De ochtend voordat je in bikini moet
het is zomer in Nederland het is hier vijfendertig graden en ik ga zwemmen vandaag ik moet twee uur van te voren opstaan om benen te ontharen en driemaal te wisselen tussen vijf bikini´s ik trek ze zo vaak uit en aan dat mijn wangen rood kleuren van warmte en mijn huid plakt en ik krijg mijn spijkerrokje niet meer aan bovenbenen schuren tegen elkaar het moet weer uit allemaal ik mag eigenlijk ook helemaal geen korte rokjes aan ik heb namelijk benen zoals boomstammen en knieën waarin je gezichten kan zien hoe boos ze naar me kijken als ik mijn reflectie zie in etalageramen en dat ik vind dat ik me er eigenlijk nog meer voor zou moeten schamen omdat ik er dan wel iets aan zou veranderen, misschien het is zomer in Nederland ik ga naar het strand dus twee dagen van te voren ben ik al bezig met minder eten het lukt niet de hele tijd, soms ben ik zwak en geef ik toe maar de ochtend voordat ik in bikini moet ontbijt ik niet dit is een regel die in mijn systeem zit zoals de verkeersregels die je leert in de kleuterklas dit begon op mijn twaalfde op vakantie in Italië ik hoorde mijn moeder tien dagen lang klagen ‘over een buik die niet strak is mag alleen een badpak’ was haar regel en ik keek naar mezelf in de spiegel na het eten en wist niet dat er zoveel pijn kon ontstaan door een reflectie die je ziet en vanaf die dag vergat ik nooit meer: ‘de ochtend voordat je in bikini moet ontbijt je niet’ inmiddels ben ik drieëntwintig ik huil al elf jaar voor spiegels in mijn hoofd tel ik de tijd op die ik bezig ben geweest met; mijn lichaam haten, eerder opstaan om mijn volledige kledingkast te passen en vervolgens het feestje af te zeggen omdat ik me te dik voel om te gaan, calorieën tellen, verpakkingen lezen, soepen uit blik vergelijken, routes uit te stippelen voor in de supermarkt om bepaalde gangen te ontwijken, foto’s van perfecte lichamen te bekijken, te proberen op zo’n lichaam te lijken, soms tot bloedens toe en nooit met het gewenste resultaat, altijd ontevreden op te staan, voor spiegels mijn buik inhouden zodat ik weet hoe het beste op foto’s te staan, die foto’s altijd te verwijderen, schriften vol te schrijven met eetschema’s die weken vooruit gaan, minstens dertig keer per dag in ramen naar mezelf kijken en hopen op iets dat meevalt maar altijd gevuld worden met een gevoel van haat, en boven alles, te allen tijde, te doen alsof dit alles niet bestaat het is zomer in Nederland ik ben bijna vierentwintig jaar en ik ga naar het strand vandaag ik sta een half uur van te voren op ik trek een van mijn vijf bikini’s aan ik eet drie lepels yoghurt, maar ik voel mijn maag knorren dus eet er een boterham achteraan het is vandaag vijfendertig graden, dus ik draag een kort rokje ik kijk in de spiegel voordat ik de deur uit ga en ik voel nog steeds dat verdriet en die haat maar ik doe het mezelf niet meer aan
