Dzisiaj będzie trochę bardziej osobiście. Mianowicie będzie o tym kim jestem. Jednak w trochę inny sposób. Kim jestem?
Kimś, kto boi się opinii innych.
Na lekcjach, gdy jeszcze chodziłam do szkoły, prawie nigdy nie odzywałam się niepytana. Nawet jeśli wiedziałam, że odpowiedź jest dobra, wolałam siedzieć cicho w miejscu, nie wychylać się. Nienawidziłam wzroku innych na sobie. Czułam się oceniana. I zawsze bałam się, co inni mogą o mnie pomyśleć. A gdy już mnie spytano, zwykle odpowiadałam pod nosem i tak cicho, że nawet siedząca obok mnie w ławce osoba ledwo mnie słyszała.
Inna sytuacja. Nie lubię pokazywać ludziom mojej muzyki. Tylko najbliższym. Boję się, że wyśmieją mój gust, a potem obgadają mnie ze znajomymi. Moja odpowiedź na to czego słucham zawsze jest taka sama. Wszystkiego. Słucham wszystkiego, nawet jeśli od miesiąca podoba mi się nowy zespół i ciągle słucham ich piosenek, raczej tego nie powiem. Nie chcę zostać wyśmiana. Znowu..
Kimś, kto jest bardzo niepewny siebie.
Może to kogoś zdziwić, jednak na początek wyobraźcie sobie dziewczynę. Nikogo nie zdziwi fakt, że jest niepewna swojej figury (w tych czasach, nie oszukujmy się, to codzienność), ale jest jeden szczegół, mianowicie ta dziewczyna nienawidzi komplementów. Pytanie, dlaczego? Otóż, jej niepewność siebie sięga tego szczebla, że każdy komplement traktuje jako drwinę z jej osoby. Te, dla niej tylko z pozoru miłe słowa, brzmią w jej głowie jako wyznacznik tego, czego nie może osiągnąć. Ktoś mówi, że ładnie wygląda? Pewnie się nabija, że nigdy nie będzie tak wyglądać. Napisała dobry tekst? Drwina, że nie ma czego oczekiwać. I tak dzień w dzień. Mało które komplementy przyjmie, dziękując nieśmiało.
Kimś, kto jest niezwykle naiwny i mimo zranień wciąż ufa ludziom.
Jest to może dziecięce podejście do świata, znając jego rzeczywiste warunki, ale uważam, że każdy człowiek wokół mnie jest dobry. Przez to niezwykle łatwo jest innym nawinąć mnie sobie wokół palca. Nie raz już zdarzyło się, że ktoś oszukał mnie w mniejszy lub większy sposób. To źle, że moje zdanie wciąż się nie zmieniło. Nawet pomimo wielu zranień i naruszeń tego zaufania.
Kimś, kto kocha pisać, ale nie wie, czy mu to wychodzi.
Odkąd pamiętam uwielbiałam pisać. Kochałam to zarówno, gdy tekst wychodził spod mojego ołówka lub długopisu prosto na papier, czy wstukany na komputerze lub telefonie. Wiadomo, ze z niektórych czułam się bardziej zadowolona, a z niektórych mniej. Jednak zawsze towarzyszyło mi uczucie, że nie jest to tak dobre, jak mogłoby być i nigdy nie dorównam innym pisarzom. Mimo wszystko staram się w życiu kierować słowami: Zawodowy pisarz to amator, który nie rezygnuje (Richard Bach), więc oto jestem.
Kimś, kto ma wielkie marzenia, ale boi się ku nim podążać.
Często, gdy zastanawiam się nad tym, czego chciałabym w życiu, od razu łapię się też na myśleniu, że wydaje się to zbyt nierealne i nieosiągalne. Boję się ku nim podążać, ponieważ boję się porażki. Z góry zakładam, że łatwiej jest marzyć, niż przekonać się, że wszystko było zbyt wybujałe. Cóż może kiedyś zmienię to podejście…
Kimś, kto znajduje w książkach swoje miejsce.
Ostatnio odnoszę wrażenie, że dla wielu osób książka stała się elementem z automatu kojarzonym z moją osobą. Nawet jeśli wydaje mi się, że nie pojawiam się z książkami tak często w otoczeniu innych. Nawet jeśli w domu mam całkiem pokaźną biblioteczkę i jeszcze większą listę przyszłych dzieł, które koniecznie muszą wpaść w moje ręce. Dla mnie nie ma takiego czegoś jak za dużo książek. Cóż, zobaczymy, co powiem podczas przeprowadzki na studia, gdy całą tę kolekcję trzeba będzie przenieść ze mną.
Moją pierwszą książką (nie licząc lektur) był, uwaga zdziwienie, Harry Potter. I pomimo tego, że przeniosłam się na nieco inne rodzaje lektur, ta zawsze będzie tą pierwszą i tą, która sprawiła, że odnalazłam moją ucieczkę od świata, zyskałam wiele nowych żyć i nauczyłam się tylu rzeczy, i wciąż się uczę.
Kimś, kto nie umie rozmawiać z ludźmi.
Pewna dziewczyna uważa się za nieco aspołeczną. Bardzo też chciałaby umieć rozmawiać z ludźmi, jednak, gdy tylko poznaje nowe osoby ze stresu i strachu zapomina wszystkiego, w tym też języka w buzi. Stara się robić jak najlepsze wrażenie, jednak przez to, że często nie umie podjąć tematu, ewentualnie poprowadzić go w interesujący sposób, to w dodatku sama niczego nie narzuci, ponieważ boi się reakcji drugiej osoby i tego, co może o niej pomyśleć. A przecież boi się jej opinii.
Kimś, kto boi się powiedzieć o swoich uczuciach.
Pewna dziewczyna nie potrafiła nawet rozmawiać ze swoim chłopakiem o tym, co czuje. Boi się mówić o swoich uczuciach do tego stopnia, że woli się pokłócić z ukochanym, niż powiedzieć dlaczego jej smutno. Podczas rozmów zmusza się do powiedzenia czegokolwiek, co chociaż odrobinę nawiązuje do jej uczuć. Boi się też za głośno lub zbyt szeroko śmiać. Nie lubi ani swojego śmiechu ani uśmiechu i boi się, że inni pomyślą to samo.
Kimś, kto potrzebuje być kochanym, by czuć się dobrze.
Myślę, ze tak czuje się wiele osób. Ludzie po prostu lubią być kochani. Jednak u mnie warunkowane tym jest moje samopoczucie i szczęście. Przeraża mnie wizja bycia niekochaną, nieposiadania bliskiej osoby. Do tego nawiązuje nawet jednak z historii z mojego życia. Jednak ją opowiem może kiedy indziej, nie chcąc już więcej przedłużać.
Oto kim jestem, chociaż to wciąż nie cała ja.
kaledo-art
janainaart
snowghoul
germansingergirl
jbbartram-illu
