Sinds onze geboorte vermenigvuldigen we al, onszelf althans. Onze cellen delen en delen en splitsen en splitsen tot ze zelf niet meer weten waarin of waaruit. Hoe meer delingen er gebeuren, des te meer fouten er plaatsvinden. Het lichaam is in staat deze fouten te elimineren, we zijn namelijk slimmer dan we zelf denken. Helaas komt er een tijd waarin het ratio aan gemaakte fouten het vermogen om ze op te lossen zal inhalen, we worden ouder, grijzer, verliezen haar, krijgen te kampen met rugklachten en nieuwe heupen, een nieuw paar kijkers en artificiële oren. De dagelijkse sleur van het leven kan een mens breken, en de mens kan ook zichzelf breken, zo blijkt. Eén ding breekt echter nooit bij de mens, integendeel, het groeit alleen maar. Ik heb het over ons vermogen om lief te hebben. Wanneer we als 9 jarigen nog onder de tirannie van onze meester van het 4de gebogen liepen voelden we al een eenheid. De jongens en meisjes die verenigd waren in deze strijd waren onze vrienden, en we hadden er een hele hoop, allemaal vriendjes en vriendinnetjes. Allemaal kameraden voor het leven, dit dachten we toch.
Plots vergaat de utopie van het ‘kind zijn’ en moeten we naar de grote school. ‘Vaarwel vriendjes, we zien elkaar nog, we spreken nog af, dat moet wel!’
Helaas, we spraken niet meer af en zagen elkaar niet meer, we bleven over met een handje vol ‘maten’, zoals ze dat alhier noemen. De hele wereld leek te vallen en te staan bij onze lotgenoten, tot we plots een vreemd beestje langs onze nek omhoog voelden kruipen. Door de pubertijd en de irriterende hormonale veranderingen die daarbij horen, werden we andere mensen. We keken door een ander paar ogen, we werden onderhevig aan onze primaire instincten en de onschuld van het ‘kind zijn’ verging. We werden verliefd, een tot dan toe vreemde emotie, een buitenaards wezen dat onze wereld binnenviel en de boel aan stukken sloeg. Het keerde ons binnenstebuiten, wierp ons ter aarde en liet ons daar, als een hoopje ellende liggen. En terwijl we daar op de grond gesmeten lagen te kwijlen als een verlepte hond was onze enige gedachte:
Bon, dat doet er eigenlijk niet echt toe, de essentie is dat we leerden liefhebben en liefde leerden ervaren als een essentieel deel van onszelf. We houden niet alleen van ons ‘lief’, we houden van onze vrienden, ouders, broers,.. De hele rimram. Liefhebben en geliefd zijn voelt goed en we willen meer, maar liefde is als een organisme.
Gisteren zei ik aan mijn liefste, toen ze de niet te beantwoorden vraag stelde, ‘Wat als ik je teleurstel? Wat als ik met tijd niet ben wie je dacht dat ik was? Wat als je me niet meer leuk vindt?’
Ik zei, ‘Hoe langer wij met elkaar omgaan, hoe langer we samen zijn, hoe meer rimpels er op het water zullen verschijnen. Die rimpels worden misschien wel golven, het zachte zalige briesje wordt misschien wel een storm. De eeuwige warmte zal op sommige dagen vrieskou zijn.’ Zo kon ik alle tegenstellingen van het meteorologische studiegebied gaan opnoemen maar de essentie was de laatste zin: ‘We kunnen niet voorkomen dat er ooit een storm zal waaien, maar we hebben de volledige controle over hoe we ermee omgaan.’
Als er een plooi in uw hemd is, dan strijk je hem eruit. Zoniet, denk je de hele dag ‘dju toch, er zit een plooi in mijn hemd’
Denkende aan de rimpels op het water en hoe ze zich zouden uitbreiden dwaalden mijn gedachten af naar de celdeling en hoe daar ook fouten in ontstaan. Bij de vermenigvuldiging van evenementen stijgt de kans op errors. Hoe fatalistisch dit ook mag klinken was het eigenlijk zeer geruststellend. De mens begint af te takelen rond zijn 27 jaar, vanaf dan gaan we de berg van het leven af. De helling naar beneden is echter veel minder steil dan de helling omhoog, na deze 27 jaar (bij schatting) hebben we het vermogen om er nog eens een slordige 60 jaar bij te lappen. Soms meer, soms minder. De mens is een ongelofelijk wezen, en de bewondering voor een mens mag eigenlijk niet bestaan voor een persoon in zijn jonge jaren. Aangezien we dan gezegend zijn met een zelfhelend vermogen om ‘u’ tegen te zeggen. De bewondering moet er juist zijn voor de mens die zijn valies al op zijn rug heeft, en die deze valies elke dag vult maar toch met dezelfde moed aan de dag begint. Dag na dag wordt hij zwaarder op de eeuwige spiraal naar de afgrond. Nu ontstaat de onvermijdelijke vraag, ‘ hoe kan je positief zijn over het feit dat we afstevenen op de afgrond?’
Daar is mijn antwoord op, HELEMAAL NIET.
Er is geen individueel positief aspect aan het feit dat we op een dag, na een zeer moeilijke en zware tocht, allemaal vergaan tot as. Maar het biedt wel een perspectief, we hebben allen een vervaldatum, een begin en een einde. Dat verhoogt de druk om iets te doen met onze aardse tijd toch aanzienlijk. Stel je eens voor dat iedereen eeuwig te leven had, dan zouden we alles toch uitstellen tot morgen?
Wat ik eigenlijk wil zeggen, aangezien liefde een ingebouwde component is van het menselijk bestaan zal er, zolang er leven is, liefde zijn. En omgekeerd. ZEKER omgekeerd!
Daarom probeer ik elke dag lief te hebben, en elke dag een beetje meer. Zodat, wanneer mijn lichaam dan eindelijk zal aftakelen aan het onvermijdelijke kantelpunt, wanneer ik oud word, grijs, versleten en lelijk. Wanneer dat alles plaatsgevonden heeft en ik er nog uitzie als een beschimmelde peer met tandenstokers voor ledematen. Dan zullen de jonge mensen zien wanneer ik thuiskom met bloemen voor mijn vrouw, of mijn kleinkinderen leer fietsen, of mijn kinderen uit de nood help wanneer het volwassen zijn hun net iets te zwaar valt. Wanneer alle zichtbare verminkingen verwerpelijk zullen zijn in het wezen van de liefde.
Enfin, ze zullen kunnen zeggen: ‘Kijk eens hoe mooi’
prguitarman
areudirty
dailybridgerton
turnnoffyourmind
discoholicmusic
baratheonpilled
pixelskylines
