Deranged @wendysrival-blog - Tumblr Blog

To be cruelly honest, everything is bittersweet for me.

Nakapasa sa mga CETs mga friends ko and I'm proud but at the same time I have this gnawing regret, bakit hindi ko tinry?

Everyone seems to be going straight to their own paths, achievement dito, recognition here, na figure out na nila yung mga gusto nila. I'm proud but I kept on thinking, ako kaya kailan?

Ang masama pa dito, I always remind myself that I can do better. Kung kaya nila, kaya ko din. Pero all that effort drowns into buti pa sila.

And all those sht na motivate yourself whatsoever is definitely not working.

Ang sakit - sakit - sakit.

Feeling ko nauubusan na ko ng oras, hindi parin ako makapagdecide, everyone is leaving me behind, wala na kong kakapitan, sana paggising ko tapos na lang lahat deba.

Ang sht kasi I want to be that someone na my love would be proud of, pero I guess I'll be this stupid and pathetic na, sana lang di nya ko iwan.

Sana hindi ko siya mahatak pababa. He deserves someone better talaga. And I don't mean this in a overrated manner, as in he deserves better. Not me.

Kasi I'm already stuck here, whatever progress he makes would always be bittersweet for me. I would be proud but I would also loathe myself for not trying hard enough. Tangina lang deba. Ang vicious nung cycle sana mag stop nalang everything.

Just gonna leave it here..

Kumusta?

Eto, okay pa naman. 17 na ko. Ang dami ngang pagkain eh. Hindi ko ata mauubos. Binilhan rin pala ako ni mama ng cake. Kulay violet yun, wala nanaman sigurong bukas na ibang cake shop kaya yun lang nabili nya. Hindi na ko umangal, cake din yon. Tas nakalagay pa don “Happy BirthdayPrecious! Love, fam” First time yon. Tas may bucket meal galing jollibee. Nagluto din ng pancit si lola. Lahat yon naabutan ko nung umuwi ko. Gabi na nga nun eh. Binati nila ako. Nag thank you ako.

Tas umakyat na sila ng kwarto at nagpahinga.

Kaya eto, kinakain ko handa ng mag isa. Sinindihan ko yung kandila sa cake tas napangiti ako. Okay naman ako. Atleast, ngayon, may handa na ko. At kasama ko sarili ko. Umihip ako at namatay ang sindi ng kandila. 17 na ko, wala parin naman nagbabago.

Ilang taon na nakalipas pero mag isa parin ako sa kaarawan ko. Okay naman ako. Okay pa naman ako.

The lies I told are once the truths that have been imprisoned inside too long. And I was hoping, you could see through that wall.

Haven

I like the idea of ‘Heaven’.

A paradise wherein we can achieve eternal happiness.

I like the idea of finding happiness itself.

But this is not heaven, nor a paradise.

This is you holding me tight, saying

'Let’s stay like this for awhile..’

and I, even in countless times,

wouldn’t mind.

Drunk with sad songs and late night thoughts. All of which have traces of you.

To the first man I ever loved,

I know na hindi lang ako ang masaya nung umattend ka ng moving up ko :) all of us are. Syempre, I’m the happiest. We missed you so much. Hope everything will be okay soon.

and ma,

i still ship the both of you. LOL

love,

pinakamaganda nyong anak syempre.

DNMS - Fab as always!

malabo? hahahha

It’s obviously late but-

it’s indeed a night to remember.

#Yearend

Gagang Natauhan

Nagmahal ako. Parang lahat naman ata tayo?

Nakipagsayaw ako sa larong walang kasiguraduhan. Nakipagtaguan sa taong wala namang balak maghanap. Nakipaghabulan sa imposibleng maunahan. Nasugatan para sa wala. Nadurog ng binalewala.

Araw-araw iniinda ang pagdurugo. Pagdurugo ng mga sugat na iniwan sakin ng mga salitang 'ano ba kita?' tangina. 'ano ba tayo?' Sugat na iniwan ng unos ng pagseseryoso sa taong di naman sayo. Nalunod sa mga pag-asa at pangako na baka magkaroon din ng 'tayo'.

Nagmahal? Nagpakatanga. Parang ang layo?

Malayo, Malabo, Hindi sigurado.

Sinadya ko naman tahakin kahit puro bubog ng nakaraan mo ang sumugat sakin. Sinadya kong sugatan ang sarili ko para mapasaya ang araw mo sinadya kong durugin ang mayroon ako para subukan buuin ang kulang sayo. Sinadya ko, sinubukan ko, pero mali pala ako.

Maling nagmahal ako ng taong matagal nang sumuko.

Aahon na sana ako sa pagkalunod sa ilusyon kaso napaniwala akong, hindi ko na kailangan huminga para sa sarili ko.

Nagpakatanga ako.

Wala kang nagawa. Wala kang ginawa.

Hindi mo man lang sinubukan pigilan.

Hindi mo man lang kinapitan.

Yung dapat sana ramdam ko kung ano yung sinasabi mo, kaso hindi. Wala akong naramdaman, mi hindi ko naintindihan.

“Mahal kita”

Paulit ulit mong sinabi, paulit ulit mong pinaalam. Pero bakit hindi ko talaga ramdam?

Akala ko, ako yung problema. Akala ko dahil manhid ako kaya di ko man lang maramdaman. Pero hindi.

Hindi ako manhid, sadyang hindi mo lang maparamdam. Ngayon ko lang napagtanto na ang mga salitang iyon ay maaaring magkulang. Bitin. Hindi umabot.

“Mahal kita”

Anong silbi ng magagandang salita para sa isang tao? Taong gaya kong pagod, nasasaktan, naguguluhan, naghahanap ng kakampi?

Anong silbi ng pagsabi mo ng mahal mo ko kung iba naman ang pinapahiwatig ng galaw mo? Natitiis mo. Nababalewala mo. Naiiwan mo. Anong silbi? Kailangan ko malaman.

Sabihin mong mali akong isipin na paraan mo nalang ang mga salitang yan para utuin ako sa isang bagay na di naman pala totoo.

Sabihin mong mali ako na iniisip ko na baka masyado na kong nakakasakal sayo kaya humahanap ka ng ikahihina ko.

Sabihin mong mali ako na ipagkait sayo ang mga salitang gusto mong marinig at maramdaman.

Dahil natatakot ako, natatakot na ang mga salitang “mahal kita” ay mauwi sa “putangina hindi na.”

SOBRA

Dati, nirereklamo ko ng mga guro ko na nandadaya ako sa mga exam. Na masyadong mataas ang nakukuha kong marka para sa edad ko. Sobrang taas daw kasi, hindi na kapanipaniwala.

Dati, nirereklamo ako ng mga kaklase ko, mahilig daw akong magmaldita kaya ayaw nila ako kaibiganin, nakakatakot daw kasi ako. Sobra kung magalit.

Dati, ingat na ingat ang mga magulang ko na wag hayaang sumama basta basta ang pakiramdam ko, masama daw kasi yon. Sobra kasi akong sakitin.

Dati, sinasabi sakin na kumain lang ako ng kumain ng mangga kase alam nilang paborito ko yon, napasobra ata ako nung ilang mga taon. Kaya kahit isang pisngi ng mangga bawal na sakin. Sobrang tataas ang presyon ko kung nagkataon.

Dati, sinasabi ko sa sarili ko na okay lang na magpagod ng magpagod para masarap ang tulog. Kaso nasobrahan ako. Nasobrahan sa pagod.

Dati, may crush ako, kaibigan ko. Lagi kong pinagtatanggol yun sa mga umaaway sakanya kase nga crush ko. Nasobrahan ako sa pakikipag away, ako tuloy napuruhan.

Dati, nasaktan ako nung mahal ko kasi hindi nya ko mahal. At sinabi ko sa sarili kong ayoko na magmahal ng sobra. Kase nababaliwala din naman.

Pero gago, nagmahal ulit ako. Pero hindi na sobra sa pagmamahal. Naging sobrang palaaway, sobrang masungit, sobrang taas ng pride at sobrang taas ng tingin sa sarili na uri ng pagmamahal. Naging sobrang nakakapagod akong mahalin na tao. Naging mahirap para sakin yung ibigay kahit kakaunti kasi natakot ako na baka masobrahan ko uli.

Kahit anong bawas o dagdag. Minsan sobrang kulang padin o minsan sobra sobra na at alam kong nakakasakal.

Sumobra parin ako, at paulit ulit lang akong sumosobra. Paulit ulit lang din akong nasasaktan at nakakasakit ng iba. Hindi ko mahanap yung “tama lang..” hindi ko maintindihan yung “sapat lang.” Nakakapagod maging sobra. At nakakapagod magmahal ng sobra.

Alam ko yun, kaya kung susuko ka na, wag ka mag alala, maiintindihan ko din naman ng sobra.

It’s hard enough to feel na halos lahat napipilitan nalang pakisamahan ako. I don’t know who my real friends are. Pero mas masakit yung alam ko at nararamdaman ko na sinasayang ko oras mo. Na pag kasama mo ko nafifeel ko na mas prefer mo na may kasamang iba o nasa ibang lugar ka. Not with me. Na hindi ako enough para maging okay yung araw mo. Na yung presence ko insignificant sayo. And sa totoo lang, ang hirap na constantly Iconvince yung sarili ko na baka wala ka lang sa mood o tahimk ka lang talaga. Kasi kabaliktaran yung sinasabi ng kutob ko. Natatakot ako. Alam mong mas gugustuhin kong maunang lumayo kesa maiwan.. Never akong natakot sa isang bagay kaya please lang wag mo ko bigyan ng dahilan para mapatunayan kong

Oras na para sa paglayo.

Kamalas-malasan lang kase ng charity na ako president at director nila eh hahahahaha wala tuloy kaming napala.I should've done something different. I should've done something na papatok sa iba instead of focusing on the message of our film. Dapat nag isip ako ng parang hindi precious papa kase sino nga ba nakakaappreciate nung ganon. Nagmukha kaming basura and dahil sakin yon. No sugar coating needed. Ang sakit lang na haharap sayo yung mga kaklase mo ng may pekeng ngiti at sasabihin sayo " hahaha peps wala tayong award kahit isa." At ikaw wala kang masagot kase, ano nga bang isasagot mo. Nasayang effort nila kase ang pangit ng screenplay mo. Sana kase hindi nalang ako yung napunta sakanila edi sana hindi sila nadedegrade ngayon.

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

Deranged