Het was een aangenaam warme dag. De zon scheen en de mensen waren vrolijk.
Je liep mee naar het station waar Val en ik onze trein moesten halen. Eens toegekomen was het 17u05, mijn trein vertrok om 17u04. Pech? Dan neem ik maar de volgende maar niet die van 11 na want deze stopt overal en vertrekt veel te snel. Oke, die van 23 na wordt het dan.
Je bleef. We liepen door de gang van het station, toen we aan het einde gekomen waren was ik vergeten op welk spoor mijn trein vertrok. Je keek op het bord en ik moest op spoor 7 zijn, helemaal aan de andere kant van de gang.
We keerden om en ik vroeg je of jij niet naar huis moest. "Nee, op maandagavond stap ik altijd naar het noordstation met mijn muziek op. Onderweg ga ik iets drinken op de Grote Markt en neem ik mijn trein rond 19 of 20 uur.".
Dat klonk als muziek in mijn oren en zei om te grappen, met de stiekeme hoop dat je ja zou zeggen, dat we dat samen konden gaan doen. Het was toch mooi weer. Dat vond je wel oké maar toch was ik nog onzeker dus stonden we op het perron mijn trein op te wachtten.
We praatten en het was de eerste keer dat we écht met elkaar spraken, 1 op 1, geen zinloze klap maar een echt gesprek.
Je vertelde over hoe je van bossen houd, naaldbossen want daar tussen woonde je, over hoe je vroeger met je grootvader door de bossen liep en dat je hoopte om ook zo fit te blijven als hij, over Kaya, hoe zij je eerste vriendin was en ze zo anders was dan jij maar dat je haar moest achterlaten toen je naar hier verhuisde, over hoe je me beter denkt te kennen dan dat ik denk dat je me kent.
Toen kwam de trein en ik was zo verdronken in jouw woorden dat ik niet wou wegzwemmen en naar huis gaan. Dus bleef ik staan, keken we hoe de mensen instapten. Je vertelde me dat we in het ergste geval iets konden gaan drinken.
Ik koos voor het ergste geval. Dat ergste geval leek het beste geval.
We liepen door de straten van Brussel en ik hing aan je lippen. Jouw verhalen zijn zo ver verwijderd van mijn wereld en ik wou weg. Weg van mijn wereld en op naar de jouwe.
Sneller dan ik ooit dacht dat we er zouden geraken stonden we op de Grote markt en plotsklaps herinnerde ik me dat ik geen cent op zak had, buiten een schamele 1,62 euro. Je wou niet dat ik naar een bank zocht, betaal me maar een andere keer terug, zei je.
Een andere keer? Mijn hart raasde want de gedachte om dit nog eens met jou te doen was nog niet eens bij me opgekomen. Toch protesteerde ik, ik hou er niet van wanneer iemand anders mij een drankje koopt en ik het niet meteen terug kan geven. Geen discussie voor jou. Dus besloot ik om mijn moeder te bellen, ik moest haar verwittigen dat ik later thuis ging zijn.
Jij moest lachen, ik moest mijn moeders stem horen om me even terug naar mijn wereld te brengen.
We vonden een plekje om te zitten, tussen de toeristen, bij een veel te duur café. De serveerster kwam maar zij sprak Frans dus bestelde ik maar. Voor jou een "La corne" en voor mij een Stella. Mijn bierkennis is miniem dus speelde ik op veilig.
We praatten en praatten, je deed bijna per ongeluk je sigarettenpeuk in het onaangeraakte notenpotje.
Toen onze glazen leeg waren zei je "Bon.." en maakte aanstalten om recht te gaan staan dus ik zei "Ja, laten we door gaan.". Een "ah" viel en je zei dat je wou vragen om nog iets te drinken maar dat als ik door wou dat ook kon.
Nog iets drinken was meer dan oké voor me en dus ging je naar binnen.
Terwijl je weg was had ik even adempauze. Dingen op een rijtje zetten en mezelf moed in spreken, dat had ik nodig. Ik moest mezelf overhalen om niet te veel te gaan nadenken.
Stilaan kwam ik los en we lachten en ik genoot van jouw verhalen. Niet één moment voelde ik me ongemakkelijk, alles verliep zo natuurlijk met jou.
Nadat onze glazen alweer bijna leeg waren ging je weer naar binnen, een toiletstop. Bij terugkomst had je 2 pintjes mee. Ik herinner me niet eens meer of je vroeg om nog iets.
Na 3 glazen was het genoeg en we vertrokken.
Mijn hoofd voelde licht en ik brabbelde maar wat. Niet omdat ik dronken was, gewoon omdat ik nu eenmaal zo ben wanneer ik me oké voel bij iemand en mezelf niet hoef te verschuilen.
Oké, van die 3 glazen pils was ik misschien wel wat in de wind. Of was het door het warme weer en het fijne gezelschap? Of omdat ik me goed voelde? Wellicht was het een combinatie van dat alles.
In het station wachtte je niet mee op mijn trein. Het was al 21u en iemand kwam je ophalen.
Het was een vluchtig afscheid "Meiske, hou je goed" riep je terwijl ik de trappen al afliep. Ik zwaaide en je was weg.
De weg naar huis verliep langzaam maar net langzaam genoeg. Er was geen haast om thuis te geraken.
De zon begon te zinken en ik kwam weer boven water.
gracieabrams
tangentwithtanner
discoholicmusic
areudirty
turnnoffyourmind
jimmyeatworldofficial
romaincrisis
