World Food Festival @wffrotterdam - Tumblr Blog

80.000 bezoekers proefden wat Rotterdam schaft

Met een ‘uitsmijter’ van de Rotterdamse sterrenkok François Geurds werd het World Food Festival afgesloten. Ruim 5 weken lang is van álle soorten voedsel geproefd. Of het nu de gehaktballen waren bij de eerste editie van RotterdamseKost of ijs met vleessmaak in het Future Food House. Met een uitgebreide programmering en meer dan 100 aanhakende horecaondernemingen en winkels trok de manifestatie ruim 80.000 bezoekers. Het publiek waardeert het festival met een acht.

Koken voor alle monden

Middelpunt van het festival was het Future Food House in het Museumpark, waar menig kok zijn keukengeheimen deelde en waar bezoekers ook een beeld kregen van ons eten in de toekomst. De eerste edities van eetplein Djemaa el Fna en RotterdamseKost mochten rekenen op een groot publiek. Op Wereldvoedseldag deed 38h Waste & Glory een succesvolle wereldrecordpoging koken met ‘wasted food’ in de Pauluskerk. Ook evenementen zoals Cinema Culinair, de Wilde Markt en Dakakker Dining zijn druk bezocht. Het motto ‘koken voor alle monden’ sprak duidelijk uit het programma. Programmaleider Ellen Scholtens: ‘Het enorm gevarieerde aanbod tijdens het World Food Festival bereikte een breed en divers publiek. Zo kwamen bezoekers van het multiculinaire festival Djemaa el Fna ook een kijkje nemen bij de tentoonstelling van Marije Vogelzang in het Future Food House en omgekeerd.’

Vervolg Het World Food Festival was in principe eenmalig. Een aantal van de evenementen wil graag een vervolg. Onder meer RotterdamseKost, Djemaa el Fna, Rauwkost en Delicieus Deliplein hebben al aangegeven een volgende editie te organiseren. Johan Moerman, directeur van Rotterdam Festivals: ‘Wij zijn blij verrast door de energie die in de stad is losgekomen rondom het thema food. Door goede samenwerkingen tussen organisatoren, instellingen en ondernemers is er een veelzijdig programma ontstaan waarin de laatste ontwikkelingen in de stad goed zichtbaar werden. Rotterdam Festivals zet zich in om te onderzoeken in welke vorm deze kwaliteiten onderdeel kunnen blijven van de festivalkalender.’

Het World Food Festival kreeg ruime aandacht in de lokale, nationale en internationale media. In nauwe samenwerking met Rotterdam Marketing bezochten een dertigtal internationale journalisten het festival. Rupert Parker van The Huffington Post schreef: ‘The fact that it’s a port city means that all sorts of people come and go but many stay and have a major influence on the food culture of the city. It seems only natural to stage a World Food Festival in Rotterdam.’

World Food Festival Het World Food Festival presenteerde van 18 september t/m 27 oktober 2013 eten op zijn Rotterdams. Van Rotterdamse gehaktbal tot culinair huzarenstuk en van stadsboer tot streetfood. Ruim vijf weken lang lieten horeca, voedselproducenten, wetenschappers en topkoks zien, horen en proeven wat de stad schaft. Het festival spreidde zich uit over de hele stad en de haven. Met grote en kleine events, markten, proeverijen, workshops, interactieve tentoonstellingen, stadsroutes en havenexcursies bracht het festival de bezoekers in aanraking met de volledige voedselketen. Meer informatie over het festival is te vinden op: www.worldfoodfestival.nl.

Marije Vogelzang

‘Er gaan wel eens kippen dood, ja. Dat doen kippen ook, doodgaan. Nu hebben we er nog vier. Mijn dochter probeert ze te temmen. Het lukt haar aardig. Er is één rustige kip en die komt wel eens naar buiten.’ Marije steekt haar schep in de aarde. ‘Deze kip was lief. Het was een relaxte kip. Opeten doe ik niet, misschien was deze wel ziek. Ik denk dat ik het mijn dochter morgen pas vertel, ze is aan ze gehecht.’

Marije Vogelzang is ontwerper, éét-ontwerper. Zij werkt vanuit haar studio in Dordrecht. Een plek met vogels en heel mooi licht. ‘Ik maak heel veel, maar zit ook veel achter mijn computer. In deze ruimte is dat ideaal.’

Marije is curator van het Future Food House. Hiervoor heeft zij 25 kunstenaars gevraagd hun werk tijdens het World Food Festival tentoon te stellen. Ook toont zij eigen werk. Met als hoofdvraag: ‘Hoe en wat eten we in de toekomst?’ Voor Marije de kans om haar helden uit te nodigen en het op voedsel toegepaste ontwerp-denken een flinke zwengel te geven. ‘En dat is nodig. Anders gaat het niet lukken met onze voedselvoorziening. Er zijn zó veel problemen. Van uitstervende bijen tot obesitas. Voor het eerst leven wij óvervoed. Aan voedsel besteden wij maar een klein deel van ons budget. Wat wij nu iedere avond eten, was voor onze voorouders een feestmaal! Toen moest een kip worden gevoed, geslacht, ontplukt, bereid. Dan is ons tripje naar de supermarkt natuurlijk idioot.’

Maar, er is ook veel gaande. ‘Onze denkwijze over eten verandert, de productiewijze verandert. Het World Food Festival is daar een voorbeeld van. Er is nu zoveel meer dan toen ik begon. Toen was er niets. Ik ben gewoon gaan doen wat ik leuk vond.’ Lepels van suiker, pistólen van suiker, een nationale kraanwater proeverij, een pasta sauna in New York; ‘Ik heb miljoenen ideeën, maar slechts één hoofd. Het Future Food House is voor mij een geweldige kans om ook andere ideeën toe te laten. Ik ben ongelooflijk trots op mijn kunstenaars, heb ze stuk voor stuk met alle vertrouwen uitgenodigd. En als het niet goed is, dan moet het opnieuw. Zo streng ben ik ook wel weer.’

Interactieve tentoonstelling 'Wat eten we in de toekomst?' Future Food House t/m 27 oktober dinsdag, woensdag en zondag van 12:00 – 17:00 donderdag, vrijdag en zaterdag van 12:00 – 20:00 www.worldfoodfestival.nl

Broodnuchter beeld: Sophia van den Hoek tekst: Dore van Duivenbode

Saotosoep, pindasoep. Póm!

‘Eet je bloedworst?’ Het is het eerste wat zij vraagt. Edine Russel, hoofdredacteur van Elle Eten en Elle Decoration, is al bijna twintig jaar vegetariër, maar kan zich de gebakken bloedworst van haar moeder nog herinneren. ‘Tot mijn twaalfde aten wij thuis áltijd Surinaams. Mijn vader is Surinaams, er kwam geen aardappel aan te pas. Rijst, rijst, ríjst. Gék werd ik er van. Maar ook lekker natuurlijk. Saotosoep, pindasoep. Póm! Oh, als ik dáár aan terug denk, die grote schalen pom… Man, wat lekker. Tijdens verjaardagen kwamen die ineens op tafel. Dan schoten de vrouwen alle kanten op, kwamen er overal potten en pannen vandaan, en gingen zij in een rijtje staan. Een kwartier later had veertig man te eten.’

Edine was 21 toen zij uit Rotterdam vertrok. Voor het interview zitten wij tegenover Nighttown, haar vroegere uitgaansplek. Op de West-Kruiskade, waar zij als tiener haar broodjes haalde en ín Kiem Foei, waar wij telo met bakkeljauw, sperziebonen met pindasaus en bojo bestellen. Plus een drankje dat roze is en heel erg zoet. Edine neemt een slok. ‘Het glazuur springt van je tanden en je wilt niet weten wat er in zit. Maar ja, wel lekker.’ Ze bestelt er nog één.

‘Het is hier totaal pretentieloos. Die oranje bakkeljauw en dat blauwe vorkje kleuren leuk bij de telo. Maar op een foto ziet dat er niet uit. Je gaat er niet van watertanden. En dat moet in een blad, je moet het willen eten. Nú. Ik zou hier een rood bakje onder doen, dat haalt de kleur op. Een goede food stylist zorgt voor echtheid, voor realisme. Er moet smeuïgheid in de foto’s zitten. Vlees moet sappig zijn, taart druipend, spaghetti moet niet in elkaar zakken. Die wordt trouwens vaak eerst om iemands hand gedraaid en vervolgens het bord op geschoven, dan blijft hij beter staan.’

Ook moet een foodstylist praktisch denken. Zoet verkoopt beter dan hartig. ‘Mensen doen boodschappen, zijn moe. Aan het eind van de rit gaan ze langs de bladen. Dan moet jouw cover er direct tussenuit springen. Mensen beslissen in de eerste split second. Sardines á la plancha verliezen het op dat moment van een cheesecake, hoe lekker die sardines ook zijn. Zoet spreekt blijkbaar de smaakpapillen direct aan.’ En een goede foodstylist weet wat bij het blad past. Elle Eten is, urban, glamoureus, helder, fris. Elle Eten is meer New York dan Zuid-Frankrijk, meer stoer dan lief. Geen houten plankjes, geen foie grois. Géén Instagram-filter, maar scherpe foto’s. Al zes jaar is Edine er hoofdredacteur. ‘Het is een baan die nooit stopt. Ik ben altijd op zoek, trends aan het spotten. Maar, het is ook gewoon een kantoorbaan. Daarom sport ik twee keer per week, anders groei ik dicht.’

Als er een shoot is, gaat Edine mee. ‘De fotograaf, stylist en foodstylist beginnen’s ochtends vroeg met koken. Ik kom meestal wat later. We bekijken de beelden gelijk digitaal zodat we kunnen zien of die ene garnaal tóch wat sappiger kan. Over ieder detail wordt nagedacht. Wat over is, eten we op.’

Edine houdt van mooi. Ook thuis wordt de tafel mooi gedekt. ‘We gaan geen restaurantje spelen, daar heb ik een hekel aan, maar het mag wel mooi. Mijn grootste geheim is dat ik niet kook. Als er vrienden komen, kookt mijn vriend. Echt, ik ben een chaoot. Hij maakt alles goed. Dan ben ik nog op de redactie en is hij met de mise en place bezig. Kom ik thuis, staat alles keurig klaar!’

Ze is een romanticus. ‘Het zit in de kleine momenten, die wil ik delen. Ik heb mazzel dat ik dit mijn werk is, met ook nog eens een groep mensen die dezelfde gekte hebben. Maar toen ik op een waterskischool was, dacht ik er precies zo over. Ik wil alles met liefde en aandacht doen, dat vastleggen en vervolgens delen. Dat doe ik nu voor Elle Eten, maar dat zal ik áltijd blijven doen. Al ziet alleen mijn moeder het, ook dan ben ik gelukkig.’

World Food Festival Foodstyling contest Op 25 oktober vindt de foodstylingcontest plaats, die het World Food Festival in samenwerking met Elle organiseert. Tijdens de finale zal één geselecteerde koks en drie geselecteerde foodstylisten hun talenten vertonen in het Future Food House. De winnende kok en de winnende foodstylist krijgen een spread in culinair magazine Elle Eten.

Programma 15.00 uur: inloop 15.30 uur: aanvang programma - welkomstwoord van Ellen Scholtens, programmaleider van het World Food Festival en Edine Russel (hoofdredacteur ELLE Eten) 15.45 - 17.45 uur: presentaties 17.45 uur: juryberaad 18.00 uur: prijsuitreiking

Wanneer? vrijdag 25 oktober 15:30 - 18:00 Waar? Future Food House, Museumpark Rotterdam Entree? gratis Meer info: zie website

Broodnuchter tekst: Dore van Duivenbode beeld: Sophia van den Hoek

#WFFRotterdam #ELLE Eten #ELLE Decoration #Foodstyling #Future Food House

Een verhaal met pit

Tijdens het World Food Festival zijn er verschillende excursies. Onder andere naar Verstegen Spices & Sauces. Of deze copywriter niet eens wilde gaan snuffelen. Dat wilde ik wel, want naast in de supermarkt, staan de kruiden van Verstegen in vrijwel alle professionele keukens waar ik een kijkje nam. Toch ’s zien wat het geheim precies is. Bovendien is het jeugdsentiment; jarenlang fietste ik een paar keer per week langs die geurende toren op weg naar mijn bijbaan bij de bouwmarkt twee panden verder. Ruik ik nootmuskaat, dan denk ik aan schroeven, spijkers en gezaagd hout.

Oog voor detail De eerste afspraak ben ik iets te vroeg. Ik zit binnen te wachten en er loopt een gedistingeerde man langs. “Meneer, wordt u al geholpen?” vraagt hij vriendelijk. Het blijkt achteraf de oud-eigenaar te zijn, de heer Driessen. Het eerste punt is binnen, hier letten ze ook bovenin de boom op details. Als ik iets later met het team aan de koffie zit, vragen ze of ik de dinsdag erna niet eens een dagje mee wil lopen. “We hebben een groep poeliers en oh ja, Robert Kranenborg komt een paar gangen koken.” Vooruit, ik schuif wel wat in mijn agenda...

Meer dan een schap in de supermarkt Die dinsdag begint met een introductie van Jeroen van der Graaf, het creatieve brein van Verstegen. Het gaat over smaak, over passie. Over kwaliteit en over lef. Later gevolgd door kleine hapjes, waarbij blijkt dat ze inderdaad verder durven denken. Wildpaté met koffie en witte chocolade bijvoorbeeld. Waarbij Jeroen zegt: “We hebben het nu écht gek gemaakt, dus laat je inspireren.” Punt twee is ook binnen, inspiratie. En daar hebben ze plannen mee volgens Jeroen. “Kijk, met onze professionele klanten werken we al heel lang samen, nu zijn we aan het kijken hoe we dat door kunnen trekken naar consumenten. We willen meer zijn dan een schap in de supermarkt. Vandaar ook dat we die excursie doen voor het World Food Festival.”

Het verhaal achter Muntok Om meer te weten te komen over de specerijen zelf, daar draait het tenslotte om, gaan we met z’n allen naar de showroom. Showroom? Showroom! De ruim 2.000 producten die ze op voorraad hebben, kunnen hier worden bekeken en een deel bovendien besnuffeld. De ruimte zelf moet je maar gaan bekijken, deze copywriter vond ‘m de moeite waard. Net zoals het praatje over peper. Achter de witte Muntok van Verstegen zit een heel verhaal. Over de allerbeste peper, schaarste, lokale boeren helpen, het milieu en over het denken aan overmorgen. Samengevat: als ze over 100 jaar nog steeds van die mooie peper willen hebben, dan zullen ze vandaag al moeten denken aan een goede samenwerking met hun producenten.

Het gaat om enthousiasme Dan dat waar de groep poeliers enthousiast trappelend op staat te wachten: de vijf gangen van Robert Kranenborg. Ik vond het wel grappig, een zaal vol poeliers en een haantje ervoor, Kranenborg is duidelijk van het oude stempel. De culinaire hoogstandjes worden geserveerd in de gloednieuwe, hightech keuken van Verstegen zelf. De topchef werkt samen met de koks en gastvrouwen van Verstegen en ik moet zeggen; die hebben er zin in. Zoals me al eerder opviel: een goed team is meer dan het halve werk in de keuken. Hier zit dat wel goed. Passie voor waar ze mee bezig zijn (de specerijen zelf, maar ook zaken als de wijnen die bij de gerechten worden geserveerd) én heel veel lol in wat ze doen. Dat eten zat wel snor uiteraard, maar het laatste punt haalden ze wat mij betreft binnen met het enthousiasme voor het culinaire vak dat iedereen hier uitstraalt.

Zelf snuffelen bij Verstegen?

- Hier meer over de excursie. Er zijn nog vijf plekken beschikbaar!

- Mocht je kinderen hebben, dan vind je hier meer over een kinderworkshop.

- Robert Kranenborg aan ‘t werk zien kun je hier tijdens de Sugar & Spice workshop/proeverij.

Erik Gille = Copy Culinair, de copywriter die schrijft met z’n smaakpapillen. In de aanloop tot het World Food Festival één van de officiële bloggers op zoek naar smakelijke verhalen.

De Wilde Markt brengt de natuur op je bord

Hoe begint zoiets? Ellen Scholtens vraagt of ik een Underground Boerenmarkt wil organiseren voor het World Food Festival. Maar ja, een markt met thuisproducten van microproducenten heb je inmiddels elk weekend wel ergens, sinds ik er een paar jaar geleden mee begon onder de noemer Underground Boerenmarkt. Mijn taak zat er wat dat betreft op. Maar toen ik een jager sprak die mij vertelde dat veel jagers te weinig afzetgebied hebben voor hun wild, dacht ik: en wij als consument komen juist heel erg moeilijk aan goed en betrouwbaar Hollands wild!

Wat in de supermarkt als wild wordt verkocht, is namelijk meestal in China en omstreken gekweekt nepwild. En dat terwijl wild vlees het meest biologische, lokale en duurzame vlees is dat je maar kunt bedenken.

Hmmm, een markt waar alle producten wild gejaagd, gevist, geraapt en geplukt zijn: dat zou toch geweldig en uniek zijn? Bovendien is niet alleen vlees wild. Ben je gek! Ook de vegetarische jager is in opkomst. Er komen dan ook steeds meer wilde producten en ingrediënten, van cacao tot thee, wijn en bier. Maar die vind je nooit in de supermarkt!

Het idee voor De Wilde Markt was geboren. En toen begon de eindeloze zoektocht naar wildplukkers, -jagers, en -vissers. Maar ook naar producenten van wild eten.

Natuurlijk mocht thee-expert Amanda Yiu niet ontbreken, met wie ik afgelopen lente in Xishuangbanna in de Chinese theeprovincie Yunnan zelf wilde thee had geplukt en geproefd. Zij geeft aan haar theetafel microlezingen over wilde thee. Maar ook de repen van wilde cacao die mijn favoriete chocoladewinkel Chocolátl verkoopt, moest ik aan jullie voorstellen. De wilde leverworsten en patés van de Rotterdamse knuffelwildproducent Paul van Wild Vleesch waren natuurlijk een inkoppertje. Maar de wildrookworsten van de Amsterdamse jagers Wild van Wild vormden juist een mooie ontdekking. Net als de wilde stadshoning van de Rotterdamse stadsimker Abderrahim Bouna. En de wilde wijnen van Chateau Berger, gemaakt van kruiden en bessen.

En omdat er nog zo weinig kennis is over wilde producten, leek het me een goed idee als een expert iets over wild rapen en jagen door de eeuwen heen zou vertellen. Wie anders kon dat doen dan culinair historicus Lizet Kruyff? Zij deelt het podium in de Mini Mall met de wilde band Zinkzand en met schrijver Raoul de Jong die voorleest uit zijn in november uit te brengen boek ‘De Grootsheid van het Al’, over zijn voettocht van de stad naar de wildernis. En wat een toeval dat chefkok Jonathan Karpathios net een kookboek maakte waarin wilde producten een grote rol spelen: ‘Echt Eten’. Hij komt koken met onder andere wilde paddenstoelen…

En zo kan ik nog wel even doorgaan. Beter is het om gewoon zelf te komen kijken, proeven, luisteren en meedoen met de unieke wildplukworkshop + picknick van onkruidexpert Caroline Zeevat bovenop de Hofbogen, bijvoorbeeld.

Ik zie je zondag!

Marjan Ippel | foodtrendwatcher en organisator van De Wilde Markt

De Wilde Markt, zondag 20 oktober, 11:00 - 17:00 Mini Mall (Raampoortstraat 30) Entree: € 3,00 (geen honden, wel kinderen) Check hier het programma.

Wat Eet Rotterdam?

Rotterdam is vijf weken lang het culinaire middelpunt van de wereld. Overal in de stad kookt het: we zien de nieuwste ontwikkelingen in de voedselindustrie en hoe eten mensen kan verbinden. De Rotterdamse Food scene is ontsloten door grote en kleine events, markten, proeverijen, workshops en excursies. Maar we kijken ook naar mondiale ontwikkelingen. We hebben veel geleerd, maar we zijn nog niet klaar. Na al die weken vol lekkers en wijze lessen vraagt iedereen zich natuurlijk af meer dan ooit af: Wat eet Rotterdam nou eigenlijk?

Om die vraag te beantwoorden organiseren we onze afsluitende conferentie: Wat Eet Rotterdam? Tijdens deze bijeenkomst wordt er gekeken naar hoe een stad zichzelf voedt. Wat Eet Rotterdam zoomt in op lokale verhalen en helden en zet deze in een mondiaal perspectief. Vragen als: hoe kunnen we ervoor zorgen dat mensen minder dierlijke eiwitten consumeren? Hoe verhoudt Nederland zich tot de wereld voedselmarkten? Hoe kan eten worden ingezet om mensen te verbinden? Ze komen allemaal voorbij.

Sprekers als Marije Vogelzang (food designer) Paolo di Croce (Slow Food International, Pepijn Schmeink (restaurant Eendracht) en Jim de Jong (restaurant De Jong) en veel meer zullen hun verhalen vertellen. Tijdens het programma vindt ook het debat over de toekomst van ons voedsel, Pillen of Koken, plaats en is er een talkshow met Rotterdamse horeca ondernemers. Net als het World Food Festival zelf is Wat eet Rotterdam?uiteraard niet alleen voor Rotterdammers.

Wat Eet Rotterdam? Vrijdag 18 oktober 12:00 - 19:00 Arminius Rotterdam Tickets: € 15,00 bestel je tickets hier

Tekst: Lian van Leeuwen | Food Cabinet

#Wat eet Rotterdam #World Food Festival #Food Cabinet #conferentie

‘Iiiiiiieeeeeeeeeeeuuuuuuuuuw!’

Chantel, Jaroly en Gayle proeven blind in het Future Food House. Fleur Derogee verzorgt er het kinderprogramma waar de workshop Proefwerk onderdeel van is. ‘Doordat de kinderen niet zien wat zij eten, komen andere zintuigen centraal te staan’ legt Fleur uit. ‘Het gaat nu veel meer om smaak dan om hoe iets er uit ziet of wat het is. Je eet voor een groot deel met je hoofd en je neus. Hier willen we de kinderen zelf laten ontdekken wat smaak is.’

De drie meisjes krijgen een masker voor. Als eerste mogen zij aan hun lievelingseten dénken. Voor Gayle zijn dat spruitjes, voor Chantel sushi en voor Jaroly is dat roti kip. ‘Met pikante rijst, peper en spinazie. Dat maakt mijn moeder. Het is lekker zoet en zoutig.’

De tweede stap is het proeven. Lepel voor lepel worden er stukjes in hun mond gelegd.

Fleur: ‘Wat proef je?’ Jaroly: ‘Ik proef groenten.’ Fleur: ‘Hoe smaakt groenten?’ Jaroly: ‘Vies.’ Fleur: ‘Waarom?’ Jaroly: ‘Omdat het vies is.’

De volgende. Gayle: ‘Deze vind ik niet lekker.’ Fleur: ‘Weet je wat het is?’ Gayle: ‘Ja!’ Fleur: ‘Wat dan?’ Gayle: ‘Ik ben de naam vergeten, maar ik heb hier een plantje van dat ik water geef. Hij staat in de vensterbank.’ Ze tekent een blaadje basilicum.

En dan.

Chantel: ‘Wat zijn dit?’ Fleur: ‘Wat proef je?’ Chantel: ‘Het is een beetje zuur en een beetje zoet.’ Fleur: ‘Waar doet het je aan denken?’ Chantel: ‘Aan zonnebloempitjes, het is krokant. Maar ook romig.’ Fleur: ‘Lekker?’ Chantel: ‘Ja, best wel.’ Ze doet haar blinddoek af en kijkt in het bakje. Het zijn meelwormen. De meisjesstemmen schieten enkele octaven de lucht in, de kas van het Future Food House trilt. Chantel: ‘Iiiieeeeeuuuuw!’Jaroly: ‘Iiiiiiieeeeeeeuuuuuuw!’ Gayle: ‘Iiiiiiieeeeeeeeeeeuuuuuuuw!’ Fleur: ‘Nu hebben we de kern van het blindproeven te pakken.’

Fleur pakt een volgend bakje. ‘Houden jullie van kip?’ In koor, twijfelend: ‘Ja…..’ Fleur: ‘Dan vinden jullie dit vast ook heel erg lekker. En het is ook nog eens veel gezonder dan kip.’ Ze tilt de deksel van het bakje op. In koor, gillend: ‘Iiiiiiiiiiiiieeeeeeeeeeeeeeeeeeuuuuuuuuuuuuuuuw!’

Kinderworkshop Proefwerk Iedere woensdag tussen 13:00 en 17:00 vindt elk half uur de workshop Proefwerk plaats onder leiding van Fleur Derogee.

De Grote Kids Quiz Fleur sluit de herfstvakantie in het Future Food House af met de Grote Kids Quiz met Alain Caron van 'Junior Masterchef'. Iedereen is welkom bij deze quiz om te zien welk team de meeste kennis heeft over ons voedsel en de sterren van de hemel kookt in een echte kookbattle. Zit je in groep 7 of 8 en wil je graag met een vriendje of vriendinnetje meedoen? Meld je aan via [email protected] en vertel waarom jullie zo’n goed team vormen.

Zaterdag 26 oktober 12:00 - 14:00 Future Food House, Museumpark Deelname: € 2,50

Broodnuchter tekst: Dore van Duivenbode beeld: Sophia van den Hoek

#World Food Festival #Future Food House #Kinderprogramma #Kids #Proefwerk #Kids Quiz

FG restaurant

Achter ieder restaurant schuilt een afwasser. Broodnuchter portretteerde Nilton, de afwasser van FG Restaurant. De sterrenzaak van de moleculaire fantasieën.

‘Honderden keren.’ Hoe vaak Nilton de spoelmachine op een vrijdag of zaterdag open en dicht doet is niet te tellen. ‘Iedere gast gebruikt hier zo’n twintig borden. Dan zijn er nog de pannen, de deksels, de zeven, de bakjes. Die hebben ook weer deksels. Er is zoveel! Sommige apparaten mogen niet in de machine, die doe ik met de hand.’ Nilton droogt zijn handen aan een geblokte theedoek.

Nilton is hoofd-afwas bij FG Restaurant. Vroeger heette dat Ivy. Nu niet meer. Nilton werkt er sinds het begin. In totaal heeft FG vier afwassers. Nilton is er iedere dag. Volgens eigenaar en chef-kok François Geurds maakt een goede afwasser het servies zuiver. ‘Wij werken met veel verschillende ingrediënten en grondstoffen. Die moeten er allemaal af. Ook moet het goed droog zijn. En de afwasser moet snel zijn. Ik heb geen tijd om op een bord te wachten.’

‘Je moet prioriteiten kunnen stellen’ vertelt Nilton. ‘Is die pán het meest belangrijk of toch dat bord?’ Afwassen betekent keuzes maken. Wat gaat eerst, wat kan wachten? Welke kok krijgt het eerst zijn spatel terug? ‘Een afwasser moet rustig zijn’ legt Nilton uit. ‘Soms is hier stress. De koks maken ruzie, dat hoort erbij. Die komen wel eens boos de spoelkeuken in, terwijl het hier klein is. Wanneer er irritatie is, kan ik nergens heen. Dan voelt het een beetje benauwd. Maar, ik heb nooit ruzie. Ik blijf altijd rustig.’

Nilton’s handen gaan gedurende de avond continu langs hete borden en scherpe messen. Als Nilton thuis komt, smeert hij zijn handen in met handcrème. Hij glijdt met zijn wijsvinger over zijn trouwring. ‘Tien jaar geleden kwam ik naar Nederland voor de liefde. Ik volgde haar vanuit Kaapverdië. Nog steeds is zij mijn liefde. Ik kook voor haar. Meestal bruine bonen en groenten.’ Hij lacht. ‘En ik was af.’

Over vijf jaar wil Nilton de bediening in of naar kantoor. ‘Ik heb een studie administratief werk gedaan. Het liefst zou ik dat weer doen, maar door de crisis is er weinig werk. Soms ben ik aan het afwassen en denk ik: wat doe ik hier? In Kaapverdië werkte ik in de landbouw. Het was hard werken, maar ik voelde mij er vrij. Het was buiten, ik sprak mijn eigen taal. Hier zit ik in een kleine ruimte en moet ik snel zijn. Er is zoveel haast.’ Nilton duwt de spoelmachine dicht. Het geluid van het rondsproeiende water weerkaatst tussen de metalen deksels. ‘Maar er is ook meer geld. Zo heeft alles twee kanten. Als je voor je familie wilt zorgen moet je dat accepteren.’

Francois Geurds behoort tot de grote vernieuwers in de gastronomie. Of het nu gaat om culinaire vindingen als piccalilly-ijs of om de 'mood sounds' die naadloos aansluiten bij zijn 'tasting menu'. Binnenkort opent in Rotterdam zijn food- en koffielab. A.s. zondag 13 oktober licht hij in het Future Food House een tipje van de sluier op tijdens zijn labfood demonstratie. Zondag 13 oktober 15:00 - 16:30 Future Food House, Museumpark Rotterdam Tickets: € 7,50, koop ze online via: http://bit.ly/17h7ZKc

Broodnuchter tekst: Dore van Duivenbode beeld: Sophia van den Hoek

Arabeschi di Latte - Oerkoken in de toekomst

Bij binnenkomst van het Future Food House schieten je ogen van links naar rechts, er is veel te ontdekken in de glazen kas die je meeneemt op een reis naar de toekomst van ons eten. Creatieve breinen die eten als grondstof gebruiken voor hun werk zijn uitgenodigd door Marije Vogelzang om een vooruitblik in ons eetgedrag te presenteren. Nog voor aankomst stelde ik me een expositie voor met veel high tech en ingewikkelde toekomst scenario’s, maar die illusie werd direct ontkracht door heel toegankelijke en bijna aaibare stukken. Al snel loop je tegen de “Archeo Mill” aan van ontwerpstudio Arabeschi di Latte. “Baking the past to make the future” en daarmee dagen ze je uit zelf aan de slag te gaan.

Oprichter Francesca Sarti voorziet dat wij in de toekomst steeds meer in contact gaan staan met ons voedsel. We grijpen terug naar traditionele processen en maken gebruik van oeroude ingrediënten om wars van de snelle technologieën weer eigen eten te maken.

Om een voorproefje te geven hebben ze een werkplek ingericht met prachtige houten hand molentjes, stenen vijzels en een kookblok. Uit de keukenkast kun je kiezen uit de oergranen, eikels en noten om ze vervolgens te vermalen tot een poeder goedje. Het is even een klus maar het handmatig malen en breken van de granen en noten heeft iets melancholisch en maakt me vertrouwd met het ritueel.

Ik warm het pannetje op, meng het meel met water en heb genoeg beslag voor twee pannenkoekjes. Het beslag is stevig en met een platte lepel sla ik ze plat tot American pancake formaat. Natuurlijk wil ik de vers gebakken pannenkoeken delen en zoek mijn metgezel die in een kleinere kas middels een geluidsinstallatie een voedsel wens de wereld in slingert. Meer vierkant dan rond en wat aards van kleur, maar ze zijn zo lekker en helemaal zelf gemaakt.

Arabeschi Di Latte richt zich met haar projecten op het plezier van het eten bereiden. Voor het Future Food House hebben ze een doorlopende workshop gemaakt waarbij de bezoeker zelf aan de slag kan met het malen van oergranen, zaden, eikels en noten om vervolgens een oer-pannenkoek te bakken, te delen en op te eten.

www.arabeschidilatte.org

Tekst: Valerie Kuster

Een dag in de keuken bij restaurant Eendracht

De dag dat deze copywriter binnenloopt bij restaurant de Eendracht om een dagje mee te lopen, begint lekker. Eigenaar Pepijn Schmeink kijkt me hoofdschuddend aan. Niet eens onvriendelijk, integendeel. Maar toch. “Tja, zo zien we er hier eigenlijk niet uit.” En dat terwijl ik toch echt een zwart shirt en een donkere broek aan heb. Les 1: hier gaat het om de details.

Copywriter in de keuken

Nieuw restaurant Gelukkig mag ik blijven. Pepijn legt hij uit hoe ze werken. “Al vanaf het begin, zo’n zeven jaar geleden, halen we onze spullen bij lokale boeren. We doen veel met oude ambachten zoals konfijten, fermenteren en roken. Nieuwe technieken gebruiken we uiteraard ook, maar alleen als ze iets toevoegen.” De thermoblender en sous vide staan er niet voor de sier, mooi. Overigens ben ik er net op tijd bij, de Eendracht houdt vanaf Kerst op te bestaan. Pepijn en de tweede kok Remco beginnen samen een nieuwe tent op de Schiedamse Vest, net naast Gusto. “Het nieuwe restaurant gaat ‘Dertien’ heten en past beter bij onze stijl. Het wordt wat meer ontspannen, je loopt gewoon binnen en kijkt waar je trek in hebt, alleen een hoofdgerecht of vijf gangen. We willen laten zien dat heel goed niet per se heel ingewikkeld hoeft te zijn.”

Thermoblender

Op je vingers gekeken Intussen is het volledige team binnen, Ward is de sommelier en Bas de afwasser/duizendpoot/life saver. “We werken met een heel klein team en eigenlijk loopt alles in elkaar over. Bas wast niet alleen af, maar helpt mee en houdt alles in de gaten. Eigenlijk bepaalt hij of een avond wel of niet lekker loopt.” Ik kijk om me heen en bedenk dat ’t bezoekers vast niet eens opvalt, maar dat deze drie mannen vanuit die minuscule keuken en nog veel kleinere spoelkeuken ruim dertig man vier tot zes gangen weten te serveren, is een wonder. Een tikje bezorgd ben ik er wel om. Je staat sowieso behoorlijk in zicht bij de Eendracht, want de opstelling neemt het begrip open keuken net even drie stappen verder. Gasten kijken letterlijk op je vingers.

Die geur, man! Samen met Remco mag ik aan het werk. Ik begin met het snijden en daarna fermenteren van spitskool. Intussen hebben de heren veel tijd voor me. Pepijn loopt langs en geeft me een klein stukje van een soort bloemknop. “Proef dit eens.” Zo, dat is andere koek, het tintelt en verdooft mijn tong. Het blijkt de button te zijn van een Sechuan-peper. “En proef nu dit.” IJkruid. Ziltig en prachtig versterkt door de peper. Daarna het blad van een Oost-Indische kers dat me weer een heel andere kant opneemt. Ik vraag aan Remco wat er anders is aan de Eendracht dan andere restaurants waar hij werkte. “Ze zijn niet te vergelijken, het is een compleet andere manier van met eten bezig zijn. Toen ik hier voor het eerst at, wist ik meteen dat dit was wat altijd al wilde.” Terwijl hij dingen uitlegt, staat naast me een zacht pruttelende pot met pruimen die, ik kan niet anders zeggen, erg lekker ruikt. “We proberen gewoon heel veel. Soms mislukt het, de allereerste pot gefermenteerde bloemkool die ik maakte... man, je ging over je nek van de geur alleen. Maar zo ontdekken we wél mooie dingen.”

Spitskool fermenteren In de weg lopen Als de avond begint, zegt Pepijn: “Loop eerst maar even beneden mee, als het hier druk wordt, kun je waarschijnlijk beter naar boven. Het tempo ligt hier zo hoog, dan loop je elkaar in de weg.” Het blijkt dat ze wel eens met stagiaires hebben gewerkt, maar ‘die lopen na een paar uur gillend weg’ omdat het niet bij te houden is. Nou, dat belooft wat. We beginnen gelukkig ontspannen met bordjes en hebben tijd om te praten met de Amerikaanse dame die elke keer langskomt als ze in Nederland is. Langzaam wordt het drukker, alles gaat superefficiënt en de heren hebben aan een halve blik genoeg. En knikje, een gebaar en het is precies helder wat er moet gebeuren. Het opmaken van de borden voor iedere gang is bijna een dans. Omdat het zo klein is, draaien we continu om elkaar heen, waarbij we telkens een nieuw ingrediënt op het bord leggen, draperen, spuiten of laten dwarrelen. Omdat Pepijn alles snel en goed uitlegt, heb je eigenlijk nauwelijks door dat het tempo inderdaad hoog ligt. Sterker nog, het voelt vrij natuurlijk en voor ik er erg in heb, zijn alle borden uitgeserveerd.

Pure ingrediënten

Sleutelrol Als we na afloop nog even napraten, hoor ik dat ze me alledrie goed in de gaten hielden. Want meelopen is prima en zelfs leuk, maar alleen als je het goed doet. Wat mij opviel? Iedereen pakt aan wat nodig is. Moet er een tafel leeggehaald worden, Pepijn doet ‘t zonder problemen. Even wat naar boven of naar beneden brengen, wie tijd heeft doet het. Eten uitserveren doen we allemaal, ook ik mag borden met uitleg richting de tafels brengen. Voor mij de kern van hoe ze met elkaar omgaan? Dat afwasser Bas een belangrijke rol heeft, blijkt als op een gegeven moment het eerste nagerecht opgemaakt moet worden. Pepijn twijfelt even en vraagt ‘t dan aan Bas. Die had namelijk gister de bordjes opgemaakt...

Chef uitwisseling tussen Rotterdam en Brighton Chefkok Pepijn Schmeinck wisselde met chefkok Rob Carr van Hotel du Vin uit Brighton van keuken voor een internationale chef uitwisseling als onderdeel van de Brighton & Hove Food and Drink Festival en het World Food Festival.

Pepijn bracht 12 september het beste van Zuid-Holland naar Hotel du Vin in Brighton. Rob kookt aanstaande donderdag 10 oktober in Pepijn's restaurant Eendracht.

Rob is erg enthousiast over zijn Sussex-geïnspireerde maaltijd in Rotterdam: "We hebben een aantal fantastische producten hier in het zuidoosten van Engeland, waaronder kaasmakers en onze bekroonde mousserende wijnindustrie met wijngaarden als Ridgeview."

Donderdag 10 oktober Restaurant Eendracht, Eendrachtsweg 31A € 60,00 (reserveer via [email protected])

Chefkok Rob Carr van Hotel du Vin in Brighton Erik Gille = Copy Culinair, de copywriter die schrijft met z’n smaakpapillen. In de aanloop tot het World Food Festival één van de officiële bloggers op zoek naar smakelijke verhalen.

RotterdamseKost

Brendo’s lievelingseten is boerenkool met worst en gebakken spek. ‘Ik maak geen kuiltje, ik houd niet van jus.’ Dat van Robert is risotto. Seizoensrisotto. ‘Op het moment is dat risotto met venkel, gedroogde tomaten en witvis.’ De mannen verdwijnen weer. Ze hebben het druk.

Op RotterdamseKost geen boerenkool, ook geen risotto. Wel de bal van de Ballentent, patat van Bram Ladage en het bekende burgertje van Asian Glories. Een bapao zónder kleverige vulling, mét knapperige buikspek.

Ook kun je je er laven aan Parkheuvel, Schmidt, Fred, Koekela en koeientiet. Volgens de dienstdoende slager is dit met enkel zout het lekkerst. Hij haalt de deksel van de warmhouder en legt een stuk op een plastic bordje. De uier is kruimig en zacht. Enkele festivaluren later heb je er, wroetend tussen je kiezen, nog steeds plezier van.

Het bier op Rotterdamse Kost is van de Rotterdamse brouwer Pelgrim en ook daar word je dronken van. De koffie komt van Rotterdammer Man met Bril. Er zijn bekende Rotterdamse cafés en nóg bekendere Rotterdamse kappers. Zelfs de muzikanten zijn Rotterdams.

En jawel ook de organisatoren komen uit Rotterdam. Brendo Festen en Robert Boeve rennen al twee dagen over het festivalterrein. In hun oren oortjes, op hun borst een button met ‘I love Rotterdamse KOST’. Zij zíjn Rotterdamse Kost. Zij zijn jong, bevlogen en hebben genoeg energie voor vandaag, de allerlaatste dag van deze allereerste editie.

Vanaf 16:00 gaat de poort van veertig containers open en kun je het festivalterrein op. Het is er overdekt en behaaglijk. Tussen het Erasmus MC en Museum Boijmans van Beuningen is het een romantisch tafereel.

Broodnuchter beeld: Sophia van den Hoek tekst: Dore van Duivenbode

#World Food Festival #Broodnuchter #RotterdamseKost

Vakantie in eigen stad

Bij een event als het World Food Festival horen natuurlijk official partners, één daarvan is het nieuwe Mainport Hotel aan de Leuvehaven in Rotterdam. Onderdeel van Inntel Hotels en officieel ‘Member of Design Hotels’, wat dat dan ook precies mag inhouden. De vraag aan deze copywriter: ‘We doen een leuke ontbijtactie met ‘twee voor de prijs van één’, kun jij daar niet wat over schrijven?” Over het algemeen zijn ‘culinair’ en ‘ontbijten in een hotel’ elkaars tegenpolen, maar ik ben de rotste niet. Met slechts een klein beetje tegenzin ging ik een kijkje nemen.

Dansen Op de fiets denk ik aan de laatste keer dat ik op die plek was. Toen stond ik te dansen in de club die in het oude Imax zat. Ik moet glimlachen, want dat was een mooie avond. In het hotel word ik opgevangen door Kristian Kabbedijk die me bij een kop thee, sorry, bij wat eruit ziet als een volledig theeritueel uitlegt wat het Mainport precies is. “Het hotel is geïnspireerd op de wereldhaven die Rotterdam is.” Ai, dat klinkt corny, maar gelukkig is dat in dit geval niet zo. Het ziet er prachtig uit.

Twee proeven meer dan één Het is één van de weinige 5-sterren hotels in de stad en dat kun je zien. Design Hotels blijkt een groep hotels te zijn waarbij het om een stuk meer gaat dan een opvallend vormgegeven stoel in een felle kleur. Werkelijk alles is zorgvuldig uitgevoerd, tot de prints op de muren aan toe. De kapstok moeten ze me zelfs aanwijzen, want zonder jassen lijkt dat meer op een bos. Goed, hoog tijd voor het ontbijt. Ik heb m’n vriendin meegenomen, want twee proeven meer dan één.

Blogger van wereldfaam Laat ik voorop stellen dat het een beetje vreemd voelt, voor je werk ontbijten in een hotel in je eigen stad. Iedereen doet aardig, maar dat is vast omdat ik de officiële blogger ben voor het World Food Festival. Al snel merk ik dat ze tegen eigenlijk iedereen even aardig zijn. We worden zelfs in het Engels aangesproken. Hm, blijkbaar toch geen wereldfaam, dit meisje heeft geen idee wie ik ben. We pakken maar eens een bord, je zou trek krijgen van al dat gewerk.

Oei... Als ik het buffet zie, krijg ik het even benauwd. Het zal toch geen echt hotelgedoe zijn? Gelukkig blijkt het beleg niet alleen kunstzinnig op de borden te zijn gedrapeerd, het is ook nog ’s goed. Designbolletjes filet americain, mooie zalm en fijne Franse kaasjes. Geen klef gedoe hier, maar vooral lekkere zaken en knapperig brood. Uiteraard zijn er ook warme dingen, in ruimteschipvormige warmhoudschalen vinden waaghalzen bacon, worst en andere dingen die ik ’s ochtends nog even oversla. Uiteraard wil ik wel een ei, zeker omdat ze een open keuken hebben met een heuse kok.

Er helemaal op uit Met twee smoothies, thee, een gepocheerd ei, koffie, vers fruit en nog wat zaken op ons bord hebben mijn vriendin en ik het over het ontbijt. Iets voelt er apart, we kunnen het nog niet helemaal plaatsen. Niet ongemakkelijk, maar gewoon anders. Over het eten kunnen we verder kort zijn, dat zit wel snor. De producten zijn goed en vers en de koffie is van versgemalen bonen. Het stroomt langzaam voller in de zaal, het blijft netjes, maar op een aangename manier. Geen gesteven tafellinnen of ander geneuzel. Als we nog even nakletsen valt ineens het kwartje. Het lijkt wel vakantie! En dat is denk ik het leukste aan ontbijten in dit hotel in eigen stad. Je hebt het gevoel dat je er helemaal op uit bent. Mijn advies: maak er een dagje toerist in eigen stad van. Begin hier met het ontbijt, pak de watertaxi, beklim de Euromast en doe een museum. Of nog veel beter, kijk wat er te beleven is rond het World Food Festival en laat je verrassen in het Future Food House. Extra voordeel (of nadeel natuurlijk): de lunch kun je waarschijnlijk overslaan, dan zit je nog wel vol...

Hier kom je meer te weten over de ontbijtactie van het Mainport Hotel tijdens het World Food Festival! Wil je ook overnachten in het Mainport Hotel? Boek dan hier het World Food Festival-arrangement.

Erik Gille = Copy Culinair, de copywriter die schrijft met z’n smaakpapillen. In de aanloop tot het World Food Festival één van de officiële bloggers op zoek naar smakelijke verhalen.

Waarom vis?

Hans Schmidt (77) heeft het zijn grootmoeder nooit gevraagd. Het doet er ook niet toe, Schmidt kan alles verkopen. ‘Maar, ik ben geen winkelier. Kan niet achter de toonbank staan. Ik moet in beweging zijn, vooruit denken.’

Hij maakt een rondje door de zaak, wijst naar een vlek op de vitrine. Vlug wordt er een doekje gehaald. Schmidt is er tien jaar uit, maar is er soms nog twee keer per dag. ‘Ik zie alles. Dat heb je als je onderaan bent begonnen. Zodra ik binnen kom, voel ik wat er gaande is.’ Hij gaat de deur door naar achteren, tikt met zijn kruk op de betegelde vloer. ‘Hier op het Vasteland liggen mijn wortels.’

Zijn grootvader was politieagent, zijn grootmoeder zat thuis. Ze verveelde zich en begon een kleine viswinkel. ‘Als kind had ik niet zo veel met vis. Met mijn neus dicht liep ik langs de zaak van mijn vader. Maar verse vis ruik je niet! Als het ergens stinkt, moet je gelijk doorlopen. Het is een teken van bederf.’

De vis bracht Hans rond op de fiets. ‘Zoals nog steeds was dit [Scheepvaartkwartier – red.] de rijke buurt. Meneer Jamin woonde hier, de familie Hoboken. Ik had het lef vis die niet meer te verkopen was, weg te gooien. Op een gegeven moment raakte onze wilde zalm in trek; de neger uit de rimboe. Die eet alles wat ‘ie tegenkomt. Stevig vlees. De Israëli’s waren er gek op. Drie keer per dag reed Marcel [van Breda, toen chauffeur, nu directeur – red.] op en neer naar Amsterdam. Een rotstad om in te rijden, altijd dat getoeter.’

De kwaliteit van Schmidt kwam in het mond tot mond circuit. ‘En mensen gunden het me’ antwoord Schmidt. ‘Aardig zijn kost niets en krijg je altijd terug. Geld maakt niet gelukkig, gelukkig zijn maakt geld.’

‘Het was hard werken. Ik wilde áltijd bereikbaar zijn. De concurrent gebruikte inspreekbandjes, ik nam zelf de telefoon op. 24 uur per dag. Voor thuis niet altijd even leuk. Mijn kinderen wilden niet in de zaak, die zagen dat ik continu bezig was. Koks die ’s avonds belden, overdag de vis die rondgebracht moest worden. Het stopte nooit, dat gaf een gespannen sfeer. Wel zijn ze allemaal ondernemer geworden. Later bleek mijn oudste zoon tóch affiniteit met vis te hebben. Die zit nu op de exportafdeling.’

Meneer Schmidt neemt een adempauze. We bestellen broodjes Hollandse garnalen, garnalenkroketten en witte wijn. Het liefst eet meneer Schmidt thuis. ‘Ik ga nog wel uit eten, maar zo heel sjiek, dat vind ik teveel gedoe, getrut. Dan eet ik liever zo’n broodje garnalenkroket. Dit is trouwens één van mijn eigen recepten.’

Kabeljauw is favoriet. Die kookt meneer Schmidt in een bouillonnetje of een Maggie blokje. ‘Er moet een beetje smaak aan het water zitten. Maar als je verse vis hebt, dan is een stukje harde roomboter het aller lekkerst. Echt hoor, goede vis heeft niet zoveel nodig.’

Schmidt Zeevis zet op zaterdag 28 september en zaterdag 19 oktober tijdens de foodexcursie van het World Food Festival voor een select gezelschap de deuren open die normaal voor hun klanten gesloten blijven.

De excursies naar Schmidt Zeevis zijn helaas uitverkocht. Kijk voor het overige excursieaanbod op onze website.

Broodnuchter

beeld: Sophia van den Hoek

tekst: Dore van Duivenbode

#Schmidt Zeevis #World Food Festival #foodexcursie #Broodnuchter

Eten met een verhaal

Op 5 augustus jl. begonnen we met 16 spelers en makers aan City of Dreams: denken, fantaseren en dromen over de toekomst, met een nieuwe bril naar de wereld kijken. We waren met veel, dus we maakten lunchduo’s, elke dag twee mensen die een lunch verzorgen voor de groep. De opdracht was na te denken over: 1. Is het lekker? 2. Is het gezond? 3. Is het duurzaam? 4. Is het betaalbaar?

In de eerste week begon iedereen voorzichtig : zeekraal, yoghurt met lijnzaad en een appeltje, pannenkoeken met melk en eieren van de boer. Maar vanaf de tweede week ging iedereen los. We aten sprinkhanen, bloemensalade, brandnetelbrood, weegbreechips (onkruidchips), afgekeurde maar heerlijke appels van € 0,04 per stuk, broodpudding van oud brood. Er was een no-budget lunch van eten dat de supermarkten weg wilden gooien. Heerlijk, bleek niks mis mee. We hadden een Ayurveda lunch met reinigende gemberthee en fruitsalade vooraf. Altijd lagen er pompoenen en courgettes in de koelkast uit mijn moestuin. Als er niet genoeg was, maakten we daar snel S.O.S. soep van. En dat kwam goed uit, die soep, want de groep werd steeds groter. Na vier weken zaten we met 40 man aan tafel.

Ons grapje liep uit de hand. We maakten onze lunches openbaar: buurtbewoners mochten aanschuiven en op 3 september organiseerden we een inspiratiediner voor de buurt, onze relaties en onszelf. Op een prachtige avond zaten we tot negen uur buiten en aten we naast een selectie van de beste gerechten uit onze lunches ook schipholgansbitterballetjes, schipholgansborst carpaccio van de Keuken van het Ongewenste Dier.

Als je zelf gaat tuinieren, een zaadje in de grond plant en er na drie maanden een kapucijnerstruik staat van drie meter hoog, dan is dat eten met een verhaal. Dat is eten dat je niet weg gooit. Dat is eten met een hele goede smaak. Dat is groot geluk. Dus allemaal een plukslaplantje op het balkon, een witte kool in de border of een courgette in je cementteil voor het huis. Weet wat je eet.

City of Dreams: De voorstelling City of Dreams is onderdeel van het World Food Festival en gaat over de toekomst van voedsel. Als bezoeker krijg je bijzondere futuristische hapjes; van brocco cress tot sprinkhanen en van blauwe soep tot krachtpillen.

27, 28 en 29 september en 4,5 en 6 oktober. Prijs: € 16,00 (korting voor RotterdamPas, CJP, kinderen en 65-plussers) Kijk voor meer informatie, tijden en tickets op onze website.

Tekst: Dorien Folkers, Eeducatiemedewerker bij Maas theater en dans, werkt mee aan City of Dreams, de Maas Inspiratiediners en heeft een moestuin.

#World Food Festival #Maas theater en dans #City of Dreams

Rotterdam Science City

Dat Rotterdam een echte festivalstad is kan niemand meer ontgaan. Sommige weekends in september en oktober is het zelfs moeilijk kiezen tussen alle fantastische dingen die er te doen zijn. Favorieten als de Pleinbioscoop, Nacht van de Kaap en Wereldhavendagen worden afgewisseld door tal van kleinere, bijzondere events.

Foto: Fred Ernst

Een prachtig onderdeel van het World Food Festival vonden wij - ik spreek tegenwoordig ook namens mijn kinderen Polla en Stas - het aardappeloogstfeest, waar je op een akker in Oud-Beijerland zelf gerooide piepers tot patat mag verwerken onder goedkeurend oog van Bram Ladage. Ik vind dat soort dingen bijzonder leerzaam voor kinderen die opgroeien in de city jungle.

Dat Rotterdam ook een wetenschapsstad is is voor het grote publiek nog onbekend. Veel wetenschappers die ik ken vonden dat lange tijd ook wel handig. "We komen hier om te werken," zeiden ze dan. En inderdaad heeft in de wetenschap lang gegolden: 'A minute away from the bench, is a minute wasted.' Tijd die niet in het lab is doorgebracht, is verspilde tijd.

Die wijsheid, hoe Rotterdams die ook mag klinken, gaat voorbij aan een aantal belangrijke zaken. Ten eerste realiseren veel mensen zich niet hoe belangrijk wetenschap is in onze maatschappij. En als wetenschappers dat niet willen uitleggen, wie dan wel. Ten tweede is Rotterdam als jongste stad een bruisend vat met talent, dat we dan wel moeten aanspreken. Ten derde is wetenschap gewoon hartstikke leuk en kun je er prachtige evenementen mee maken. Zonde dus, om dat niet te doen.

Gelukkig vinden steeds meer onderzoekers dat zelf ook. Hoewel ze over het algemeen overvolle agenda's hebben, is mijn ervaring dat ze altijd wel te vinden zijn voor programma's waar ze hun werk kunnen presenteren.

De komende editie van Discovery Festival Rotterdam die vrijdagavond losbarst staat dan ook weer vol van wetenschappelijk vermaak, van een virologisch reisbureau tot een neurowetenschappelijke illusionist. Het belangrijkste is dat we onderzoekers de podia en tools bieden om het publiek te bereiken. Dat is dan ook de doelstelling van Stichting Science Street die echte Rotterdamse wetenschap voor een echt Rotterdams publiek brengt. Het mooie is dat wetenschap nooit af is. Steeds als het lijkt of er orde is bereikt, haalt een volgend onderzoek die illusie weer onderuit. Steeds weer nieuwe food for thought dus.

Tekst: Fred Balvert (wetenschapsvoorlichter en science communicator Erasmus MC)

Discovery Festival Rotterdam Vrijdag 27 september 20:00 - 02:00 Onderwijscentrum Erasmus MC

Mini-conferentie: Over smaak valt te twisten Voorafgaand aan het Discovery Festival Rotterdam vindt in het kader van het World Food Festival een mini-conferentie plaats over smaak en wetenschap. Wetenschappers geven een betoog over statements als; smaak is maakbaar, smaak is wetenschappelijk te bewijzen en smaak is niet relatief. Aansluitend: rondleidingen over de tentoonstelling Biodesign en het Future Food House en diner.

Kijk voor meer informatie en tickets voor de conferentie op onze website.

#World Food Festival #Discovery Festival #Erasmus MC #smaak en wetenschap

Doordeweeks kweekvlees en op zondag een kwaliteitsbiefstukje?

Op vrijdag 4 oktober - wereld dierendag - staat een gloednieuwe editie van De Stad Schaft volledig in het teken van kweekvlees. Gastheer Ernest van der Kwast gaat aan tafel met bijzonder hoogleraar humanistische wijsbegeerte Cor van der Weele en spreekt met haar over de mogelijkheden en bezwaren van dit ‘vlees van de toekomst’. Is het ethisch om vlees te maken van levende stamcellen van dieren? Zal het de veehouderij de nek omdraaien? Zijn er andere, duurzame alternatieven voor onze huidige vleesconsumptie? Of eten we op dierendag gewoon nog steeds een biefstuk van een malse koe?

Foodlog.nl constateerde dat de presentatie van de kweekburger van hoogleraar vasculaire fysiologie Mark Post met veel scepsis werd ontvangen. Op uitnodiging van redacteur Dick Veerman schreef Cor van der Weele daarom het volgende blog over de mogelijke positieve kanten van de introductie van kweekvlees:

Cor van der Weele - bijzonder hoogleraar humanistische wijsbegeerte, Universiteit van Wageningen

Gunstige voorlopige levenscyclusanalyse

De voordelen van kweekvlees hebben rechtstreeks te maken met de grote nadelen van “gewoon” vlees, dat ten koste gaat van dieren en van duurzaamheid. In het ideale geval zijn voor kweekvlees alleen wat dierlijke cellen nodig, geen hele dieren. Het is niet ondenkbaar dat in de toekomst zal lukken die cellen te voeden met algen. In dat geval is er de grote milieuwinst te verwachten die Post nu nog niet kon laten zien. Een voorlopige levenscyclusanalyse leverde de schatting op dat er dan voor kweekvlees zo’n 55 % minder energie nodig is dan voor rundvlees, dat er in de orde van 90 % minder broeikasgassen en waterverbruik bij horen, en zelfs 99% minder landgebruik (Zie Tuomisto & Teixeira de Mattos 2011)

Kweekvlees of echt rundvlees?

Voor God spelen Maar toch. Kweekvlees, zo luidt een sterk vermoeden, versterkt de trend dat we nog verder vervreemden van ons voedsel. In dat vermoeden klinkt veel mee:

dat efficiëntie bovenaan de lijst van waarden staat in de voedselproductie

dat voedsel steeds technologischer wordt

dat we steeds minder zien van de dieren die we eten

dat grote bedrijven de macht hebben

dat we steeds meer voor God spelen.

Kweekvlees roept het idee op dat al die dingen alleen maar erger worden.

Kweekvlees van je scharreldier om de hoek Is dat ook zo? Stel je een stads- of eco-boerderij voor, waar om de paar weken een paar cellen worden afgenomen van de dieren die daar rondscharrelen. En stel je voor dat die cellen dan in het fabriekje daarnaast tot lokale specialiteiten worden opgekweekt. Dat is een scenario waar mensen in een workshop geen gevoel van vervreemding bij kregen. Integendeel, de technologie leek zo haast huiselijk en ging samen met een beeld van persoonlijk contact met het dier dat voedsel levert. Het leek haast te mooi om waar te zijn (Van der Weele & Driessen 2013).

Technologie als de betere God Misschien is het ook wel te mooi om waar te zijn. Het gaat tenslotte tegen heel wat trends in. Maar stel dat kweekvlees in de toekomst uit grote fabrieken komt, is vervreemding dan wél het overheersende effect?

Ook als we in Nederland de helft minder vlees zouden gaan eten, dan nog neemt de mondiale vleesconsumptie voorlopig gigantisch toe. Landen die rijker worden gaan immers direct meer vlees eten. Daarmee neemt de noodzaak om dieren (véél) intensiever en efficiënter te produceren dus ook toe. Kweekvlees maakt een ontkoppeling mogelijk van efficiëntie en dierhouderij. Kweekvlees kan duurzame en efficiënt kwantiteit leveren, terwijl een kleine veestapel vlees van superieure kwaliteit levert, voor zon- en feestdagen. Dat dat laatste niet erg efficiënt is, geeft dan niet. Als er veel minder landbouwdieren zijn kunnen ze de ruimte krijgen, en kunnen er bovendien ook nog grote hoeveelheden land worden vrijgemaakt voor nieuwe natuur of voor Zuid-Amerikaanse boeren die nu worden verdrongen voor de productie van soja-veevoer. Dat lijken me allemaal potentieel anti-vervreemdende effecten. Is de God waarvoor we met onze nieuwe technologie dan spelen niet te verkiezen boven de ouderwetse God die het welzijn van dieren behartigt in de marge van hun steeds verder opgedreven en toch altijd tekortschietende efficiëntie?

Vervreemding & verwarring Ik denk niet alleen dat vervreemding een complex begrip is maar ook dat kweekvlees een verwarrende hoeveelheid effecten kan hebben. We weten nog zo weinig van wat het kan worden dat we er denk ik voorlopig goed aan doen de mogelijkheden in allerlei richtingen te verkennen. Mochten die verkenningen al doende niet tot kweekvlees leiden, maar de gemoederen wel zo in beweging brengen dat mensen veel minder vlees gaan eten… ook dan heeft het idee zijn nut.”

De Stad Schaft nodigt u uit voor een avond vol levendige discussies, maar ook voor live muziek van singer/songwriter Thomas Florusse én heerlijk eten verzorgd door stadslandbouwbedrijf Uit Je Eigen Stad.

Vrijdag 4 oktober, 19.00 uur, Uit Je Eigen Stad (in de kas!)

Meer informatie en tickets: www.destadschaft.nl

Volg De Stad Schaft ook op Facebook en Twitter.

De sprekers van de eerste editie van De Stad Schaft (Ó Michelle Donkersloot)

De kas van Uit Je Eigen Stad - by night

#De Stad Schaft #World Food Festival #Uit Je Eigen Stad #kweekvlees

LAVA Lemonade

‘If life gives you lemons, let’s make lemonade!’ Speciaal voor het World Food Festival strijkt LAVA Lemonade neer in Rotterdam. Met deze vrolijke limonade fabriek is het meteen weer zomer en vergeten we even dat de herfst in aantocht is. In de voortuin van het Future Food House staat LAVA Lemonade tot 28 september geparkeerd en kun je als bezoeker heerlijke verse drankjes drinken terwijl je langs de expositie wandelt.

Geïnspireerd door de levendige fantasie van kinderen en illustraties van eigen hand bedacht kunstenares Ola Mirecka de LAVA Lemonade installatie. Het is een prachtig vormgegeven limonade fabriekje en picknick plek in één waar olijke meisjes ambachtelijke drankjes maken van citroenen. Neem plaats in het ‘laboratorium’ en zie hoe het verse fruit verdwijnt in een grote glazen bol, vervolgens een bruisende injectie krijgt toegediend en uiteindelijk in een handgemaakte kopje geschonken wordt. Mmmhhh....

Future Food House, Museumpark Dinsdag, woensdag en zondag van 12:00 - 17:00 Donderdag, vrijdag en zaterdag van 12:00 - 20:00

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

World Food Festival