. Yeniden başlamaya gücü olmak için, seçim yapmak için, seçim yapabilecek açıklığa kavuşabilmek için. Hayır demek için, evet demek için. Başkaldırmak için, yakıp yıkmak için, barış için soyunulur, soyunulur. Tante Rosa daha bir kez olsun bunlar için soyunmadı, bunlar için soyunulabildiğini düşünmedi, görmedi, bilmedi. Tante Rosa bütün kadınca bilmeyişlerin tek adıdır.’

Sevgi Soysal (via vangoghsarisi)

[oyleydi]

Bir elmanın bir meyve olduğu, bir babanın baba, bir savaşın savaş olduğu, bir gerçeğin gerçek olduğu, bir yalanın yalan olduğu, bir aşkın aşk olduğu, bir başkaldırmanın başkaldırma olduğu, bir sessizliğin sessizlik olduğu, bir düzenin düzen olduğu ve bir evliliğin bir evlilik olduğu, olacağı günler gelecekti, inanıyordu Tante Rosa.

Sevgi Soysal, Tante Rosa (via seslerinuyumu)

[visagegrincheux]

citrouille grincheux.

[visagegrincheux]

Elini Masanın Kenarında Gezdiriyor.

“Elini masanın kenarında gezdiriyor. Öğleden sonra bulutlarının kasveti çökmüş görüş alanım içindeki her nesnenin üzerine. Aniden kalkıp kemanına uzanıyor. İçli melodiler birden odanın içini kaplıyor. Uçsuz bucaksız bir mavisin, diyor; bu melodilere çok benzer mavi. İnsanın içinde sakladıkları ölmeli mi diye soruyorum, bütün bu boğucu öğleden sonralarının ortasında. Ölmeli, diyor:

- Öldüremezsek birbirimizin yüzüne nasıl bakarız? 

Oturduğum yerden taş binaların ne kadar yüksek olduğunu görebiliyorum. Ben bir taş bina mıyım? İçimdekileri öylece saklamak zorunda mıyım? Üstelik insanın benliği her ne kadar gökyüzünden taşıyor olsa da saçları değemiyor ki maviye. Şimdi bizim yüzlerimizde beliren bu yüksek tavanlı daire, bizi saklıyor olsa da çevredeki bütün tehlikelerden - evlerin, sarayların, kulelerin ve surların inşa edilme amacı gerçekten bu olsa bile - ya da öyle olduğunu varsaysak dahi beni kendi içini öldürerek koruma isteğin ve bunu benden de aynı şekilde istemen hayvani bir hayatta kalma savaşının içine düşürmez miydi bizi? 

Yaşattıklarımızla varız.”

[visagegrincheux]

Ne Kitapsız Ne Kedisiz

“Varlığına alıştığın bir nesneden kopmak güç gelebilir. Yaşamak, pek çok şeyden kopmasını öğrenmektir de. Ama başkalarında gördüğüm için varolduğunu öğrendiğim ‘bir nesneye duyulan yakıp tüketici tutku’, sanıyorum, bilmediğim bir şey. Bir nesneyi, hatta genel olarak bir ‘şey’i, bütün varlığımla istemeği, yani içimden istemeği, beceremedim. Avdan, avcıdan çok söz ettim, ama onlar nesne değil; onlar, yaşamın akıp gidişi içinde, kişinin temel tutumları. Avlığı, avcılığı becerdim mi ki? Avcı da av da, kendileri üzerine bir şeyler düşünürler elbet; ama avı avcıdan, avcıyı avdan sormak gerekir; mutlaka!”

Bilge Karasu

Ne güzel şey hatırlamak seni.

[visagegrincheux]

My Fat Dear Deery

[okuryazarlar]

[visagegrincheux]

[visagegrincheux]

Nazım Hikmet Paris Sokaklarında.

[visagegrincheux]

Gecenin Sonuna Yolculuk

“Senin ırk dediğin şey, alt tarafı, açlıktan, vebadan, urlardan ve soğuktan kaçarak, yedi düvelin sillesini yedikten sonra gelip kendini burada bulmuş, pirelenmiş, gözü çapaklı, götü donmuş, bana benzeyen koca bir çulsuzlar yığınından ibarettir. Denize dayandıkları için daha öteye gitmeleri de zaten olanaksızdı. Fransa budur işte. Fransızlar da budur.”

Louis-Ferdinand Céline 

[visagegrincheux]

Nighthawks by Edward Hopper 

[diyojensendromu-deactivated2018]

Witold Gombrowicz’in Ferdydurke kitabından; “Kendimle bir başıma kalmıştım, aslında kendimle de değil - çünkü ben yoktum; olduğumu hissetmiyordum ve her düşünce, her tepki, eylem, söz sanki benim değilmiş de, benim dışımda bir yerlerde belirlenmiş, benim için yapılmış gibi geliyordu - aslında ben ötekiydim. İşte o zaman korkunç bir öfke sardı her yanımı. Ah, kendi biçimini yaratmak! Kendini dışarıya atmak! Kendini ifade etmek! Benim şeklim benden doğsun, bana yapılmasın!”

[i-am-craving-you]