deus ex machine

[makinedentanri]

Mutluyum.

[makinedentanri]

Uyumak da istemiyorum uyanmak da. Hayatımdan, kendimden kararlarımdan, yaptıklarımdan nefret ediyorum. Nefesimin daralmasından, kalbimin sıkışmasından, gözümün kararmasından, tüm bu güçsüzlüklerimden iğreniyorum. Sevmesinler, istemesinler beni. Hak etmiyorum. Yalnız kalmak istediğimde bile içten içe kapının ardında beni bekleyen insanlara güvenip tutunmaya çalışmak rezillik, güçsüzlük, bencillik. Hak etmiyorum. Gidecekler. Böyle böyle, bırakacaklar, hakları. Bittim. Daha da biteyim. Zaten tutunduğum tek dalı yakıp yıktığım için dibin de dibini boyladım. Elbet biter çıkarım demiştim ama yokmuş. Çok korkuyorum. İkinci kere çok korkuyorum. Telafisi de yok çaresi de. Nefret. Nefes almak çok zor. Duramıyorum ben. Düşüyorum.

[makinedentanri]

Anlıyorum seni Püryan. Artık ben de istiyorum.

[makinedentanri]

Uyku düzenim aşkım bitanem nolur geri gel:(

[makinedentanri]

Her şeyden sıkılıyorum teşekkürler

[makinedentanri]

[makinedentanri]

Hayatıma devam etmek için elimde herhangi bir sebep yok, tek bir şey hariç. Devam etmemin, ders çalışmamın, yemek yememin, uyumamın tek sebebi. Bencilce mi? Tutunduğum tek dal da kırılırsa ya? Bencilce. Kendimi biraz sevsem belki böyle olmayacak. Kendimi sevmek için başkasının gözlerine ihtiyacım olmasa keşke. Güvenebilsem, inanabilsem, görebilsem biraz. Bilsem.

[makinedentanri]

[fotogrimsi-deactivated20180915]

[makinedentanri]

Mutsuzum.

[earthtogazelle]

[makinedentanri]

[minazor-deactivated20181224]

Hiç yalnız kalmadım. Kendimi dört duvar arasına kapatıp herkesi kapının dışında bıraktım. Ama hiç yalnız kalmadım.  O kapının önünde hep birileri oldu. Hep sesler doldu odaya. Ben hep yalnız kalmak isteyip kendimi o odaya kapattım ama hep dışarıdaki insanların varlığına güvendim. Ve şu an eğer o kapının önü boşalırsa ne yaparım bilmiyorum. Ben hep yalnız hissettim ama hiç yalnız kalmadım.

[kedidirokedi]

Sormak istedik­lerimizi hep erteliyor, çünkü açıkçası onlardan korkuyoruz; sonunda da onları sormak için fazlasıyla geç kalmış oluyoruz. Sorularımızın muhatabını rahat bırakmak istiyor, onu derinden yaralamaktan korkuyoruz, dolayısıyla soruları sormuyor ve böylece kendimizi rahat bırakıyor ve derinden yaralanmaktan kurtuluyoruz. En önemli soruları sormak yerine faydasız, saçma, gülünç sorulara odaklanıyoruz; önemli soruları sormak istediğimizde de yine çok geç kalmış oluyoruz. Yaşamımız boyunca büyük soruları biriktiriyor, biriken sorular koca bir dağ oluşturunca da dağın gölgesiyle hayatımızı karartıyoruz. Zaten o zamana kadar yine çok geç kalmış oluyoruz. Başka insanlara ve kendimize soru sormaktan kaçınmamalıydık; onlara sorularımızla işkence etmeliydik; hiçbir soruyu onlardan esirgememeli; esirgeyerek onları aldatmamalıydık. Soruları sormak istediğimiz kişi artık ortalıkta olmayınca, ölünce, zamanında sormadığımız şeyler için pişmanlık duyuyoruz. Ama tüm soruları sormuş olsaydık dahi, elimizde tek bir yanıt bile olacak mıydı?

Thomas Bernhard, Soğuk (via kedidirokedi)

[cahilfilozof]

haydi nata bir şarkı söyle. sonra birlikte kanepede uykuya dalalım. sabah uyandığımızda bir şarkı daha söyle ve kahvaltımızı yapalım. ne olursa olsun senin sesin bu evin içinde yankılansın olur mu? çünkü senin sesin bu evin kalbi nata, anlıyor musun? 

[0112358132134558914423337761-de]

“my life has become too painful and i keep asking myself, what i am doing to get out of where i am, what am i doing with my life.”

[kedidirokedi]

Aslında dünyanın hiçbir yerinde rahat edemeyen, sadece bulundukları yerden başka bir yere doğru giderken, iki yer arasında mutlu olan insanlardanım.

Thomas Bernhard - Wittgenstein'in Yeğeni : Bir Dostluk  (via kedidirokedi)