The power to believe

Gegadigden, of hoe ik jullie aanspreken moeten zou, ik schrijf hier namens mijn eigen arrogantie, mijn eigen trots, de gedichten die mijn leeg bestaan opvullen. Ik voel me vereerd dat jij als menselijk wezen mijn lege gedachten interessant genoeg vindt...

[weirdpoetguy]

Reuzen

Tot de dag dat reuzen ons zouden verslinden, trachtte ik het leven te verbinden. Een schakeling tussen elke tijd,  is waar mijn toekomst zich naar toe heeft geleid.

Maar zelfs tijd dwaalt, verliest zijn meest delicate gedaante. En nu,

De reuzen worden steevast minder inert, zo wordt ook het hart minder alert. Waarom zou ik het oneindige verdelgen, als de reuzen mijn zijn verzwelgen.

[weirdpoetguy]

@marleyandmandy tagged me, so I might give it a shot :p

you are darkslateblue #483D8B Your dominant hue is blue, making you a good friend who people love and trust. You're good in social situations and want to fit in. Just be careful not to compromise who you are to make them happy. Your saturation level is medium - You're not the most decisive go-getter, but you can get a job done when it's required of you. You probably don't think the world can change for you and don't want to spend too much effort trying to force it. Your outlook on life can be bright or dark, depending on the situation. You are flexible and see things objectively. http://spacefem.com/quizzes/colors/

I actually kinda agree with everything. I think I can be quiet a good friend (sorry Woutsie). But I do not really agree with the good in social situations. It is not that I am bad or anything, but to say good? The second is exactly the way I am. Lazy and passive af, but I like it that way. And for the last part; jup, semi-emo all the way (refers to heavily emo poetry blog). I will tag @cut-it-out-with-the-emo-jokes because it can

[weirdpoetguy]

Van Der Graaf Generator - Still Life

Song: Still Life Artist: Van Der Graaf Generator (VDGG) Album: Still Life Year: 1976 Genre: Progressive Rock Lyrics: Citadel reverberates to a thousand voice...

Lyrics: Citadel reverberates to a thousand voices, now dumb: what have we become? What have we chosen to be? Now, all history is reduced to the syllables of our name - nothing can ever be the same now the Immortals are here. At the time, it seemed a reasonable course to harness all the force of life without the threat of death, but soon we found that boredom and inertia are not negative, but all the law we know and dead are Will and words like survival. Arrival at immunity from all age, all fear and all end.... Why do I pretend? Our essence is distilled and all familiar taste is now drained and though purity is maintained it leaves us sterile, living through the millions of years, a laugh as close as any tear.... Living, if you claim that all that entails is breathing, eating, defecating, screwing, drinking, spewing, sleeping, sinking ever down and down and ultimately passing away time which no longer has any meaning. Take away the threat of death and all you're left with is a round of make-believe; marshal every sullen breath and though you're ultimately bored by endless ecstasy that's still the ring by which you hope to be engaged to marry the girl who will give you forever - that's crazy, and plainly it simply is not enough. What is the dullest and bluntest of pains, such that my eyes never close without feeling it there? What abject despair demands an end to all things of infinity? If we have gained, how do we now meet the cost? What have we bargained, and what have we lost? What have we relinquished, never even knowing it was there? What chance now of holding fast the line, defying death and time when everything we had is gone? Everything we laboured for and favoured more than earthly things reveals the hollow ring of false hope and of false deliverance. But now the nuptial bed is made, the dowry has been paid; the toothless, haggard features of Eternity now welcome me between the sheets to couple with her withered body - my wife. Hers forever, hers forever, hers forever in still life.

[weirdpoetguy]

In hoeverre besta ik?

In welk interval weet ik zeker dat ik besta? We leven naar de statistiek, maar ondermijnen elke vorm van dynamiek. Want slechts in woorden tracht men te beschrijven, wat mijn essentie zo zwart kleurt. Echter kunnen deze niet verdrijven en word ik van binnen nog verscheurd.  Gereduceerd tot woorden, een verbastering van het leven, die, systematiek, in manuscripten wordt beschreven.  En nu, als deel van een totaal, geen eigen identiteit, maar een van velen, betreur ik, dat ik al die woorden met anderen moet delen.

[weirdpoetguy]

De liefde bindt

Wat bindt ons? Zijn het fysische gravitatiekrachten die de menselijke psyche naar elkaar  doet smachten? Is het de chemie die covalent associeert tot een complex dat niet meer verweerd? Is het toch het biologisch instinct dat diep in onze neuronen, de gedachten verdrinkt? Of wellicht, is de derde dimensie niet genoeg en treedt vanuit het onzichtbare, een kracht die de natuur niet verdroeg. Want mijn liefde is wezenlijk, een eigen gecreëerde entiteit, bestaand uit alle energieën van mijn innerlijk die zorgt voor een compleet nieuw soort affiniteit. Het is de liefde die bindt.

[cut-it-out-with-the-emo-jokes]

With Weirdpoetguy <3

[weirdpoetguy]

With Myrnametaphor <3 (ja origineel)

[weirdpoetguy]

sterrenregen

In de sterren viel niet te lezen, wat een ieder had geschreven, want woorden zijn oplosbaar zelfs in een vurige sterrenregen. Maar niemand die het deerde, hoe hun liefde uit de Hemel droop en als het kille gesteente na tijd langzaam verweerde. Echter kerf ik mijn initialen diep in de wortelen van moeder Natuur,

hoor de klokken slaan ter aankondiging van het uur. En hoe zoet die uren zijn, hoe teder ik mijn woorden tracht te strelen, zodat al mijn opstijgende wensen zich met de sterren kunnen delen.

[psychotherapy]

Both hope and despair are self-fulfilling prophecies.

Maximum Brainpower: Challenging the Brain for Health and Wisdom (via psychotherapy)

[weirdpoetguy]

Ik hou van jou

Bitter zoete harmonie resoneer niet in klanken, maar in woord. Zodat het een luider dan het ander spreekt en de tonen worden  gemoord.  Soms spreekt de reden, maar geef geen gehoor. Hij sprak slechts, toen hij even zijn hart  verloor. En nu deze weer  spreken kan, de woorden verzegelt zoals gras vlijt bij ochtenddauw. Is er niets dat mij ontnemen kan, dat ik hou van jou.

[breakdownrebuild]

[cut-it-out-with-the-emo-jokes]

Most of you have heard the story about how damaged people resemble a crumpled piece of paper.

This got me thinking…

…for a crumpled piece of paper seems pretty worthless…

But sometimes you’ve got to pick it up, unfold it and reshape it into something beautiful.

[weirdpoetguy]

Home sweet home

It builds like a house, providing roof over head. But still, no space for spouse, for the rooms are still dead. On quaking grounds it was malformed, keeping everyone around it uninformed, but finally it did collapse, burying the barren ground with glass. And still rubble seems to live, for delicate twitches make it stand. If only it could forgive, that these twitches go hand in hand.

[weirdpoetguy]

My stomach finally started to devour my soul, or is it that my heart is filling up with acid?

[weirdpoetguy]

Tikkende spier

Ik vervlies mijn laatste huid, Ontbloot een tikkende spier die resonerend luid, mij doet verdwalen in het hier.

Als raadgever, dwaalt hij mijn stappen, Ontketent loze krachten, die langzaam mijn innerlijk vertrappen en organen verachten. En toch,  acht mijn brein zich te luisteren naar het hart, want hoewel deze gedijt in bedrog, is het slechts een kwestie van tijd tot deze is uitgehard.

[weirdpoetguy]

I thought I forgot

And alas,  there it was. You thought you forgot? But the reasons are vibrantly burning, set in stone and flesh. with my mind endlessly turning, holding on, only to regret.

I wish,  for the warmth to keep me cold, to squeeze me in cracks, so I can finally remold. Yet for now I await, and lay all my hope in the empty hands of fate.

[weirdpoetguy]

If life is so fucking pointless, why then, Are these sharp edges tearing me apart?

[weirdpoetguy]

Silica

Verdrink in het doorschijnend gelaat, zoek achter de wanden van glas, je eigen toeverlaat. Maar wees bedeesd, want achter gesmolten silica, schuilt een reflectie die wordt gevreesd. Tracht in mij een vorm te vinden,  die licht zo prachtig rond zich buigt,

dat zelfs ik kan worden overtuigd. Echter ben ik vormloos, stort als zak oplossingen in elkaar. Uit mijn reflecties, is geen gedaante meer herkenbaar. Elke handeling slechts als samentrekking van een spier, raakt telkens meer en meer onhandelbaar en irregulier. En daarom weet ik niet meer, of elke beweging neigt naar het juist, waarschijnlijk zal ik het pas weten, als alle silica is vergruisd.